De teksten uit het parochieblad in het kort. Open een tekst om hem volledig te lezen, op zijn pagina in het parochieblad.
Woord van de pastoor ·
Beste broeders en zusters in Christus: het levende water
Door pastoor Antoine Tannous
Van 1 september tot 4 oktober beleeft Franstalig België de Tijd voor de Schepping rond het thema ‘Levend water’, met stille tochten, zegeningen en vieringen in open lucht, tot het feest van Franciscus van Assisi, 800 jaar na zijn dood. Pastoor Antoine Tannous wijst erop dat de Byzantijnse Grote Doxologie God de bron van het leven noemt (Ps 36,10). Hij nodigt uit om te luisteren naar wat het water ons zegt en ecologische inzet als gebed te beleven.
Een gebed dat het beginnende jaar aan God toevertrouwt, met een terugkerend refrein. Het vraagt om elke dag aandachtig, geduldig en vol vertrouwen te leven, en liever één ding goed te doen dan veel dingen half. Het eindigt met de vraag om te leren liefhebben, rechtvaardig en vrijgevig te zijn.
Een meditatie over wie Christus is: meer door zijn daden dan door zijn woorden herkend als het gelaat en de liefde van God op aarde (La Bible, Éditions du Signe). Ze wordt gevolgd door een gebed van Patrice de La Tour du Pin over de komst van de Zoon, trouw aan de Geest en eerst gericht op zondaars en armen.
Broeder Roger moedigt wie denkt niet te kunnen bidden aan om eenvoudig voor God te gaan staan, zelfs zonder woorden. Als de gedachten afdwalen, herinnert hij eraan dat God groter is dan ons hart, en nodigt hij uit om alles aan Hem toe te vertrouwen en samen met anderen te zingen.
Een eenvoudig gebed waarin het refrein ‘Heer, ik hou van U’ terugkeert in elke levenssituatie: vermoeidheid, moeite met vergeven, innerlijke duisternis, werk en vreugde. Het eindigt met de wens die woorden te herhalen aan het einde van het leven en bij Gods oordeel.
Gastvrijheid en onthaal: een kwestie van menselijkheid!
Door 14e Gesché-colloquium (Louvain-la-Neuve)
De tekst stelt gastvrijheid tegenover de vreemdeling voor als een kwestie van menselijkheid: men moet uit zichzelf treden om zichzelf en de ander te vinden, zoals Abraham die op Gods roep vertrok. Het geloof maakt ons tot pelgrims en vraagt onvoorwaardelijke gastvrijheid, ondanks de angst de eigen identiteit te verliezen. Het bulletin voegt eraan toe dat paus Leo XIV opriep migranten waardig, met mededogen en solidariteit te onthalen.
In zijn homilie op het feest van de Geboorte van de Moeder Gods toont de heilige Andreas van Kreta Christus als de voltooiing van de Wet, die ons van de letter naar genade en vrijheid brengt. De geboorte van de Maagd opent het mysterie dat uitmondt in de vereniging van het Woord met het vlees. De hele schepping wordt uitgenodigd zich over deze dag te verheugen.
In zijn brief aan Epictetus stelt de heilige Athanasius dat het Woord uit Maria een echt menselijk lichaam aannam, gelijk aan het onze, en geen schijnlichaam. Zo betreft de verlossing de hele mens, ziel en lichaam. De menswording voegt niets toe aan de Drie-eenheid, maar maakt het menselijk lichaam onsterfelijk en geestelijk.
Bij het feest van de Kruisverheffing herinnert de auteur eraan dat het martelwerktuig van Christus het meest verspreide symbool ter wereld is geworden. Hij nodigt ieder uit na te denken over hoe hij het kruisteken maakt. Hij stelt voor elke dag bij het opstaan met dat eenvoudige gebaar te beginnen.
In zijn homilie voor de verering van het Kruis stelt de heilige Theodoros de Studiet het Kruis, boom van het leven, tegenover de boom uit de hof van Eden. Hij ziet er voorafbeeldingen van in de ark van Noach, de staf van Mozes, die van Aäron en het hout van Isaaks offer. Door het kruis is de dood overwonnen en worden de heiligen verheerlijkt.
Deze boodschappers van God... Feest van de heilige aartsengelen Michaël, Gabriël en Rafaël
Door Christophe Herinckx
Voor hun feest op 29 september laat een fictief interview uit het weekblad Dimanche de drie aartsengelen aan het woord. Ze leggen de betekenis van hun namen uit, de plaats van engelen in de Bijbel en hun zendingen: Gabriël kondigt de grote mysteries aan, Michaël strijdt tegen het kwaad, Rafaël begeleidt en geneest, zoals in het boek Tobit. Ze spreken ook over de val van de engelen en hun zuiver geestelijke natuur.
In een homilie over het Matteüsevangelie leert de heilige Johannes Chrysostomus dat Hij die zei ‘Dit is mijn lichaam’ dezelfde is die zich vereenzelvigt met de hongerige en naakte arme. Het heeft geen zin het altaar met goud te versieren als Christus buiten van honger sterft. Zonder giften aan de kerk te verbieden, vraagt hij eerst aalmoezen te geven.
In een spontane dialoog met duizenden jongeren in Madrid spreekt paus Leo XIV over de heiligen die hem hebben geleid, onder wie Johannes Chrysostomus, Thomas van Villanova en Toribio de Mogrovejo, en over zijn missiejaren in Peru. Hij legt uit hoe men Gods stem herkent door stilte, het zoeken naar waarheid, gebed en luisteren naar het Woord. Hij roept jongeren op hun roeping, ook het huwelijk, niet te vrezen en zout der aarde en licht der wereld te zijn (tekst van de website van het Vaticaan).
De Verheffing van het heilig Kruis: van martelhout tot overwinningsteken
Het artikel schetst de geschiedenis van het feest van 14 september: de vondst van het Kruis door de heilige Helena, de wijding van de Verrijzenisbasiliek in Jeruzalem in 335 en de terugkeer van de relikwie door keizer Heraclius in 630. Het beschrijft het Byzantijnse ritueel waarbij het Kruis naar de vier windstreken wordt geheven onder het Kyrie eleison, de iconografie van het feest en de hymnen die het Kruis de nieuwe levensboom noemen. Tot slot herinnert het eraan dat dit in de Melkitische Kerk een dag van strenge vasten is en een feest van vreugde om de overwinning van het leven op de dood.
Het priesterschap, dienst aan Christus en gave van de Heilige Geest
Vertrekkend van het traktaat ‘Over het priesterschap’ van de heilige Johannes Chrysostomus en de gedachten van de orthodoxe metropoliet Georges Khodr, stelt het artikel het priesterschap voor als een roeping van God en een gave van de Geest, niet als carrière of macht. Het benadrukt de heiligheid die van de priester gevraagd wordt, geestelijke begeleiding met respect voor de vrijheid, en de macht om de Eucharistie te vieren en zonden te vergeven. Tegenover de huidige roepingencrisis ziet het in de priester een getuige van hoop en een dienaar van Gods volk.
Pastoor Antoine Tannous verbindt Sacramentsdag met de eerste encycliek van paus Leo XIV, Magnifica Humanitas, verschenen op 25 mei: het menszijn is een gave van God, en Christus komt ons daarin nabij in de Eucharistie. Hij richt zich tot de jongeren in examenperiode: hun waarde is nooit te herleiden tot een cijfer, en de Eucharistie is brood voor onderweg. Hij wenst hun veel succes, waarna de gemeenschap Sayyidna Milad zal verwelkomen. De tekst verschijnt ook in het Arabisch (p. 32).
Het artikel legt uit dat de eerste vervolgde christenen de vis kozen, omdat het Griekse woord ICHTUS een acroniem vormt voor ‘Jezus Christus, Zoon van God, Redder’. Het trekt er drie lessen uit: tegen de stroom in zwemmen door liefde en vergeving, waakzaam wachten op de wederkomst van Christus, en enkel leven in het eigen milieu, de Kerk.
De tekst stelt de opgang van bedevaarten vast, van Compostela (2900 pelgrims in 1987, meer dan 438.000 in 2020) tot andere eeuwenoude, heropgewaardeerde routes. De auteur ziet er een uitdaging in voor christenen: de geest van die wegen bewaren als plaatsen van gastvrijheid, broederschap en terugkeer naar het wezenlijke, waar de wandelaar pelgrim wordt.
Het artikel schetst de ontmoetingen tussen Petrus en Paulus: in Jeruzalem na Paulus' bekering, het conflict in Antiochië, en tot slot hun martelaarschap in Rome onder Nero. Het benadrukt hoe zij elkaar aanvullen, Petrus als teken van gezag en stabiliteit, Paulus als apostel van de heidenen, samen gevierd op 29 juni als teken van eenheid in verscheidenheid.
Dit gebed vraagt de Heer om de vakantie te beleven met respect voor medereizigers, voor wie er werkt, voor de schepping en voor de vrije tijd. Het nodigt uit om kracht te putten uit de ware bron van het Doopsel, om sterker en verrijkt naar huis terug te keren.
Een priester van het bisdom Bordeaux vertelt hoe hij op zondagavond de gebeden leest die op briefjes achteraan in de kerk zijn achtergelaten, dankwoorden en noodkreten. Hij ziet er de juiste houding van de mens voor God in, zoals de kreet van Petrus op het water, en dankt God dat hij ze tot zijn eigen gebed mag maken.
In deze homilie van 29 juni 1979 overweegt Johannes Paulus II de belijdenis van Petrus bij Caesarea Filippi en de zaligspreking die Christus tot hem richt, de rode draad van zijn leven tot zijn martelaarschap in Rome. Hij spreekt vervolgens over Paulus, die zijn wedloop voltooide en het geloof bewaarde, en begroet de delegatie van de oecumenische patriarch Dimitrios I.
Dit gebed, geschreven door gevluchte studenten die Franse les volgen bij het Œuvre d'Orient, vertrouwt de christenen van het Nabije en Midden-Oosten aan God toe. Het vraagt bevrijding van angst, oorlog en epidemieën, bescherming voor de landen van het Nabije Oosten en voor Frankrijk, en rust voor de overledenen.
Gedachtenis van de overbrenging van de relieken van de heilige grootmartelaar Theodoros Stratilates (8 juni)
Theodoros uit Euchaïta, generaal en gouverneur van Heraclea onder Licinius, beleed openlijk zijn geloof en bekeerde een groot deel van de stad. Hij sloeg de gouden afgodsbeelden van de keizer stuk en gaf het goud aan de armen, en onderging daarna vreselijke martelingen en de kruisiging, terwijl hij herhaalde: ‘Glorie aan U, mijn God!’
Uittreksel uit het Commentaar op het boek Job: Gods wet is de naastenliefde, die we vervullen wanneer we elkaars lasten dragen. De heilige Gregorius becommentarieert een voor een de eigenschappen van de liefde die Paulus beschrijft, en toont dat deze ene wet zich uitstrekt tot talloze geboden.
Het artikel stelt vijf manieren voor om van de zomer te genieten zonder de band met God te verwaarlozen. Het raadt een vast dagelijks gebed aan, de zondagsmis ook op reis, een spiritueel boek, de reistijd goed benutten (rozenkrans, podcasts) en een geestelijke vriend om elkaar te steunen.
Vertrekkend van een Franse komedie legt het artikel de bijbelse oorsprong uit van de uitdrukking ‘zo arm als Job’. Job, een rechtvaardige die alles verliest, weigert zijn lijden te zien als straf voor zonde. Met verwijzing naar Johannes Paulus II wordt dat lijden van een onschuldige voorgesteld als een mysterie, tot God Job het dubbele teruggeeft.
Voorstelling van Sacramentsdag, rond 1246 in Luik ontstaan dankzij de heilige Juliana van Cornillon en in 1264 door Urbanus IV algemeen ingevoerd. Het feest valt op de donderdag na Drievuldigheidszondag, in België vaak verplaatst naar de zondag, met processies met de monstrans, mis en eucharistische aanbidding.
Uittreksel uit de Brief aan Serapion: de heilige Athanasius zet het geloof van de Kerk uiteen in een heilige, ondeelbare Drie-eenheid met één enkele werking. De Vader doet alles door het Woord in de heilige Geest, en elke genade komt van de Vader, door de Zoon, in de Geest.
Het feest van het Lichaam van Christus in de Byzantijnse ritus
Door Isidorus, bisschop van Kyiv (tijdschrift Studia)
De auteur legt uit hoe dit feest van Latijnse oorsprong werd overgenomen door Byzantijns-katholieke Kerken, vooral de Roethenen, die eigen hymnen schreven, en de Melkieten, voor wie patriarch Maximos Hakim een officie in het Grieks en Arabisch opstelde. Hij besluit dat het gaat om een Latijnse bijdrage, ingebed in de Byzantijnse traditie, die de ontvangende ritus kan verrijken.
Het artikel belicht de bijdrage van Gregorius van Nazianze en Johannes Damascenus aan de triniteitsleer, met name de gelijkheid van de heilige Geest met Vader en Zoon, het begrip perichorese en het uitgaan van de Geest uit de Vader. Het wijst op de grenzen van menselijke taal over God en besluit dat de theologie hun dankt dat de vraag naar de Drie-eenheid van speculatie naar studie verschoof.
Na Pasen herinnert de auteur aan wat Christus ons via zijn parabels leerde en aan de belofte van de Heilige Geest, gezonden naar de apostelen. Ze biedt een gebed tot de Maagd Maria aan, geïnspireerd door de heilige Maximiliaan Kolbe, en wenst iedereen een goede meimaand, met een oproep om te bidden dat ook de leiders van de wereld vervuld worden van de Geest.
Deze dag, sinds 1964 door de Katholieke Kerk voorgesteld en gevierd op de vierde zondag na Pasen, nodigt uit tot bezinning over roeping, die raakt aan de diepste vrijheid van de mens. Hij roept ook op tot gebed, want het is de Heilige Geest die ieder helpt zijn weg te ontdekken.
Samenvatting van een artikel van Venance Grumel uit 1932 in Échos d'Orient: de Mariamaand mei is een recente westerse traditie, terwijl de Byzantijnen de Moeder Gods het hele jaar door vereren via de grote feesten, de akathistoshymnen, de paraklisis en de iconen. De auteur ziet twee gevoeligheden: een meer affectieve vroomheid in het Westen en een liturgische, gemeenschappelijke vroomheid in het Oosten, geworteld in de belijdenis van de mensgeworden Christus.
Feest van de heilige Johannes de Evangelist (8 mei)
Het leven van de apostel Johannes, zoon van Zebedeüs en de leerling die Jezus liefhad: zijn schipbreuk met zijn leerling Prochorus, zijn prediking in Efeze waar hij een kind weer tot leven wekt, en het schrijven van het Evangelie, de Apocalyps en drie brieven. Het verhaal, uit een koptisch-orthodoxe bron, vertelt ook over zijn vredig sterven op hoge leeftijd bij Efeze.
Voorstelling van de drie brieven van Johannes: de eerste benadrukt dat God liefde en licht is, de broederliefde en de strijd tegen dwaalleren die de menswording ontkennen. De tweede spoort aan om in de waarheid te wandelen en zich te hoeden voor verleiders, de derde prijst de gastvrijheid van Gaius en vermeldt een conflict met Diotrefes.
Gesprek met bijbelwetenschapper Bernadette Escaffre over de vreugde in het Johannesevangelie, die soms paradoxaal is, zoals bij de dood van Lazarus. Ze toont dat deze vreugde verbonden is met de persoon van Jezus, sterker is dan het verdriet dat bij het Laatste Avondmaal wordt aangekondigd, en ontvangen wordt door tot de Vader te bidden in naam van de Zoon. Bij Johannes is het tegendeel van vreugde niet verdriet maar ongeloof.
Meditatie die de gedachten van de heilige Augustinus, Johannes Chrysostomus en Leo de Grote over Hemelvaart samenbrengt. Christus verlaat de zijnen niet, maar draagt onze menselijkheid naar de heerlijkheid van de Vader en nodigt ons uit de blik naar de hemel te richten en te leven in hoop, gesteund door de Heilige Geest.
De tekst stelt de verhalen over Hemelvaart bij Marcus, Lucas en in de Handelingen voor: veertig dagen na Pasen belooft Jezus de Heilige Geest en verdwijnt Hij in een wolk. Hemelvaart betekent het einde van zijn zichtbare aanwezigheid; de apostelen worden zijn getuigen, en christenen ontmoeten Hem in de eucharistie, de Kerk, het gebed en de naaste.
Meditatie over het woord van Jezus dat zijn vertrek in het voordeel van de leerlingen is: ware liefde kan zich terugtrekken om de ander te laten groeien. De apostelen keren vol vreugde terug, want deze afwezigheid opent een nieuwe aanwezigheid en de komst van de Geest, die van elke gedoopte een getuige van de Verrezene maakt.
Het Latijnse acrostichon ARDOR biedt een eenvoudige leidraad voor de dankzegging na de communie of tijdens de aanbidding. Het volgt vijf stappen: aanbidding, dank, vraag, offerande van het eigen leven en een concreet voornemen voor de week.
Geïnspireerd door Charles Péguy, die geloof, hoop en liefde als drie zussen ziet, beschrijft de auteur de hoop als het kleine meisje dat de twee anderen meetrekt. Tegenover een harde wereld bidt hij de akte van hoop en stelt hij dat de hoop blijft wanneer alle verwachting verloren lijkt.
Gebed van abbé Gaston Lecleir dat de kritiek op de instelling overstijgt en de Kerk ziet als gemeenschap met Christus. Elk beeld van de Kerk, geboren uit zijn adem en gevoed door zijn Woord en Lichaam, wordt een bede dat de gelovigen vergeving, delen en de verkondiging van het Evangelie beleven.
Voorstelling van de zeven gaven van de Geest: wijsheid, verstand, raad, sterkte, kennis, vroomheid en godsvrucht. Elke gave wordt kort toegelicht; godsvrucht is geen angst maar een vertrouwvol ontzag voor Gods grootheid. Vooraf gaat een vers uit Galaten 5 over de vrucht van de Geest.
Fragment uit de verhandeling van de heilige Basilius over de geboorte uit water en Geest: in het doopsel verbeeldt het water de dood aan de zonde, terwijl de Geest het nieuwe leven schenkt. Door de Geest keren we terug naar het paradijs, noemen we God onze Vader en ontvangen we nu reeds de eerstelingen van de beloofde goederen.
Homilie van vader Boris Bobrinskoy, professor aan het Sint-Sergiusinstituut, voor wie het hele liturgische jaar gericht is op de komst van de Geest, die elke eucharistie vernieuwt. De Geest, die uitgaat van de Vader en rust op de Zoon, hoort wezenlijk bij de mens als beeld van God, maar de zonde belet ons Hem vast te houden. Het doel van het christelijk leven is volgens de heilige Serafim de Geest te verwerven, door een ascese die ook na het feest doorgaat.
Preek van de heilige Leo de Grote voor Hemelvaart: wat gebeurde er tussen Verrijzenis en Hemelvaart?
Door de heilige Leo de Grote
De heilige Leo toont dat de veertig dagen tussen Verrijzenis en Hemelvaart rijk waren aan mysteries: de gave van de Geest aan de apostelen, de opdracht aan Petrus, de ontmoeting in Emmaüs. De leerlingen, gesterkt in het geloof in de echte Verrijzenis, zien de menselijke natuur verheven boven de engelen tot bij de troon van de Vader, en daarom zijn ze vol vreugde.
Samenvatting van de brief van de aartsbisschop ‘Gij zijt mijn getuigen’
Samenvatting van de brief van de aartsbisschop van Mechelen-Brussel (2 april 2026), die de zending ziet als een beweging die hier in België begint en aan alle gedoopten is toevertrouwd in een synodale geest, met vier vragen aan de gemeenschappen. De tekst leest de Handelingen van de Apostelen opnieuw, benadrukt gastvrijheid, liefde voor de armen, gebed, liturgie, catechese en catechumenaat, en herinnert eraan dat het Evangelie verkondigd wordt door levensgetuigenis en met respect voor de vrijheid.
Met Pinksteren in zicht herinnert pastoor Antoine Tannous aan de neerdaling van de Geest de Trooster over de apostelen, die angstige mannen in moedige getuigen veranderde. Hij nodigt elke gedoopte uit de gaven van de Geest te ontvangen, de Geest niet uit te blussen en vandaag apostel te worden, door de taal te verstaan van wie lijdt, van de armen en van gekwetste gezinnen.
Christus is verrezen: een onbreekbare hoop voor ons Oosten
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous stelt vast dat Pasen dit jaar gevierd wordt in pijn, tussen oorlog, economische crisis en emigratie in Libanon en Syrië. Trouw aan de Byzantijnse traditie die Kruis en Verrijzenis samenhoudt, herinnert hij eraan dat Christus verrezen is midden in ons lijden, en roept hij op tot solidariteit, vergeving en de heropbouw van een rechtvaardig vaderland. De tekst verschijnt ook in het Arabisch achteraan het blad.
In de Bijbel gaat men op naar Jeruzalem, plaats van de ontmoeting met de Allerhoogste, die voor Jezus de vorm van het Kruis aanneemt. Tegenover de vlucht van de leerlingen en de verloochening door Petrus nodigt de meditatie iedereen uit Christus te volgen als deelnemer aan de liturgie van Palmzondag. Jezus draagt onze lafheid tot op Golgotha en God richt ons op wanneer we vallen.
Een litanie tot Onze-Lieve-Vrouw van de stilte, die Kerstmis, Pasen en Pinksteren doorloopt. Ze vraagt achtereenvolgens om de stilte van nederigheid, geloof, vreugde, aanbidding en waakzaamheid, om de Heer te herkennen in het dagelijkse leven.
Omdat Witte Donderdag ook het feest van de priesters is, vraagt dit gebed om roepingen op voorspraak van de heilige Jean-Marie Vianney, pastoor van Ars. Het bidt dat jongeren Christus volgen, dat priesters vernieuwd worden en dat christelijke gezinnen hun geroepen kinderen steunen.
De Eucharistie is pas echt voltooid in de broederlijke dienst
Door broeder Jean-Thomas de Beauregard, op
De auteur toont op paradoxale wijze dat Judas en Kajafas de Eucharistie begrepen als sacrament van de liefde en van het heil van de wereld. Door de voetwassing te vertellen in plaats van de instelling, benadrukt de heilige Johannes dat de Eucharistie zich voltrekt in de dienst aan de broeders. Als hoogtepunt van het kerkelijk leven moet ze ook de bron van al ons handelen worden.
Door broeder Jean-Pierre Mérimée (klooster van Rijsel)
Vertrekkend van de laatste woorden van Christus ziet de meditatie in zijn dorst de nood aan de ander en de armoede van de gekruisigde Messias. De auteur vertelt hoe een jongere het kruis uit een kapel rukte en het later wilde herstellen na een bezinning over het schandaal van het kruis. De laatste adem van Jezus, aan de Vader toevertrouwd, zal op paasmorgen opwellen als verrijzenis.
Glorie en kracht van het kruis (Preek over het Lijden)
Door de heilige Leo de Grote
De heilige Leo ziet in de kruisdragende Christus de overwinnaar die het zegeteken van zijn overwinning toont, en in Simon van Cyrene het beeld van het geloof van de volkeren. Het kruis wordt het altaar van de wereld waar het ene offer alle andere voltooit. Het is de bron van elke zegen en maakt van zwakheid kracht en van dood leven.
Op de derde zondag van Pasen viert de Kerk de myrrhedraagsters, die bij het Kruis bleven toen de leerlingen gevlucht waren, en als eersten getuige werden van de Verrijzenis. Met citaten van de heilige Johannes Chrysostomus, vader Sofroni en de heilige Johannes van Kronstadt roept de auteur op het hart brandend te houden in een koude wereld. Hij nodigt uit om kracht te vragen om trouw te blijven aan ons gezin, onze Kerk en Christus.
In zijn commentaar op de psalm legt de auteur uit dat het ware licht Christus zelf is, zon van gerechtigheid die de Kerk verlicht. Wie innerlijk verlicht is, doorstaat beproevingen met nederigheid en geduld. Tegenover bekoringen en hartstochten moet men met heel zijn ziel uitroepen dat de Heer ons licht is, en naar de geneesheer lopen zolang het kan.
Christus is gestorven opdat wij het leven zouden hebben (Oude paashomilie)
In navolging van de heilige Paulus stelt deze oude homilie Adam, door wie de dood binnenkwam, tegenover Christus, door wie het heil hersteld wordt. Pasen is de dageraad van een nieuwe wereld, gevierd door de pasgedoopten en heel het volk van de Kerk. Christus is zelf de dag die de Heer gemaakt heeft, en wie Hem volgt bereikt het eeuwige licht.
De auteur bekritiseert een westerse visie die de Verrijzenis vooral als wonder of beloning zag. Als eerstgeborene uit de doden en nieuwe Adam komt Christus uit de onderwereld en trekt Hij de mensheid mee, zoals de fresco van de Anastasis in de Chorakerk in Istanboel toont. Stille Zaterdag en Pasen zijn ook gebeurtenissen van verlossing, en de Verrijzenis wordt de onze door de sacramenten.
Op de eerste zondag na Pasen overweegt de Byzantijnse kalender het ongeloof en daarna de geloofsbelijdenis van de apostel Thomas. De auteur waarschuwt voor een christendom zonder Kruis, moraliserend of pseudo-mystiek. Vandaag raken wij de wonden van Christus aan door de armen en lijdenden te dienen, en kunnen wij met Thomas zeggen: mijn Heer en mijn God.
Door Brief van de heilige Johannes Bosco aan zijn medebroeders
Tegenover de dood draagt de mens een kiem van eeuwigheid die de techniek niet kan bevredigen. De Kerk leert dat God de mens schiep voor een zalige bestemming en dat de verrezen Christus de dood door zijn eigen dood overwon. Deze hoop laat ons verbonden blijven met onze overledenen en wordt, op een wijze die God kent, aan alle mensen van goede wil aangeboden.
Achter de legende van de draak zou Joris rond 280 in Cappadocië geboren zijn, soldaat onder Diocletianus, die in 303 zijn geloof beleed en onthoofd werd, met een vereerd graf in Lydda. De kruisvaarders maakten van hem een krijgsheilige en zijn verering verspreidde zich van Oost tot West. Zijn figuur herinnert eraan dat met God het goede op lange termijn het kwade overwint.
Heilige Joris (23 april): soldaat, martelaar, patroon van de militairen
Geboren in Lydda en tribuun in de keizerlijke garde, deelt Joris zijn bezit uit en verdedigt hij de christenen voor Diocletianus. Het verhaal, overgenomen van viechretienne.catholique.org, vertelt over zijn folteringen die hij door Gods genade ongedeerd doorstaat, over bekeringen van heidenen en de val van het beeld van Apollo. De keizer laat hem uiteindelijk onthoofden.
Voor de 800e verjaardag van de dood van de heilige Franciscus van Assisi roept paus Leo XIV een jubeljaar uit van 10 januari 2026 tot 10 januari 2027. De auteur verklaart de uitstraling van de heilige door zijn keuze voor armoede, universele broederschap en vrede, die ook Laudato si inspireert. Het lichaam van de heilige wordt voor het eerst tentoongesteld in de crypte van Assisi van 22 februari tot 22 maart.
Een lied-gebed geïnspireerd op Matteüs 25,40. Elke strofe roept een mens op die gerechtigheid vraagt, de angst draagt, de ketens breekt of zijn leven geeft voor zijn broeder, en bevestigt dat de Heer bij hem aanwezig is.
Deze vrij uit Wikipedia vertaalde tekst stelt het Pentecostarion voor, het Byzantijnse liturgische boek dat gebruikt wordt van Pasen tot de zondag van Alle Heiligen, en de band ervan met het doopsel. Hij beschrijft de Stralende Week en daarna elke zondag: Thomas, de Myrrhedraagsters, de Verlamde, Midpinksteren, de Samaritaanse, de Blindgeborene, de Vaders van het concilie van Nicea. Hij eindigt met Hemelvaart, de Zaterdag van de overledenen, Pinksteren en de vasten van de Apostelen.
Het artikel overloopt dag per dag de Byzantijnse Goede Week, van de diensten van de Bruidegom van maandag tot woensdag tot de liturgie van de heilige Basilius op Witte Donderdag, de dienst van de twaalf Evangeliën en de Begrafenis van Christus op Goede Vrijdag. Het beschrijft de paaswake op Zaterdag van het Licht, de processie om middernacht, de canon van de heilige Johannes Damascenus en de homilie van de heilige Johannes Chrysostomus. Het vergelijkt deze gebruiken vaak met de Romeinse ritus.
Arlette Gebara neemt ondanks haar gezondheid opnieuw de pen op en moedigt iedereen aan de resterende vastenmaand te gebruiken om het hart te veranderen. Ze deelt een gebed van Paulo Coelho over de aangestoken kaars in de kerk, herinnert eraan dat Pasen nadert en nodigt uit tot de vieringen van de Goede Week, in gebedsverbondenheid met de zieken.
Het artikel stelt drie vastenvoornemens voor die veeleisend en toch haalbaar zijn. Eerst het hartengebed, de hele dag door herhaald; vervolgens zijn tong in bedwang houden door kritiek en spot achterwege te laten; ten slotte een aalmoes geven van zijn glimlach en vreugde.
De auteur legt uit dat het regelmatig biechten van dezelfde fouten niet zinloos is: het sacrament van de verzoening is pedagogisch en laat ons de onvermoeibare barmhartigheid van de Vader ontdekken. Met verwijzing naar de heilige Franciscus van Sales en Moeder Teresa toont hij dat inzicht in de eigen ellende opent voor vertrouwen in God en voor de genade.
Gebed waarin de Heer gevraagd wordt om zijn tedere en vergevende blik om naar onze broeders te kijken. Het smeekt om een blik die bevrijdt, geneest en zegent, om alles te zien met het hart van Christus en op Hem te gaan lijken.
In deze preek over de duivel als verleider somt de heilige Johannes Chrysostomus vijf wegen van bekering op: de eigen fouten veroordelen, anderen vergeven, vurig bidden, aalmoezen geven en in nederigheid leven. Hij benadrukt dat zelfs de armste ze elke dag kan bewandelen, zoals de weduwe met haar twee muntjes.
Gebed in etappes: vertrekken naar de Heer, bidden, zich overgeven, vlammen worden uit zijn vuur. Het eindigt met de zending naar bedroefde broeders om dat vuur te verspreiden en de vraag om elke dag de weg van het licht te gaan.
De heilige Clemens van Rome nodigt uit het bloed van Christus te beschouwen, dat de wereld de genade van de bekering schonk, zoals God die vroeger via Noach en Jona aanbood. Hij spoort aan tot nederigheid, barmhartigheid en vergeving volgens de woorden van de Heer, en tot de vrede die de Schepper geeft.
Vertrekkend van het beeld van de aardbeien, geliefd bij Dom Augustin Guillerand, herinnert de auteur eraan dat elke groei, lichamelijk of geestelijk, een mysterie is dat tijd vraagt. Christus zelf groeide in wijsheid en genade; God is geduldig, en het dagelijkse gebed laat ons stap voor stap vooruitgaan, zonder ongeduld of ontmoediging.
Voorstelling van de Akathistoshymne voor de Moeder Gods, gecomponeerd in 626 en staande gezongen, hoogtepunt van de Byzantijnse Mariadevotie. De tekst legt het gebruik tijdens de Grote Vasten uit, de recente verspreiding in de Latijnse Kerk en de betekenis voor de eenheid van de christenen, en citeert daarna een lang fragment van de begroetingen.
Olivier Clément schetst het leven van Gregorius Palamas, monnik van de Athos die het hesychasme verdedigde tegen de rationalistische humanisten. Na gevangenschap en eerherstel werd zijn leer goedgekeurd door de concilies van Constantinopel (1351); hij werd aartsbisschop van Thessaloniki en ging tijdens zijn gevangenschap in dialoog met islamitische geleerden.
Leven van de heilige Johannes Climacus, die op zijn zestiende naar de Sinaï kwam, veertig jaar als kluizenaar in de woestijn leefde en daarna abt werd van het Sint-Catharinaklooster. Hij schreef ‘De Heilige Ladder’, een samenvatting van de monastieke spiritualiteit; de tekst eindigt met zijn raad over eenvoudig gebed (bron: Église catholique en France, feest op 30 maart).
Palm- en Passiezondag: naar de overwinning van het leven
Door pater Marcel Domergue, sj
In zijn commentaar op de lezingen van Palmzondag toont de auteur een nederige koning op een ezelin, gekomen om te dienen en zijn leven te geven in plaats van dat van anderen te nemen. Door het Kruis voegt Christus zich bij alle slachtoffers van menselijke kruisen en laat Hij de liefde zegevieren over de haat en het leven over de dood.
Een toekomstige zalige: de ‘pastoor van Ars van Libanon’
Op zaterdag 21 februari keurde paus Leo XIV het decreet goed dat een wonder erkent op voorspraak van de eerbiedwaardige Béchara Abou-Mourad, melkitisch basiliaans salvatoriaans priester (Zahlé 1853, Saida 1930). Het is een belangrijke stap naar zijn zaligverklaring, tot vreugde van de salvatoriaanse monniken en de gelovigen van Libanon (bron: Chrétiens orientaux, France 2).
Meditatie over het Woord dat vlees werd: bij de Aankondiging begint als het ware een achtste scheppingsdag, waarop God zelf mens wordt in de schoot van Maria. De auteur nodigt uit zich niet te laten verlammen door onze grenzen, herinnert aan het geloof in het bestaan van engelen en bewondert het onderscheidingsvermogen en de vrije instemming van Maria (bron: aelf.org).
In deze preek legt de heilige Bernardus uit dat alleen een maagdelijke geboorte God paste en dat de Schepper zich een moeder bereidde die Hem waardig was. Getooid met maagdelijkheid en nederigheid werd Maria van in het begin uitverkoren, aangekondigd door de aartsvaders en beloofd door de profeten.
Hoe verlangen wij door uw geest geraakt te worden!
Door mgr. Milad Jawish
Poëtische tekst van mgr. Milad Jawish gericht aan pater Béchara, vergeleken met een koninklijke bloem en een fles parfum uitgegoten over de Kerk. Hij roept zijn nachtwaken voor de icoon op, zijn liefde voor de armen en zijn enige oproep tot heiligheid, met de wens aangestoken te worden door zijn heiligheid.
Pater Lev Gillet overweegt hoe Christus als koning naar ieder persoonlijk komt, nederig op een ezelsveulen, verlangend te heersen over onze harten en over heel de samenleving. De palmtakken en olijftakken, tekens van overwinning en vrede, nodigen uit Hem ons bezit en onze gedachten aan te bieden en Hem met het Hosanna te ontvangen.
De tekst legt uit hoe in de Byzantijnse ritus de Vasten eindigt op de vrijdag vóór de Goede Week, en hoe de opwekking van Lazarus en de intocht in Jeruzalem een vreugdevolle aanloop naar het Lijden vormen. Hij beschrijft de lezingen, troparia en de palmprocessie van dit feest, die vooral bij de katholieke melkieten bewaard bleef (uittreksel van de site ‘L'Esprit de la liturgie’).
De heilige Maria van Egypte (vijfde zondag van de Vasten)
Door Philippe Bonn (orthodoxia.be)
Na het verhaal van de bekering van de heilige Maria van Egypte in Jeruzalem op voorspraak van de Moeder Gods en haar boeteleven in de woestijn, trekt de auteur er lessen uit: nooit anderen oordelen, nooit wanhopen aan het heil en kiezen voor geestelijke vreugde in plaats van macht, geld en genot. Hij roept op de Verrijzenis voor te bereiden met intenser gebed.
Gebed van de heilige Basilius de Grote, gebeden in de Liturgie van de Voorafgewijde Gaven. Het dankt God die ons tot deze dagen van zuivering bracht, en vraagt de goede strijd te strijden, de vasten te voltooien met een ongeschonden geloof en zonder oordeel te komen tot de aanbidding van zijn heilige Verrijzenis.
In deze catechese van de algemene audiëntie van 11 februari 2009 stelt Benedictus XVI Johannes Climacus voor, monnik van de Sinaï en auteur van ‘De Ladder’, die in dertig treden de opgang van de mens naar God beschrijft. Hij vat de etappes samen (onthechting, strijd tegen de hartstochten, volmaaktheid) en toont dat de top ervan, geloof, hoop en liefde, elke gedoopte aangaat.
Pater Alexander Schmemann legt de derde zondag van de Vasten uit, de zondag van de kruisverering: het Kruis wordt in processie naar het midden van de kerk gedragen en blijft daar de hele week, en de hymnen spreken van vreugde en overwinning. Midden in een vermoeiende vasten is het als een boom die de reiziger schaduw biedt en de Verrijzenis aankondigt.
Voorstelling van het leven van de heilige Gregorius Palamas, monnik van de Athos en later aartsbisschop van Thessaloniki, en van zijn leer die het ontoegankelijke wezen van God onderscheidt van zijn ongeschapen energieën, waardoor God zich aan zuivere harten openbaart. De tekst vermeldt ook de controverses met Barlaam en Akindynos, zijn gevangenschap bij de Turken en zijn heiligverklaring in 1368.
Zuivere Maandag en Grote Maandag: twee stappen naar Pasen
Door pastoor Antoine Tannous
De tekst verbindt de Zuivere Maandag, begin van de geestelijke strijd met de Grote Canon van de heilige Andreas van Kreta en het gebed van de heilige Efrem, met de Grote Maandag die de Goede Week opent. Men gaat van persoonlijke boete naar het begeleiden van Christus op weg naar zijn Lijden, met de figuren van Jozef, de onvruchtbare vijgenboom en de Bruidegom die om middernacht komt.
Pastoor Antoine Tannous herinnert aan de recente vasten van Kerstmis en Epifanie en stelt de Grote Vasten voor in het licht van het Oude Testament: het manna, Jom Kipoer en, volgens de heilige Johannes Chrysostomus, het verbod aan Adam. Hij legt uit dat de melkitische Kerk tijdens de vasten Genesis en Exodus leest, geleid door het Triodion, en dat soberheid ook de Byzantijnse zang met de ison kenmerkt. De tekst staat ook in het Arabisch achteraan in het bulletin.
Kaarsenwijding op het feest van de Opdracht van de Heer in de Tempel
De tekst overloopt de lezingen van de vespers en metten van het feest van 2 februari, dat draait om de ontmoeting van de Heer met zijn volk in Simeon en Anna. Hij verklaart de oorsprong van de kaarsenwijding vanuit Simeons woord over het licht voor de volkeren, de zegeningen ervan en de gewoonte ze thuis te bewaren. Tot slot wordt de symboliek van de was, de vlam en het getal zeven uitgelegd.
Een mooi gebed om het huwelijk te koesteren en samen op weg te gaan
Door De redactie van Aleteia
De tekst stelt het huwelijk voor als een weg die man en vrouw samen gaan onder Gods blik, met tederheid, respect voor elkaars verschillen en wederzijdse steun. Hij biedt een gebed aan van de heilige Franciscus van Sales, gevierd op 24 januari, waarin de echtgenoten vragen om elkaar met een heilige liefde te beminnen en hand in hand door het leven te gaan.
Met het oog op Aswoensdag op 18 februari legt het artikel uit dat de as afkomstig is van de gewijde palmtakken van het vorige jaar, een gebruik dat het concilie van Benevento in 1091 vastlegde. Het beschrijft de bijbelse betekenis van de as: nederigheid, boete zoals in Ninive en zuivering door het vuur van Gods liefde.
Vijf (heel praktische) tips om hoop in het dagelijkse leven te brengen
Door Cerith Gardiner (Aleteia)
Geïnspireerd door het jubeljaarthema Pelgrims van hoop stelt het artikel vijf stappen voor: een woord van hoop 's morgens, een weg van hoop met kleine stappen, tekenen van hoop opmerken, oproepen tot hoop delen en verankerd blijven in Gods liefde. Bij elke stap hoort een concreet advies, zoals een dankbaarheidsdagboek of een kort avondgebed.
Het artikel stelt de zalige Pier Giorgio Frassati, een jonge Italiaan die op 24-jarige leeftijd stierf, voor als voorbeeld voor de vasten. Vijf trekken komen aan bod: offers met vreugde aanvaarden, armen en zieken dienen, het gebed verdiepen, nederigheid en humor cultiveren, en moedig getuigen voor sociale rechtvaardigheid.
Een overzicht van de hoofdthema's van de vastenpreken van onze patroonheilige: het vasten als voedsel voor de ziel, het voorbeeld van Christus en Mozes, de vreugde van de vasten, de afwijzing van spektakels en dronkenschap, het christelijke huis en de rol van gebed en aalmoezen. Deze preken leggen de nadruk op innerlijke verandering.
De tekst waarschuwt voor een geloof dat beperkt blijft tot de zondagsmis en nodigt uit het te verankeren in elk moment van de dag. De relatie met God wordt vergeleken met een vriendschap die trouw vraagt; vorming, gebed bij elke gelegenheid en naastenliefde worden voorgesteld als weg naar heiligheid.
Het artikel schetst hoe het vasten evolueerde en verduidelijkt wat vasten en onthouding vandaag betekenen, wie ertoe uitgenodigd is en welke andere vormen mogelijk zijn, zoals schermen of roddel. Daarna komen het stille gebed en het delen met de armsten aan bod, met de herinnering dat die regels middelen zijn om open te staan voor God en geen prestaties.
Een inleiding uit De Grote Vasten van vader Alexander Schmemann legt uit waarom dit korte gebed de elementen van berouw samenvat. De tekst vermeldt wanneer het in de diensten van de Grote Vasten gebeden wordt en geeft daarna het gebed zelf met de grote en kleine metanieën.
Vasten wordt voorgesteld als een vrijwillige onthouding die helpt het wezenlijke terug te vinden, honger te krijgen naar God en zijn woord, en solidair te zijn met de armen. De vastentijd is geen tijd van droefheid maar een vreugdevolle voorbereiding op Pasen, en de tekst geeft concrete suggesties om eerst het hart te voeden.
De aalmoes, een daad van liefde in het hart van de vasten
Door pater Erméric Hounsanou, sdb
Met het oog op de vasten die op 23 februari 2026 begint, stelt de auteur de aalmoes voor als een daad van barmhartigheid die geworteld is in de Schrift, onder meer in het boek Tobit. Ze gaat verder dan geld en omvat ook luisteren en medeleven; met de heilige Johannes Chrysostomus, die haar de koningin van de deugden noemt, beschrijft hij ze als een weg naar heiligheid.
In dit fragment nodigt de heilige Johannes Chrysostomus uit om de naderende vasten lief te hebben in plaats van te vrezen, want ze verjaagt de demonen en bevrijdt van de heerschappij van de ondeugden. Hij verwijst naar het voorbeeld van de monniken, Mozes en Elia, en ziet in het verbod aan Adam in het paradijs een eerste vastenwet.
Maandag 23 februari: begin van de Grote Vasten (orthodox)
Door † Daniel, patriarch van Bulgarije
Vertrekkend van de stichera van de eerste vastendag legt de patriarch uit dat echt vasten ook betekent: het kwade mijden, tong en woede beheersen. Hij beschrijft de Grote Vasten als een weg van liefde, vergeving en heiligheid naar de Verrijzenis, en citeert de kerkvaders die het vasten een geneesmiddel voor de ziel noemen.
Steunend op de leer van Padre Pio legt de auteur in negen punten uit hoe men de kerk in stilte binnengaat, zich in Gods aanwezigheid plaatst en zijn houding aanpast aan persoonlijk gebed of liturgie. Hij beschrijft de gebaren en houdingen tijdens de mis en waarschuwt voor religieuze huichelarij, opdat het geloof ook buiten de kerk geleefd wordt.
De deuterocanonieke boeken en het Nieuwe Testament
Het artikel legt uit waarom de katholieke en orthodoxe Kerken de in het Grieks geschreven boeken van het Oude Testament aanvaarden: de Joden van de diaspora erkenden ze en de schrijvers van het Nieuwe Testament verwijzen ernaar. Het steunt op de Nestle-Aland-uitgave en op voorbeelden zoals de brief van Judas, die het boek Henoch citeert.
De zaterdag van de overledenen in de Byzantijnse ritus
In de melkitische Byzantijnse Kerk worden de overledenen elke zaterdag herdacht, vooral op de zaterdag vóór de zondag van het Laatste Oordeel en vóór Pinksteren, met het voorlezen van de namen en het uitdelen van koliva. De tekst grondt dit gebed in de Schrift (2 Makkabeeën), de Apostolische Traditie van Hippolytus en de kerkvaders, onder wie de heilige Johannes Chrysostomus, en legt de betekenis uit: hoop op de verrijzenis en gemeenschap van de Kerk.
De ‘maandag van de monnik’: poort van de vasten in de oosterse tradities
De eerste maandag van de Grote Vasten, ook Schone Maandag genoemd, is verbonden met het monastieke leven: vroeger trokken monniken die dag de woestijn in voor de hele vastentijd. De tekst beschrijft volksgebruiken in Syrië en Libanon, zoals het huis schoonmaken en het gerecht mjaddara, en de geestelijke betekenis van zuivering van het hart.
Het vasten volgens de profeten: van vorm naar geest
Het artikel toont dat de profeten van het Oude Testament, Jesaja, Jeremia, Hosea, Amos en Micha, kritiek hebben op uiterlijk vasten zonder barmhartigheid of gerechtigheid. Echt vasten bevrijdt de verdrukte, voedt de hongerige en gaat samen met zuiver gebed; de tekst trekt daaruit pastorale lessen voor de vasten op weg naar Pasen.
Valentijnsdag: tussen kerkelijke traditie en echte christelijke liefde
De tekst herinnert eraan dat 14 februari twee martelaren met de naam Valentijn gedenkt, een priester uit Rome en een bisschop van Terni, die stierven voor het geloof. Hij verklaart de middeleeuwse oorsprong van de romantische gebruiken en citeert Amoris Laetitia om van dit feest een pastorale kans te maken om over huwelijksliefde te spreken, zonder te vervallen in consumptie.
Pastoor Antoine Tannous stelt de Gebedsweek voor de eenheid van de christenen 2026 (18 tot 25 januari) voor, geïnspireerd op Efeziërs 4 en voorbereid door gelovigen van de Armeense Kerken. Hij herinnert aan de oecumenische stappen van paus Leo XIV: de ontmoeting met patriarch Bartholomeus I, de reis naar Turkije voor 1700 jaar Nicea en een gezamenlijke verklaring over een gemeenschappelijke paasdatum. Volgens hem blijft een paasfeest dat alle leerlingen samen vieren het beste.
Het jaar 2026 beleven vanuit het christelijk geloof
Het artikel reikt zeven wegen aan om het nieuwe jaar christelijk te beleven: gebed en Bijbellezing, gemeenschapsleven, dagelijkse naastenliefde, zorg voor de schepping, geloofsvorming en het bewust beleven van de liturgische hoogtepunten. Het roept ook op om te bouwen aan vrede en gerechtigheid, en zo elke dag met Christus te gaan in geloof, hoop en liefde.
In dit gebed overweegt Willem van Saint-Thierry dat verlossing betekent: God liefhebben en door Hem bemind worden. God heeft ons het eerst liefgehad en tot ons gesproken door zijn Zoon, die zich tot aan het kruis gaf, om vrij onze liefde te wekken, want liefde laat zich niet dwingen. Die liefde van God is de Heilige Geest, die God en mens verenigt.
Basilius van Caesarea of Basilius de Grote (329-379)
Door Léopold Gaschet
Basilius, geboren in Caesarea in Cappadocië en vriend van Gregorius van Nazianze, geeft zijn loopbaan als redenaar op, schenkt zijn bezit weg en wordt monnik, en in 370 bisschop van Caesarea. Als verdediger van het geloof van Nicea schrijft hij het traktaat Over de Heilige Geest en ordent hij het kloosterleven met zijn regels. Als pionier van sociale actie klaagt hij hebzucht aan en sticht hij de Basiliade, met gasthuis en hospitaal.
Voorstelling van de heilige Basilius de Grote, kerkleraar, die bijdroeg aan de leer over de Drie-eenheid, de sociale moraal, de liturgie en de organisatie van het kloosterleven. Zijn regels beïnvloedden het Oosten en later de regel van Benedictus. Hij verdedigde het geloof tegen het arianisme, zette zich in voor toenadering tussen Oost en West en bereidde het concilie van Constantinopel van 381 voor, dat hij niet meer meemaakte: hij stierf in 379.
Wanneer God zich toont: de vreugde van de Theofanie
Door pater Jean-François Thomas, sj
Pater Jean-François Thomas toont aan dat theofanieën de geschiedenis van Gods volk tekenen, van Abraham en Mozes tot Christus, in wie God zich eindelijk zichtbaar maakt. Met verwijzingen naar Edmond Rostand en Paul Verlaine benadrukt hij dat de Theofanie een regen van genade is voor alle schepselen en een oproep tot bekering van het hart. Hij nodigt ook uit om de alledaagse theofanieën in elk leven te herkennen.
De Theofanie, eerste uitdrukkelijke openbaring van de Goddelijke Drie-eenheid in de menselijke geschiedenis
Door pater Noël Tanazacq
De auteur verklaart de termen Epifanie en Theofanie en de geschiedenis van de datum van 6 januari: het Westen viert dan de aanbidding door de Wijzen, het Oosten het Doopsel van Christus en de openbaring van de Drie-eenheid. Hij belicht de theologische betekenis: Jezus geopenbaard als Messias, het doopsel als voorafbeelding van zijn dood en verrijzenis, en de reiniging van de kosmos. Tot slot beschrijft hij de dienst van de heilige Sophronius en de grote waterwijding.
De Theofanie, gevierd op 6 of 19 januari naargelang de kalender, herdenkt het doopsel van Christus in de Jordaan en openbaart de Drie-eenheid. Het artikel beschrijft de rituele baden in het ijs, de waterwijding en het gebruik van wijwater in de gezinnen. Tot slot vergelijkt het de oosterse Theofanie met de westerse Epifanie, twee aanvullende aspecten van hetzelfde mysterie.
Dit gebed, geïnspireerd op het Hooglied, richt zich tot Christus, de Herder die zijn leven gaf voor zijn schapen. De ziel vraagt Hem haar bij naam te roepen en haar naar de weide van het heil te leiden, om te drinken van het goddelijke water uit zijn geopende zijde.
Gregorius, jongere broer van Basilius van Caesarea en gevormd door hem en hun zus Macrina, is de laatste van de grote Cappadocische theologen. Hij werd in 370 bisschop van Nyssa, werd verbannen onder de ariaanse keizer Valens en speelde een belangrijke rol op de concilies van Antiochië (379) en Constantinopel (381).
Uitvoerig verhaal over het leven van de heilige Antonius, rond 250 geboren in Opper-Egypte, die na het horen van het Evangelie zijn bezit verkoopt en de woestijn intrekt. Daar weerstaat hij de aanvallen van demonen, ontvangt hij leerlingen, sticht hij kloosters, steunt hij de belijders in Alexandrië en verdedigt hij met de heilige Athanasius het geloof van Nicea. Hij sterft op 17 januari 356, 105 jaar oud; zijn relieken worden later tot in de Dauphiné vereerd.
De heilige Antonius de Grote, aan de bronnen van het monnikendom
Door Marie Malzac
Aan de hand van de uitleg van patroloog broeder Élie Ayroulet plaatst het artikel Antonius in de tijd van de vervolgingen, waarin de monnik de rol van de martelaar overneemt. Het beschrijft zijn roeping, de woestijn als plaats van geestelijke strijd en van ontmoeting met God, en het Leven van Antonius door de heilige Athanasius, de voornaamste bron. Tot slot wijst het op zijn blijvende invloed, tot in het westerse monnikendom via Johannes Cassianus.
De Triodion is de Byzantijnse periode ter voorbereiding op de Veertigdagentijd, over vier zondagen: de Tollenaar en de Farizeeër (dit jaar op 25 januari), de Verloren Zoon, het Laatste Oordeel en de Vergeving. Deze weg leidt van nederigheid naar berouw, en verder naar naastenliefde en vergeving. Hij brengt de gelovigen ook stap voor stap tot het vasten en bereidt voor op Pasen.
De heilige Antonius de Grote, vader van de monniken
Door Emmanuel Pelloto
Overweging over de heilige Antonius op basis van het Leven door de heilige Athanasius, zijn brieven en zijn spreuken. De auteur toont een leven gevormd door de Schrift, een geestelijke strijd en een ascese gericht op vergoddelijking, en het belang van de onderscheiding van de geesten en van geestelijke begeleiding. Hij onderstreept de vreugde in zijn leven en de eenheid van liefde tot God en tot de naaste.
Lezing van de icoon van het Doopsel van Christus in het licht van het Marcusevangelie en de liturgische teksten van het feest. De auteurs verklaren de openbaring van de Drie-eenheid, de figuren van de Jordaan en de zee, het gebaar van Johannes de Doper, de dienende engelen en de duif die aan de zondvloed herinnert. De naakte Christus, ondergedompeld als in een graf, heiligt de wateren en bekleedt de mensheid met heerlijkheid.
Beste broeders en zusters in Christus: de verborgen gerechtigheid van Jozef
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous mediteert over Jozef, de rechtvaardige man uit Matteüs, wiens gerechtigheid in stilte werkt, en over de naam Jezus die hij het kind geeft in gehoorzaamheid aan de engel. De vasten voor Kerstmis wordt zo een innerlijke, verborgen voorbereiding. Hij dankt wie Kerstmis in stilte heeft voorbereid en wenst elk gezin een zalig Kerstmis en een hoopvol jaar.
Door Samuel Pruvot en Jean-Marie Dumont (interview)
In een interview legt een docent patrologie aan de universiteit van Metz uit hoe de kerkvaders de advent beleefden: een vreugdevol wachten op Christus die gekomen is en terugkeert, een weg van voortdurende bekering en waakzaamheid. Hij bespreekt Johannes de Doper en Maria als getuigen, de heilseconomie volgens Irenaeus en de ‘wonderbare ruil’ waarin God de hele mensheid aanneemt om haar te vergoddelijken.
De heilige Carolus Borromeus stelt de advent voor als een tijd van genade, verlangd door de profeten, waarin we de Vader danken voor de zending van zijn Zoon. Het mysterie dat elk jaar terugkeert, herinnert eraan dat Christus altijd in ons hart wil komen wonen. De Kerk leert ons als zorgzame moeder met hymnen en riten Hem te ontvangen.
Heilige Barbara: het verhaal van een onwankelbare martelares
Door Aline Haddad
Het leven van de heilige Barbara, een jonge bekeerlinge uit Heliopolis (Baalbek) die in de 3e eeuw door haar eigen vader Dioscorus werd gedood. De tekst beschrijft de Libanese gebruiken rond haar feest op 4 december: verklede kinderen, tarwe en linzen gezaaid in drie schaaltjes voor Kerstmis, amhieh en gebak. Hij eindigt met een gebed tot de heilige Barbara voor Libanon.
Het artikel schetst de lange geschiedenis van het dogma dat Pius IX in 1854 afkondigde: de verschijningen in de rue du Bac en Lourdes, het debat tussen ‘immaculisten’ en ‘maculisten’ en de bijdrage van Duns Scotus. Het herinnert er ook aan dat de orthodoxe Kerken dit dogma niet delen en menen dat de Geest Maria bij de Boodschap heeft gezuiverd.
De kersthomilie van de heilige Johannes Chrysostomus
Door H. Johannes Chrysostomus
De heilige Johannes Chrysostomus beschouwt het nieuwe mysterie van Bethlehem, dat op de hemel lijkt: de Oude van dagen is een kind geworden zonder iets van zijn godheid te verliezen. Hij nodigt uit deze geboorte in stilte te vereren in plaats van haar te doorvorsen. Hij viert het feest waarop de dood overwonnen is, het paradijs geopend en God op aarde en de mens in de hemel is.
Historicus Daoud Riffi beschrijft de vooraanstaande plaats van de Maagd Maria in de islam: de Koran noemt haar uitverkoren en gezuiverd, en een soera draagt haar naam. Sommige geleerden zien in haar een profetes. Haar bijnaam Al-Batûl drukt maagdelijkheid en volledige toewijding aan God uit.
De figuur van Jozef in de verwachting van Kerstmis
Door pater Boris Bobrinskoy
Vader Boris Bobrinskoy mediteert over Jozef, de laatste naam in de stamboom, stille beschermer van Maria's maagdelijkheid, die het kind de naam Jezus geeft. Hij vergelijkt de Jozef van de grot met Jozef van Arimatea die Christus begraaft. Hij nodigt uit van hem de nederige, stille dienst te leren, zodat Jezus in ons hart geboren wordt.
De tekst legt uit dat de orthodoxie Maria vooral eert als Moeder Gods en altijd Maagd, via iconen en liturgische gezangen eerder dan via verhandelingen. Het voornaamste verschil met de katholieke Kerk betreft de Onbevlekte Ontvangenis. Maria wordt gezien als deel van de Kerk, niet erboven.
Verhaal van een christelijk gezin uit Aleppo dat op kerstavond onder bombardementen moet vluchten en het beeldje van het Kindje Jezus uit de kerststal meeneemt. Na de oversteek van de Middellandse Zee en een eerste Kerstmis in een opvangcentrum in België vestigt het gezin zich in Brussel. Het ontdekt dat de echte kerststal geen plaats is, maar het hart waar de hoop herboren wordt.
In Bkerké spreekt paus Leo XIV op 1 december 2025 de jongeren van Libanon toe, na getuigenissen over moed in lijden en oorlog. Hij roept hen op bouwers van de toekomst te zijn, zoals de wortels van de ceder, en vrede te bouwen op de verrezen Christus, vergeving en een vriendschap die het egoïsme overstijgt. Hij wijst op het voorbeeld van heiligen als Charbel, Rafqa, Pier Giorgio Frassati en Carlo Acutis, en op het gebed van Franciscus.
Groet van paus Leo XIV aan het graf van de heilige Charbel
Door paus Leo XIV
In het Sint-Maronklooster van Annaya bezoekt paus Leo XIV op 1 december 2025 het graf van de heilige Charbel. Hij herinnert eraan dat deze verborgen heilige gebed, stilte, nederigheid en armoede leert, en dat zijn voorspraak massa's mensen aantrekt. Hij vertrouwt de Kerk, Libanon en de wereld aan hem toe, bidt om vrede en schenkt een olielamp.
Ontmoeting met patriarch Bartholomeus en ondertekening van de gezamenlijke verklaring
Door paus Leo XIV en patriarch Bartholomeus I
Bij de 1700ste verjaardag van het concilie van Nicea ondertekenden paus Leo XIV en oecumenisch patriarch Bartholomeus op 29 november 2025 in de Fanar een gezamenlijke verklaring. Ze belijden het geloof van Nicea, wensen een gemeenschappelijke paasdatum en herdenken 60 jaar opheffing van de banvloeken van 1054. Ze steunen de theologische dialoog, wijzen geweld in Gods naam af en roepen op tot vrede.
Beste broeders en zusters in Christus: een oproep aan de jongeren
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara roept de jongeren op moed te vatten en zelf het jongerenleven van de parochie te organiseren, met hulp van volwassenen, zonder alles van pastoor Antoine Tannous te verwachten, die ook in Nederland en Luxemburg dient. Na meer dan 40 jaar het bulletin te hebben geschreven, betreurt ze dat weinig parochianen een getuigenis of leeservaring delen, en herinnert ze eraan dat de parochie een beetje ‘hun kind’ is, opgericht met pater Serge Descy. Ze raadt het boek ‘Lire pour vivre’ van André Fossion en Jean-Paul Laurent aan.
De auteur legt uit dat het woord ‘amen’, van een Hebreeuwse stam die stevigheid en vastheid betekent, geen eenvoudig slotwoord is maar een daad van vertrouwen in de trouwe God. Jezus gebruikte het vaak en wordt in de Apocalyps zelf ‘de Amen’ genoemd. Amen zeggen bij het ontvangen van het Lichaam van Christus is onze eenheid met Hem bevestigen (Famille chrétienne).
Tegenover gebeden die onverhoord lijken, plaatst de tekst de belofte ‘Vraagt en u zal gegeven worden’ in de context van het Onzevader: eerst vragen dat Gods rijk kome. Met de heilige Augustinus ziet hij het vragend gebed als een voorbereiding van het hart, en nodigt hij uit tot de volharding van Abraham die voor Sodom pleitte. In de eucharistie danken wij God, die welwillend en geduldig is.
Tagore en de hindoeïstische spiritualiteit: van je leven een ‘dank je’ maken
Door Jacques Scheuer
Aan de hand van Gitanjali van de Bengaalse dichter Rabindranath Tagore, Nobelprijswinnaar literatuur in 1913, toont de auteur een spiritualiteit van dankbaarheid: de ontvangen gaven erkennen en ze laten vruchten dragen ten dienste van allen. Tagore kijkt zelfs naar zijn dood met vertrouwen en overgave. Ieder wordt uitgenodigd dezelfde dankbaarheid te uiten vanuit wat hij ontvangen heeft (Dimanche).
Steunend op Joseph Ratzinger stelt Anselm Grün het vagevuur voor als de pijn van berouw in de ontmoeting met Gods liefde, die zuivert wat in ons gesloten is. Bidden voor de overledenen is een ‘schild van liefde’ dat hen begeleidt, waarna wij hen op onze beurt om voorspraak vragen. Dit beeld bevrijdt van de angst niet volmaakt genoeg te zijn, zoals blijkt uit het onthaal van de goede moordenaar (Revue Prier).
Geschiedenis van een gekruisigde Christus: vroeger in Malonne, nu in Beauraing
Door weekblad Dimanche
De gietijzeren Christus die de calvarieberg van het Saint-Berthuininstituut in Malonne beheerste, een gebedsplaats van de heilige broeder Mutien, werd weggehaald toen het kruis vervallen was. Hij werd gerestaureerd, op de kapel van het heiligdom van Beauraing geplaatst en onthuld op de zondag van de Kruisverheffing. Kanunnik François Barbieux herinnerde eraan dat wij leerlingen zijn van een gekruisigde meester.
De tekst legt uit dat Allerheiligen op 1 november alle heiligen viert, gekend of ongekend, en herinnert aan de universele roeping tot heiligheid waarover Vaticanum II spreekt. Hij stelt de gemeenschap van de heiligen voor, de geschiedenis van het feest van de Oosterse Kerken tot Gregorius IV, en het evangelie van de zaligsprekingen. Hij eindigt met een dankgebed van Dom Ludovic Lécuru voor alle heiligen in de hemel.
Eerbetoon aan het werk van de heilige Johannes Chrysostomus
Door paus Benedictus XVI (ZENIT.org)
Bij de 1600ste verjaardag van de dood van de heilige Johannes Chrysostomus eert Benedictus XVI een kerkvader die hartstochtelijk begaan was met de eenheid van de Kerk, de armen verdedigde en geweldloosheid voorstond. De tekst schetst zijn preken in Antiochië, zijn bisschopsambt in Constantinopel en zijn twee ballingschappen. Hij onderstreept zijn zorg voor de liturgie, het verband tussen communie en hulp aan de armen, en zijn werk voor verzoening tussen Oost en West.
Het artikel schetst de geschiedenis van het feest van 21 november, eind zevende eeuw bekend in Jeruzalem en later overgenomen in Constantinopel en in het Westen. Het verklaart het thema van de Tempel: de Maagd, nieuwe Ark van het Verbond, wordt in het Heilige der Heiligen binnengeleid om de tempel van het Lichaam van Christus te worden. Het leest de icoon van het feest als een geestelijke opgang naar beschouwing, met Zacharias, Joachim, Anna en de meisjes met kaarsen.
De parabel van de barmhartige Samaritaan, geschiedenis van het heil van de mensheid
Door broeder Jean-Thomas de Beauregard, op
In navolging van de kerkvaders, van Origenes tot Augustinus, leest de auteur de parabel als een fresco van het heil: de gewonde man is Adam, de priester en de leviet staan voor de Wet en de profeten, en de Samaritaan is Christus die de mensheid naar de herberg van de Kerk brengt. Hij waarschuwt voor een abstracte liefde voor de mensheid. God liefhebben via de naaste betekent eerst God via ons dichter bij anderen laten komen.
Brief van paus Benedictus XVI bij de 1600ste verjaardag van de dood van de heilige Johannes Chrysostomus
Door paus Benedictus XVI
In deze brief, gedateerd Castel Gandolfo 10 augustus 2007, schetst Benedictus XVI het leven van de heilige Johannes Chrysostomus: de ascese in de Syrische woestijn, het priesterschap in Antiochië, het bisschopsambt in Constantinopel, de verdediging van de armen en de dood in ballingschap in Comana. Hij stelt zijn leer over de Eucharistie voor, bron van de eenheid van de Kerk en van inzet voor de armen, evenals zijn inspanningen voor gemeenschap tussen Oost en West. Hij wenst dat theologen terugkeren naar de kerkvaders.
Homilie van de heilige Johannes Chrysostomus over Matteüs: ‘Ik zend jullie als schapen onder de wolven’
Door H. Johannes Chrysostomus
De heilige Johannes Chrysostomus legt uit dat wij overwinnen zolang we schapen blijven, omdat de Herder ons helpt, maar dat Hij zich terugtrekt als we wolven worden. De voorzichtigheid van de slang bestaat erin alles op te geven, bezit, lichaam en zelfs het leven, om het geloof te bewaren, zoals de slang haar kop beschermt. De eenvoud van de duif behoedt ons voor wraak, want geweld wordt enkel door zachtmoedigheid overwonnen.
Gebed tot de heilige Johannes Chrysostomus, geschreven door de jongeren van de parochie
Door Jongeren van de parochie
Een gebed geschreven door de jongeren van de parochie, dat herinnert aan de leer van de heilige Johannes Chrysostomus over het zuivere gebed en het wonder van de Eucharistie. Het vraagt dat elke vader een voorbeeld en elke moeder een steun mag zijn, dat onze gezinnen groeien in vrede, en dat wij de armen dienen zoals Christus. Het eindigt met de vraag om een christelijk en vredig levenseinde.
De titels van de heilige Johannes Chrysostomus in de gebeden van de Byzantijnse Kerk
De auteur merkt op dat de Melkitische liturgische teksten voor het feest van de heilige zijn eigen bijbelse taal en beelden overnemen. Hij becommentarieert een reeks titels, zoals de gouden bazuin, de gouden beker, rivieren zoeter dan honing, de onuitputtelijke bron, de zuil van de Kerk en de aardse engel, en toont hun bijbelse wortels. Allemaal werken ze het beeld van het goud uit dat de heilige zijn bijnaam gaf.
Beste broeders en zusters in Christus: de rozenkrans en de roepingen
Door Arlette Gebara
Oktober is de maand van de rozenkrans en van de roepingen. Tot Maria bidden betekent ook haar ‘ja’, haar geduld en haar liefde overwegen, die ons gezin en ons dagelijks leven kunnen leiden. Getuige van Christus zijn vraagt niet altijd priester te worden: iedereen kan het Woord zaaien door naastenliefde, luisteren en dienstbaarheid.
De vijf voorwerpen die nodig zijn voor een harmonieus gezinsleven
Door Christine Ponsard
Christine Ponsard stelt vijf symbolische voorwerpen voor het gezin voor: de drie zeven van Socrates (waarheid, goedheid, nut) tegen kwaadsprekerij, de lei die men uitveegt om te vergeven, en de stethoscoop om echt te luisteren. De deegrol herinnert eraan dat iedereen de handen uit de mouwen steekt, en de kaars dat bidden betekent tijd voor God te laten opbranden (tekst overgenomen uit Contact Nivelles).
Het artikel omschrijft de hoop als een gave van God, ontvangen bij het doopsel, gegrond op zijn belofte van eeuwig leven en verschillend van louter optimisme. Het beschrijft haar kenmerken (vertrouwen in Gods barmhartigheid, verlangen naar eenheid met God) en twee bedreigingen: wanhoop en vermetelheid. Tot slot toont het hoe men haar dagelijks beleeft door gebed, volharding in beproeving en naastenliefde (tekst uit Contacts Nivelles).
Heiligverklaring van Carlo Acutis en Pier Giorgio Frassati
Na de dood van paus Franciscus op 21 april 2025 werden de heiligverklaringen van de twee jonge Italianen uitgesteld tot 7 september 2025. Carlo Acutis, de ‘geek van God’ die op 15 jaar stierf, zette informatica in voor het geloof en de Eucharistie; Pier Giorgio Frassati, dominicaans leek en bergbeklimmer uit Turijn, overleden op 24 jaar, wijdde zich aan armen en zieken. Het artikel legt ook de procedure van een heiligverklaring uit (tekst uit Contacts Nivelles).
Ananias, wiens Hebreeuwse naam ‘genade van God’ betekent, is de leerling uit Damascus die volgens de Handelingen van de apostelen de blinde Saulus de handen oplegde en hem het zicht teruggaf vóór zijn doopsel. Volgens een overlevering evangeliseerde hij Damascus, werd hij er bisschop en stierf hij rond het jaar 60 als martelaar in Eleutheropolis. Relikwieën worden bewaard in de Sint-Paulus-buiten-de-Muren in Rome.
De apostel Thomas, bijgenaamd Didymus, twijfelde aan de verrijzenis tot Christus hem uitnodigde zijn wonden aan te raken. De Traditie laat hem prediken bij de Meden, Parthen, Perzen en Indiërs, waarna hij op bevel van koning Smidaios met lansen werd doorstoken, en schrijft hem de stichting van de Syro-Malabaarse en Syro-Malankaarse Kerken toe. Een korte bezinning voegt eraan toe dat twijfel menselijk is en dat Jezus ons leert God met het hart te zoeken.
Wereldmissiedag van de Kerk: verkondig het Evangelie!
Door pater Jean d'Elbée
In een tekst uit Magnificat belooft pater Jean d'Elbée onvermoede vreugde aan wie zichzelf vergeet in het apostolaat en vrede en vertrouwen verspreidt. Hij nodigt uit het midden te houden tussen pessimisme en naïef optimisme, want er zijn weinig echte boosdoeners maar veel onwetenden en zwakken. Elke gewonnen ziel wint er weer andere.
Een gebed tot Christus die ons bij onze naam roept en ons een zending toevertrouwt. Het vraagt om de stilte van het hart om de weg te ontdekken waarop Hij ons wil leiden, zodat we durven en hopen in dienst van de Kerk en de wereld. Het eindigt met Maria: ‘Mij geschiede naar uw woord.’
Het artikel schetst het ontstaan van het feest: eerst een feest van een broederschap, daarna door Pius V ingesteld na de overwinning van Lepanto op 7 oktober 1571 als Onze-Lieve-Vrouw van de Overwinning, door Gregorius XIII hernoemd en in 1913 door Pius X op 7 oktober vastgelegd. Het herinnert eraan dat men de rozenkrans eerder overweegt dan opzegt, en geeft de dagen van de blijde, lichtende, droevige en glorievolle geheimen.
Een poëtische tekst die het huwelijk niet voorstelt als het doel van de liefde, maar als haar begin: een rustige en moedige beslissing, gegrond op beloofde trouw. Hij beschrijft het in de alledaagse gebaren, als een toevlucht waar men helemaal gekend is en als een boom die groeit door beproevingen heen. Hij eindigt met de belofte vreugde en pijn van de ander te delen.
De grote martelaar Demetrios, zijn leerling Nestor en de strijd tegen Lyaios
Een verhaal over de heilige Demetrios van Thessaloniki en zijn jonge leerling Nestor, die in de naam van Jezus wordt gezonden tegen de gevreesde vechter Lyaios, die de christenen vervolgde. Alleen gewapend met het kruis en het gebed overwint Nestor, en Demetrios geeft de eer aan God alleen. De tekst, doorweven met bijbelcitaten, herinnert eraan dat onze strijd geestelijk is en dat alles mogelijk is in Christus die kracht geeft.
Een verbeelde dialoog in een kamer in Rome tussen de heilige Paulus en Lucas, gebogen over zijn manuscript. Beiden overwegen het mysterie van de menswording, van het vleesgeworden Woord tot de daden van Jezus in het Evangelie, met talrijke verzen uit Lucas, de Handelingen en de brieven. Ze besluiten dat de menswording geen louter historische herinnering is: ze blijft aanwezig in de sacramenten, het breken van het brood en de Kerk, het lichaam van Christus.
Vijf korte anekdotes waarin heiligen gevat antwoorden op vragen of uitdagingen: de heilige Augustinus en de slak over de tijd vóór de schepping, de heilige Justinus en de filosoof over het geloof in een onzichtbare God, abba Mozes tegenover een spotter. De heilige Cyprianus antwoordt een tegenstander over afgodsbeelden, en de heilige Basilius de gouverneur die belasting van de Kerk eiste.
Merkwaardige en zeldzame anekdotes over het zevende oecumenisch concilie (787)
Het artikel bundelt overgeleverde verhalen over het concilie van Nicea II: keizerin Irene en de eenvoudige plaats die de bisschoppen verkozen, de blinde bisschop die door het geloof zag, een icoon op de proef gesteld tijdens de zittingen, en de soldaat aan wie een priester de verering uitlegt met de foto van zijn gezin. Het beschrijft ook de praktische besluiten die aanbidding en verering onderscheiden, en de context van het concilie onder patriarch Tarasios, dat de iconenverering wettigde.
Voorvallen die de intelligentie en wijsheid van paus Johannes Paulus II tonen (1920-2005)
Vijf voorvallen uit het leven van Johannes Paulus II: de vergeving die hij in de gevangenis aan Mehmet Ali Ağca schonk, zijn antwoord aan het communistische regime tijdens het bezoek aan Polen in 1979 met zijn ‘Wees niet bang’, en zijn respect voor de islam dat de dialoog opende. Verder de oprichting van de Wereldjongerendagen in 1985 en zijn antwoord aan een atheïstische wetenschapper over geloof en wetenschap.
Het artikel stelt het aangekondigde programma voor van het bezoek van paus Leo XIV aan Libanon van 30 november tot 2 december 2025, na Turkije: ontvangst in Beiroet door president Joseph Aoun, een mis aan de waterkant, een bezoek aan de heilige Charbel in Annaya, een ontmoeting in Harissa en een bezoek aan het Kruisziekenhuis. Het benadrukt de betekenis ervan: steun aan de christenen van het Oosten, een oproep tot vrede, interreligieuze dialoog en de boodschap van Libanon als model van samenleven. Tot slot herinnert het aan de bezoeken van Johannes Paulus II en Benedictus XVI.
Beste broeders en zusters in Christus: een goede herstart
Door Arlette Gebara
Aan het einde van de vakantie moedigt Arlette Gebara de jongeren, scholieren en studenten aan die opnieuw beginnen, met de herinnering dat de Heer bij hen blijft. Ze roept op tot gebed voor vrede in alle landen, wenst de priesters een goede terugkeer en vraagt te denken aan de zieken en aan wie niet meer naar de liturgie kan komen.
Boodschap van de Oecumenische Patriarch Bartholomeus I bij het begin van het nieuwe kerkelijk jaar
Door oecumenisch patriarch Bartholomeus I
De tekst legt de oorsprong uit van de indictie van 1 september, begin van het kerkelijk jaar, sinds 1989 gewijd aan gebed voor de bescherming van de schepping. De Patriarch verbindt de ecologische crisis met menselijke hartstochten zoals hebzucht en roept op tot ascese. In herinnering aan de heilige Simeon de Styliet vraagt hij ook het cultureel erfgoed te beschermen dat door oorlogen bedreigd wordt.
Deze herder werd op dertienjarige leeftijd monnik na het horen van de zaligsprekingen en leefde zo streng ascetisch dat men hem vroeg het klooster te verlaten. Om de pelgrimsstroom te ontvluchten leefde hij op steeds hogere zuilen, tot ongeveer 18 meter, en spoorde hij bezoekers aan tot deugd. Hij stierf op 1 september 459.
De heilige Johannes Damascenus viert de geboorte van Maria, dochter van Joachim en Anna, als de dageraad van de verlossing: uit haar zal de zon der gerechtigheid geboren worden. Hij beschouwt haar deugden en haar leven dat geheel aan God gewijd is, tempel van de Geest, hoger dan de serafijnen. Hij besluit met een gebed om bevrijding van zonden en vrede voor de wereld.
Een gebed dat nadert tot de wieg van Maria om de lof van de engelen te delen. Het begroet haar geboorte als aankondiging van de Verlosser, zoals de dageraad de dag aankondigt. Het vraagt nederigheid, eenvoud, zachtmoedigheid en liefde om Christus toe te behoren.
Een inleidende tekst, ondertekend met ‘IA’, over het glorierijke Kruis: de oorsprong in de vondst van het ware Kruis door de heilige Helena, de plaats ervan in de Schrift, de kunst en de devotie. Het kruis verschijnt als overgang van dood naar leven en als nog altijd actueel teken van vrede en vergeving.
Het feest van het glorierijke Kruis dat wij op 14 september vieren
Door pater Patrice Gourrier
Pater Patrice Gourrier herinnert aan de oorsprong van het feest in de wijding van de basiliek van het Heilig Graf in Jeruzalem. Hij legt uit hoe het Kruis, ergernis en dwaasheid, voor christenen Gods wijsheid en doorgang naar de verrijzenis werd. Het feest sluit ook de veertig dagen af die met de Gedaanteverandering begonnen (tijdschrift Prier, september 2022).
Aartsbisschop Cyrille Selim Bustros herinnert aan de terugkeer van het kruishout naar Jeruzalem door keizer Heraclius, die zijn rijke kleren moest afleggen om binnen te gaan. Het Kruis is voor hem het teken van de liefde en het getuigenis van de waarheid tot in de dood, dat de waarheid over God en over de mens onthult. Hij citeert de dichter Ahmed Shawqi: de waarheid, niet de kracht, overwint (Annahar, 14 september 2019).
Bij het feest van het glorierijke Kruis verwondert de auteur zich erover dat het martelwerktuig van Christus het meest verspreide symbool ter wereld werd. Hij nodigt ieder uit na te gaan hoe hij het kruisteken maakt en stelt voor elke dag bij het opstaan met dat gebaar te openen.
Francisco Forgione, gevierd op 23 september en geboren in 1887 in Pietrelcina, werd kapucijn en priester en ontving de stigmata. In San Giovanni Rotondo wijdde hij zich aan zielzorg, de biecht en de mis, en stichtte hij een huis om lijden te verlichten en gebedsgroepen. Ondanks vervolgingen bleef hij wereldberoemd tot zijn dood in 1968 (Contacts, parochie Nijvel).
De Zwitserse priester Maurice Zundel stelt dat God een God van vrijheid is en dat hij geen verschil voelt tussen zichzelf en een arbeider. Hij voelt zich ongemakkelijk als hij bediend wordt, want alle mensen, getekend bij het doopsel, hebben dezelfde koninklijke waardigheid. Een korte voorstelling herinnert aan zijn geestelijke uitstraling in de twintigste eeuw.
Ontvangenis van de heilige en roemrijke profeet Johannes de Doper
De tekst verklaart dit feest, dat de aankondiging door de engel aan Zacharias van de geboorte van de Voorloper viert, zonder te beweren dat deze ontvangenis vrij van erfzonde was. Ze wordt voorgesteld als de dageraad van de verlossing die de harten voorbereidt op het ware Licht. Het troparion van de Voorloper volgt.
Tegenover oorlog, armoede en een beschaving die lijkt in te storten, herinneren de dominicanessen van Taulignan eraan dat Christus elke dag met ons in hetzelfde schip zit. Zijn aanwezigheid nodigt uit het hoofd op te heffen en de vlam van de hoop brandend te houden.
Een litanie van pater Michel Hubaut die Maria om verschillende soorten stilte vraagt: die van nederigheid, geloof, paasvreugde, aanbidding en waakzaamheid. Elke bede steunt op een moment uit het leven van de Maagd, van Bethlehem tot Pinksteren.
In zijn brief aan de Efeziërs spoort de heilige Ignatius aan vaak samen te komen voor de dankzegging, want eendracht in het geloof vernietigt het werk van het kwaad. Het geloof is het begin en de liefde de voltooiing van het christelijk leven. Hij waarschuwt voor valse leer en herinnert eraan dat het kruis redding is voor de gelovigen.
De processiegebeden op het feest van de Kruisverheffing (Byzantijnse ritus)
Het artikel leest de processietroparia van het feest, onder meer toegeschreven aan Andreas van Jeruzalem, Theophanes, Cyprianus, keizer Leo en Anatolius, met hun toon. Bij elk ervan volgt een theologische en retorische analyse: het Kruis als levensboom, wapen tegen het kwaad, verborgen schat, voorafgebeeld door Mozes en de zegen van Jakob. Een tabel vat de symbolen en hun betekenis samen.
De Schriftlezingen op het feest van de Kruisverheffing
Het artikel becommentarieert de vesperlezingen van het feest (Exodus 15, Spreuken 3, Jesaja 60) en de alternatieve lezingen (Exodus 17, Genesis 48). Het wijst op beelden van het Kruis: het hout dat het bittere water zoet maakt, de wijsheid als levensboom, de opgeheven handen van Mozes, de gekruiste zegen van Jakob. Het besluit dat het Kruis vanaf het begin centraal stond in Gods plan.
Het evangelie van het feest van de Kruisverheffing (Matteüs 27)
Het artikel bestudeert Matteüs 27, dat op het feest gelezen wordt: de overlevering aan Pilatus, de dood van Judas, de droom van Pilatus' vrouw, de keuze voor Barabbas, het wassen van de handen en de doornenkroon. Het verklaart de begrippen, vergelijkt met de andere evangeliën en toont de theologie van Matteüs: vervulling van de Schrift, onschuld van Jezus, de ware Koning die zich in vernedering openbaart, en de redding die openstaat voor de volkeren.
De Schriftlezingen op het feest van de Geboorte van de Moeder Gods
Voor het feest van 8 september analyseert het artikel de lezingen uit de Byzantijnse traditie: de ladder van Jakob (Genesis 28), de gesloten poort van Ezechiël 44, de Wijsheid die haar huis bouwt (Spreuken 9) en Sirach 24. Het ziet daarin de Maagd als middelares tussen hemel en aarde, altijd maagd en woning van God. Het besluit dat deze geboorte deel uitmaakt van een heilsplan dat van eeuwigheid voorbereid is.
Pastoor Antoine Tannous beschrijft het nieuwe begin: scholieren en studenten die de weg naar de lessen terugvinden, en zielen die terugkeren naar het huis van de Heer. Hij spreekt over de parochie van Brussel, de jonge gemeenschap van Enschede en die welke op 31 augustus 2025 in Luxemburg ontstond, verenigd rond liturgie en gedeelde maaltijden. Deze terugkeer is een hernieuwde ontmoeting, in meerdere talen, in het ene licht van Jezus.
Arlette Gebara groet de gemeenschap en vertelt eenvoudig over haar gezondheidsproblemen, die ze in de handen van de Heer legt. Ze stelt Pinksteren voor als een vernieuwing en versterking van het geloof, een licht in beproeving en ziekte. Ze nodigt uit om samen te bidden en onze zorgen aan God toe te vertrouwen.
Laatste boodschap van paus Franciscus: een testament van hoop
Door Christophe Herinckx
De homilie en de Urbi et Orbi-boodschap van Paaszondag, de laatste woorden van paus Franciscus, krijgen de waarde van een testament. De auteur leest er een geloof in beweging in dat zich uit in naastenliefde, een laatste oproep tot vrede en tot de waardigheid van de zwaksten, en een moedige hoop die kiest voor vertrouwen in plaats van angst (Journal Dimanche, 4 mei 2025).
Een gebed van de Chileense pater Carlos Aldunate, vertaald door Alexis Smets, dat dankt voor de Geest ontvangen bij doopsel en vormsel. Het vraagt om opnieuw vervuld te worden om lief te hebben, te vergeven en te getuigen zoals Jezus, en om de ontvangen gaven in dienst te stellen van Gods volk.
Een aanroeping van de Heilige Geest, vader van de armen, licht van de harten en trooster. Het vraagt Hem te wassen, te genezen, te verwarmen en recht te zetten wat dat nodig heeft, en zijn zeven gaven te schenken aan wie gelooft.
De Byzantijnse Kerken vieren de Geboorte van Johannes de Doper op 24 juni, het belangrijkste van zijn zes feesten, die worden opgesomd. De tekst beschrijft zijn zending als Voorloper die de wegen van de Heer bereidt, zijn prediking in de woestijn en zijn dood op verlangen van Herodias. Daaruit volgt de zending van de christen: getuigen van Christus en Hem laten groeien (Joh 3,30).
Johannes de Doper, de enige heilige van wie men de geboorte viert
Door Marzena Devoud
Heiligen worden gevierd op de dag van hun dood, maar naast Jezus en de Maagd is Johannes de Doper de enige van wie de geboorte wordt gevierd. De reden staat bij Lucas: hij werd al in de schoot van zijn moeder vervuld van de Heilige Geest, bij de Visitatie. De tekst herinnert ook aan de aankondiging van de engel aan Zacharias en diens stomheid.
Meditatie van Meester Eckhart bij de geboorte van Johannes de Doper
Door Meester Eckhart
In zijn Preek 11 leert Meester Eckhart dat we kinderen van God worden door de Zoon in ons geboren te laten worden. Daarvoor moeten we ons losmaken van de greep van de tijd, het lichaam en de veelheid der dingen. Wanneer het hart de tijd overstijgt, komt de volheid van de tijd en een blijvende vreugde.
Lied voor de geboorte van de heilige Johannes de Doper
Door A. Lhéritier
Een lied dat Johannes bezingt als de lamp die brandt voor de dageraad van Christus en een doop met vuur aankondigt. Het loopt over in een gedicht waarin de Voorloper zegt dat hij slechts een stem in de woestijn is, dat wie komen moet het leven zal geven, en dat hij zijn vreugde schenkt voordat hij verdwijnt.
Een gebed dat de etappes van Maria's leven volgt, van de Boodschap tot de Bovenzaal, om haar de uren van ons leven toe te vertrouwen: beslissing, vertrek, lijden, wachten en dienst. Het eindigt met de vraag om haar hand op de laatste dag, in afwachting van de verrijzenis.
De kernvragen die op het concilie van Nicea werden beslecht
Door Marie-Hélène Robert
Bij de 1700ste verjaardag van het concilie van Nicea (325) schetst zuster Marie-Hélène Robert de context: keizer Constantijn roept meer dan 300 bisschoppen samen tegen de ariaanse crisis. Het concilie belijdt dat de Zoon wezensgelijk is aan de Vader, legt een gemeenschappelijke paasdatum vast en vaardigt 20 canons uit. Ze belicht het gezag van het concilie, de band tussen politieke en religieuze macht en de erfenis van Nicea voor de eenheid van de christenen.
De theologie van het hart in de Bijbel, bij de Vaders en in de Byzantijnse ritus: plaats van de ontmoeting met God
Het artikel volgt het thema van het hart in de Schrift, van het besneden hart in het Oude Testament tot het nieuwe hart, en bij Griekse Vaders als Origenes, Macarius, Johannes Climacus, Isaak de Syriër en Gregorius Palamas. Het toont de plaats van het hart in de Goddelijke Liturgie en de getijden, en beschrijft het hartgebed of Jezusgebed, ontstaan in de Egyptische woestijn en doorgegeven op de berg Athos. Een tabel vat de stadia samen, van het stenen hart tot het hart dat één is met God.
Het artikel zet in een reeks punten de visie van kardinaal Henri de Lubac op de Heilige Geest uiteen: een beleefde aanwezigheid in de mystieke ervaring, beginsel van eenheid van de Kerk en drijvende kracht van de theologie. Het verbindt de Geest met christelijke vrijheid, geschiedenis, sociale rechtvaardigheid, gebed, schoonheid en de eenheid van de Kerken. De Lubac waarschuwt voor een geestelijke wereldsheid die het geloof uitholt.
Spiritualiteit van het feest van het Goddelijk Lichaam in de Byzantijnse melkitisch-katholieke ritus
Het feest van het Lichaam van Christus, gevierd op de donderdag na de tweede zondag na Pinksteren, eert de werkelijke aanwezigheid van Christus in de Eucharistie. Ontstaan in het Westen in 1264 na het wonder van Bolsena, werd het in de 18e eeuw in de Melkitische Kerk ingevoerd door patriarch Maximos II Hakim en de monnik Nikolaas Sayegh, met behoud van de Byzantijnse vormen. Het artikel bespreekt de bijbelse grondslag, de aanbidding, de eerste communies en de processies, vooral in Zahlé ter herinnering aan het einde van de pest van 1825.
Op 8 mei 2025 groet de nieuwe paus vanaf het Sint-Pietersplein de wereld met de vrede van de verrezen Christus, een ontwapende en nederige vrede. Hij brengt hulde aan paus Franciscus, dankt de kardinalen en roept, met een citaat van Augustinus, op tot een missionaire, synodale Kerk die bruggen bouwt. Hij groet in het bijzonder Peru, waar hij bisschop was, en sluit af met een Weesgegroet.
Een bundel inspirerende uitspraken toegeschreven aan kardinaal Robert Prevost, nu paus Leo XIV, uit zijn toespraken voor en na zijn verkiezing. Ze gaan over het geloof als levende ontmoeting, sociale rechtvaardigheid, dialoog, jongeren, armen en barmhartigheid. De bundel ziet er een geest van gematigdheid en geestelijke diepgang in.
Het motto van paus Leo XIV en de symbolen van zijn wapen
Het artikel verklaart het pauselijk wapen: de witte lelie op blauwe achtergrond, een Mariaal teken, en het gesloten boek met het doorboorde hart, embleem van Augustinus. Zijn motto ‘In Illo uno unum’, uit Augustinus' commentaar op Psalm 127, drukt de eenheid van de christenen in Christus uit. Het verbindt die keuzes met de erfenis van Leo XIII, sociale rechtvaardigheid en dialoog.
Robert Prevost, geboren in Chicago in 1955, is de eerste Amerikaanse paus en de eerste uit de orde van Augustinus. Hij was decennialang missionaris in Peru, prior-generaal van de augustijnen, bisschop van Chiclayo en prefect van het dicasterie voor de bisschoppen, en werd op 8 mei 2025 verkozen. Hij koos zijn naam als eerbetoon aan Leo XIII en wil werken aan een ontwapende vrede en de eenheid van de Kerk.
Beste zusters en broeders in Christus: het heengaan van paus Franciscus bij het aanbreken van Pasen
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous overweegt de dood van paus Franciscus, midden in de paastijd, in het licht van de Byzantijnse verrijzenisgezangen: het vlees keert terug tot stof, maar de dood wordt een slaap op de drempel van het eeuwige Pasen. In de uitvaart, waar patriarch Jozef zong, ziet hij een oproep tot eenheid van de Kerken. Franciscus woont voortaan in de achtste dag, de enige morgen van God.
Paus Franciscus opent de paasfeesten door naar het Huis van de Vader te gaan
Door ZENIT
Paus Franciscus overleed op 21 april 2025 om 7.35 uur, 88 jaar oud, zoals kardinaal Kevin Farrell aankondigde. Het artikel schetst een pontificaat van nederigheid, aandacht voor armen en migranten, de encyclieken Laudato Si' en Fratelli tutti, en sterke gebaren zoals zijn eenzame gebed op het Sint-Pietersplein tijdens de pandemie. Ook het communiqué over de vaststelling van het overlijden en de kisting wordt overgenomen.
Gebed van de Belgische bisschoppen voor paus Franciscus
Door De bisschoppen van België
De Belgische bisschoppen stellen een gebed voor dat voor iedereen openstaat, als eerbetoon aan paus Franciscus. Het dankt voor zijn dienst aan de Kerk en vraagt dat zijn werk vrucht blijft dragen. Het vertrouwt de overledene aan God toe, want hij had zijn hoop op de verrezen Christus gesteld.
Een poëtisch eerbetoon aan paus Franciscus, dat vertrekt van het beeld van hem alleen in de regen op het Sint-Pietersplein tijdens de pandemie. De auteur herkent hem aan zijn eenvoudige, versleten schoenen, teken van een nederige paus, ver van alle pracht, die meer luisterde dan sprak. Zijn heengaan, op Paasmaandag, laat een stilte na die door liefde bewoond is.
Pater Renaud Saliba, rector van het heiligdom van Pontmain, legt uit dat de band tussen mei en Maria eerder uit de lente komt dan uit de liturgische kalender, en dat de devotie in de 16e eeuw in Rome ontstond en in 1815 door Pius VII werd goedgekeurd. Hij vertelt hoe abbé Guérin de Mariamaand in Pontmain invoerde en nodigt uit ze te beleven samen met de paastijd, in een gebedshoek en op bedevaart. Het artikel stelt ook de uitdaging van een miljoen tientjes van de app Rosario voor.
Een kort gebed dat ons leven en onze gebeden aan Maria, Moeder van God, toevertrouwt. Het vraagt haar voor ons te bemiddelen bij haar Zoon, ons onder haar mantel te beschermen en ons naar het eeuwige leven te leiden, voor vrede in de wereld en in de harten.
Waar komt de zondag van de ‘Goddelijke Barmhartigheid’ vandaan?
Door Michel Wackenheim
De auteur herinnert eraan dat Johannes Paulus II zijn encycliek Dives in Misericordia (1980) aan de barmhartigheid wijdde en in 2000 zuster Faustina heilig verklaarde. In 2002 stelde hij de zondag na Pasen in als zondag van de Goddelijke Barmhartigheid, en hij stierf op de vooravond van dat feest in 2005.
Helena Kowalska, in 1905 in Polen geboren in een arm gezin, werkt als dienstmeid voor ze intreedt bij de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van Barmhartigheid in Warschau, waar ze zuster Maria Faustina wordt. Tijdens dertien jaar nederig kloosterleven krijgt ze van Jezus de zending de wereld aan zijn barmhartige liefde te herinneren. Ze sterft aan tuberculose in Krakau in 1938, 33 jaar oud.
In dit fragment uit zijn autobiografie ‘Hoop’ zegt paus Franciscus dat de Kerk verder zal gaan en dat het getuigen zijn die harten raken. Hij roept op om starheid en onverschilligheid achter ons te laten, de Geest te vertrouwen en een christendom van getuigenis te beleven. Voor christenen heet de toekomst hoop, en tederheid is een kracht.
Oude paashomilie: Christus is gestorven opdat wij het leven zouden hebben
Steunend op de heilige Paulus stelt deze oude homilie Adam, door wie de dood binnenkwam, tegenover Christus, door wie het heil wordt teruggegeven. Het lijden van Christus is het heil van het menselijk leven, en Pasen is de dageraad van een nieuwe wereld waarin de gedoopten tot leven worden geboren. Christus zelf is de dag die de Heer gemaakt heeft en die naar het eeuwige licht leidt.
Vertrekkend van de epistel van zijn feest (1 Joh 1,1-7) stelt de auteur de heilige Johannes voor, de geliefde leerling, auteur van het vierde evangelie, drie brieven en de Apocalyps, gestorven in ballingschap op Patmos. Hij legt uit waarom hij theoloog wordt genoemd: zijn evangelie zegt vooral wie Christus is, onder meer met de woorden ‘Ik ben’. Wandelen in het licht vat de twee grote geboden samen; de tekst eindigt met het apolytikion van de heilige.
In aanloop naar Hemelvaart op donderdag 29 mei legt het artikel uit dat dit feest, veertig dagen na Pasen, de opgang van Christus naar de hemel vanaf de Olijfberg viert. Het schetst de geschiedenis, tot het een feestdag werd in Frankrijk en Europa, en de betekenis: Christus blijft aanwezig in de sacramenten en vertrouwt de zending toe aan zijn leerlingen. Daarna volgen het Byzantijnse troparion en kondakion van het feest.
In deze bewerkte homilie overweegt de heilige Nikolaj Velimirović de liefde van de levenden voor de doden, zoals een moeder gebogen over het graf van haar kinderen, en nog meer die van Christus, die in het graf afdaalde om de mensheid op te richten. Hij belicht de moed van Jozef van Arimatea en Nikodemus, en daarna de komst van de mirredraagsters bij het graf, hun vrees voor de engel en de boodschap ‘Hij is verrezen, Hij is niet hier’. Hij besluit dat de Heer deze vrouwen tot boodschappers van zijn verrijzenis maakte.
Beste zusters en broeders in Christus: de christenen van Syrië
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous staat stil bij de slachtpartijen die sinds begin maart meer dan duizend burgers doodden aan de Syrische kust, vooral alawieten maar ook christenen, van wie velen nu het land willen verlaten. Hij citeert de gezamenlijke oproep van 8 maart van drie patriarchen, onder wie onze patriarch Youssef I Absi, om het geweld te stoppen en gelijk burgerschap te waarborgen. Hij vermeldt ook het colloquium van 7 april ‘Christenen van Syrië, tussen hoop en uittocht’ en besluit dat actie dringend nodig is.
Jezus genas, richtte op en vergaf zonder voorwaarden, met een eenvoudig ‘Ga’. De Goede Week vat die weg samen: Christus vraagt geen versterving maar geloof in zijn redding, en brengt zijn vreugde midden in onze angsten. De meditatie (Magnificat 2018) nodigt uit om zich de voeten te laten wassen en te geloven in de vreugde van het lege graf.
De tekst schetst de geschiedenis van Palmzondag, in het Westen lange tijd meer volks dan liturgisch, en herinnert aan Jezus' messiaanse intocht op een ezelsveulen volgens Zacharia 9,9. Hij beschrijft de zegening van de takken, de processie en de gebruikte planten naargelang de streek, palmen, buxus of laurier, vandaar de naam ‘Pâques fleuries’. De takken hebben voor de gelovigen enkel waarde omdat ze gezegend zijn.
Een gebed in vier strofen dat de weg naar Emmaüs volgt: Christus voegt zich bij de gelovige in zijn zorgen, nodigt hem uit aan de tafel van het Woord en daarna aan die van het gedeelde brood. Het eindigt met de zending als getuige van de Verrijzenis (Contacts, Nijvel, april 2023).
In dit gebed erkent kardinaal Etchegaray dienaar te zijn van een Woord en een plan dat niet van ons komt. Hij vraagt om de sprong in het geloof te wagen in een soms te technische Kerk, eenvoudig van de Blijde Boodschap te proeven en het ambt te beleven als een nederig teken dat naar Christus wijst.
Maria, een courtisane uit Alexandrië die met pelgrims naar Jeruzalem kwam, bekeerde zich voor een icoon van de Moeder Gods bij het Heilig Graf. Daarna leefde ze zevenenveertig jaar in boete in de woestijn over de Jordaan. De notitie (Romeins Martyrologium) eindigt met haar troparion.
Het artikel legt de oude oorsprong uit van eieren als lentegeschenk, symbool van vruchtbaarheid en vernieuwing. Het stelt het visioen van de heilige Hildegard van Bingen voor, die het heelal beschrijft in de vorm van een ei, beeld van de door God gewilde harmonie. Het herinnert eraan dat eieren tot de 17de eeuw verboden waren tijdens de Vasten en met Pasen terugkeerden (tijdschrift Prier, april 2023).
Homilie van de heilige Gregorius van Nazianze over de liefde voor de armen
Door de heilige Gregorius van Nazianze
De heilige Gregorius herinnert eraan dat alles van God komt: het bestaan, het verstand, de kennis van God en de goederen van de schepping. In ruil vraagt God maar één ding: de mensen liefhebben. Hij roept op geen oneerlijke beheerders te zijn en Gods rechtvaardigheid na te volgen, die zijn gaven aan iedereen zonder onderscheid schenkt.
Aan de hand van Handelingen en de brieven schetst de auteur het leven van Johannes Marcus: gezel van Paulus en Barnabas, van Paulus gescheiden en later verzoend, tolk van Petrus in Rome. Hij stelt zijn Evangelie voor, het kortste en het eerste, rond 65 geschreven, gericht op de identiteit van Jezus en het messiasgeheim. De traditie plaatst hem in Alexandrië als stichter van de Koptische Kerk, en zijn relieken in Venetië.
Meditatie van de heilige Johannes Chrysostomus voor het Paasfeest
Door H. Johannes Chrysostomus
De bekende paaspreek die in de Byzantijnse Kerk in de paasnacht wordt gelezen: de Heer ontvangt aan zijn tafel wie op het eerste en wie op het elfde uur kwam, wie vastte en wie niet. Niemand hoeft de dood te vrezen, want Christus heeft hem overwonnen door af te dalen in het dodenrijk. De tekst mondt uit in de herhaalde uitroep ‘Christus is verrezen’.
Vijfde zondag van de Vasten: gedachtenis van onze eerbiedwaardige Moeder Maria van Egypte
Het synaxarion van de zondag vertelt over Maria's losbandige leven in Alexandrië en de onzichtbare kracht die haar belette de kerk in Jeruzalem binnen te gaan op het feest van de Kruisverheffing. Bekeerd leefde ze zevenenveertig jaar in de woestijn en ontving ze de communie uit de handen van de monnik Zosimas voor haar dood. Haar gedachtenis valt aan het einde van de Vasten als aansporing tot boete.
De doornenkroon, teken dat niemand koning is dan in afwachting van zijn val
Door Martin Steffens
Filosoof Martin Steffens vraagt zich af in welke zin de met doornen gekroonde Jezus koning is. Steunend op de antropologen Frazer en Hocart en op René Girard toont hij dat koningen eerst zondebokken waren. Het lijden onthult dat offermechanisme en stelt ons voor een keuze: de providentiële man verafgoden of werkelijk de democratie proberen.
Rond het thema van het jubeljaar mediteert de auteur over de Samaritaanse vrouw: alleen God lest de dorst van het mensenhart, en Christus redt van de zonde wie zich laat liefhebben. Hij herinnert eraan dat het doopsel slechts een begin is en dat het christelijk leven door strijd gaat, soms met de bekoring van de acedie. Gedenken wat God gedaan heeft voedt de hoop op weg naar Pasen.
Uittreksel uit de Centuriën over de liefde: wie God liefheeft, verkiest zijn kennis boven elk schepsel en heeft ook zijn naaste lief. Die liefde blijkt uit het delen van zijn goederen met allen, goed of slecht, en nog meer uit dienstbaarheid. De heilige Maximus waarschuwt dat het geloof alleen niet redt zonder de werken van de liefde.
De monnik van Chevetogne toont dat de twijfel van Thomas Jezus niet verwijderde: Hij gaf hem de gevraagde bewijzen. De belijdenis ‘Mijn Heer en mijn God’ werd een van de grootste getuigenissen van Christus' goddelijkheid. De zaligspreking ‘Zalig wie geloven zonder gezien te hebben’ is tot ons gericht, met de uitnodiging tot een persoonlijke band met Jezus.
De tekst herleest de dramatische ironie van het proces waarin de met doornen gekroonde Jezus zegt te getuigen van de waarheid, en Pilatus vraagt wat waarheid is. Met Maurice Zundel stelt hij dat de Waarheid een Persoon is die zich zonder geweld laat bespotten en kruisigen. Hij nodigt uit te luisteren naar de stem van de Heer en te getuigen van de hoop, ook met vertrouwen op Maria, Moeder van barmhartigheid.
Homilie van de heilige Leo de Grote voor het vasten van de zevende maand: ‘Verzamel schatten in de hemel’
Door de heilige Leo de Grote
De heilige Leo legt uit dat de christelijke gerechtigheid die van de farizeeën overtreft door barmhartigheid, naar het beeld van de vergevende God. Het vasten mag geen menselijke lof zoeken, want wie God liefheeft, wil alleen Hem behagen. Waar onze schat is, daar is ons hart: aalmoezen maken van aardse goederen hemelse rijkdom.
Deze psalm (50) is een perfecte metgezel in de Vasten
Door Philip Kosloski, Anna Ashkova
Het artikel stelt psalm 50 voor, het ‘Miserere’ dat aan koning David wordt toegeschreven na zijn zonde met Batseba, als dé boetepsalm. Het citeert Benedictus XVI en paus Franciscus over vergeving als de ware nood van de mens. Daarna volgt de volledige tekst van de psalm om te bidden.
De kruisweg, vanaf de 13de eeuw door de franciscanen verspreid, telt veertien staties tot aan de graflegging. In 1988 ontstond bij de salesianen de via lucis, een lichtweg gewijd aan de gebeurtenissen na de Verrijzenis. Het Vaticaan moedigt die sinds 2001 aan in het Directorium over volksvroomheid als stimulans voor een cultuur van het leven.
De meditatie staat stil bij Jezus' intocht in Jeruzalem: een stoet zonder koninklijke praal en een ezelsveulen dat ‘de Heer nodig heeft’ (Lc 19,32). In het licht van Pasen herinnert het veulen eraan dat Jezus' koningschap zich niet met wapens opdringt maar door de gave van zijn leven. Ze nodigt uit om het beeld van het veulen in het gebed mee te nemen tijdens de Goede Week.
Witte Donderdag: de dwaasheid van Gods liefde begint aan onze voeten
Op Witte Donderdag knielt Jezus neer om de voeten van zijn leerlingen te wassen en stelt Hij de Eucharistie in, waarin Hij voortaan in ons hart knielt. De auteur, die Catharina van Siena en Theresia van het Kind Jezus aanhaalt, ziet in dit gebaar de dwaasheid van een God die ons liefheeft en een omhelzing zonder einde. Terugdenkend aan jongeren die hun voeten niet wilden laten wassen, roept hij op tot de nederigheid om zich te laten liefhebben.
Palmzondag, de nederige en glorievolle komst van onze Koning
Door de heilige Andreas van Kreta
In deze homilie nodigt de heilige Andreas van Kreta uit om voor Christus geen takken maar ons hart en onze verlangens uit te spreiden, als kleren. In de woorden van de profeet roept hij Sion op zich te verheugen over haar Koning die nederig komt, gezeten op een ezelsveulen, om de zondaars te roepen. Het aangekondigde licht en de heerlijkheid zijn die van het Kruis, waar Christus allen tot zich trekt.
Een gebed waarin de gelovige Jezus vraagt zijn ogen, handen, lippen en hart, gekwetst door egoïsme en woede, over te nemen. In ruil vraagt hij de ogen, handen, lippen en het hart van Christus om te dienen, te zegenen en de Heer te herkennen in de armste.
Pastoor Antoine Tannous mediteert over de noodzaak van de dood van het mensgeworden Woord: de zonde had de schepping misvormd, en alleen de dood van Christus kon de dood genezen, zoals Augustinus zegt. Met Johannes Chrysostomus en Gregorius van Nyssa ziet hij in het Kruis de sleutel van het paradijs en in de Verrijzenis de overwinning van het leven. Het Kruis wordt de troon van de Koning en het lege graf een baken van hoop.
De Vernieuwingsweek in de Byzantijnse ritus, reis van de nieuwe schepping naar het Koninkrijk
Het artikel stelt de Stralende Week na Pasen voor als een liturgische herlezing van de zeven scheppingsdagen: het licht, het uitspansel, land en zee, de hemellichamen, de levende wezens en de mens, het Kruis als levensboom en de sabbat van Gods rust. Bij elke dag citeert het een liturgisch gezang, een kerkvader (Gregorius van Nyssa, Basilius, Cyrillus van Jeruzalem, Maximus de Belijder) en een moderne theoloog zoals Alexander Schmemann. Zo wordt de week een icoon van de komende eeuw waarin alles nieuw wordt.
Beste zusters en broeders in Christus: de Voorafgewijde Gaven
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous legt uit waarom de Byzantijnse Kerk op weekdagen in de Grote Vasten geen Goddelijke Liturgie viert, maar de liturgie van de Voorafgewijde Gaven, die de zondag ervoor geconsacreerd werden. Hij ziet er een mysterie in waarin de rouw van Golgotha samengaat met de vreugde die uitkijkt naar de Verrijzenis. Zonder instellingswoorden herinnert deze ritus eraan dat geloof niet in veel woorden ligt, maar in het weinige dat door het licht ontstoken wordt.
Vertrekkend van Matteüs 1,18-25 stelt het artikel Jozef voor als de pleegvader die Jezus een wettelijke identiteit geeft, en als het moedige gezinshoofd in Bethlehem en tijdens de vlucht naar Egypte. Het schetst de verering van de heilige, van Jean Gerson en Bernardinus van Siena tot de instelling van zijn feest op 19 maart en Pius IX die hem uitriep tot patroon van de universele Kerk (Médiatrice et Reine).
Aswoensdag, de poort van de Vasten, wordt eerst voorgesteld als een geschenk: tijd die midden in de week wordt aangeboden om naar het wezenlijke terug te keren. De as herinnert eraan dat het God is die roept en verzoent. De veertig dagen dienen om ons innerlijk op te ruimen en het diepste van het hart te bereiken waar de Vader spreekt (Missel des dimanches 2022).
Oscar Romero en Helder Camara kwamen uit de burgerij en golden bij hun benoeming als betrouwbaar, maar als bisschop ontdekten zij de armoede van hun gelovigen en klaagden zij onrechtvaardige structuren aan. Er was grote innerlijke vrijheid nodig om zich in dienst van de armen te stellen. Twee korte notities herinneren aan de moord op de heilige Oscar Romero in 1980 en de inzet van Dom Helder Camara, aartsbisschop van Olinda en Recife.
Paus Franciscus herinnert aan de ware betekenis van het vasten
Door paus Franciscus
Een lijst van eenvoudige gebaren voor de Vasten: groeten, danken, zonder vooroordelen naar de ander luisteren, delen wat we niet gebruiken, met liefde terechtwijzen. Daarna volgt een ‘vasten’ van houdingen zoals woede, pessimisme, klagen of egoïsme, die plaats moeten maken voor geduld, hoop, gebed en mededogen, voor een leven vol vrede en vreugde.
In zijn commentaar op het Evangelie vergelijkt de heilige Efrem het woord van God met een levensboom en een bron die niemand kan uitputten. Ieder vindt er een rijkdom naar wat hij zoekt, zonder te denken dat hij alles gevonden heeft. Hij nodigt uit te danken voor wat men ontving en met volharding terug te keren om te drinken wat men nog niet kon vatten.
De Aankondiging aan de Maagd Maria, ontmoetingspunt tussen christendom en islam
Door aartsbisschop Cyrille Salim Bustros
Mgr. Cyrille Salim Bustros herinnert aan het mysterie van de menswording dat aan Maria werd aangekondigd (Lucas 1) en toont dat ook de Koran de maagdelijke geboorte van Jezus bevestigt (soera Maryam). Sinds 2010 is 25 maart in Libanon een nationale feestdag die christenen en moslims samenbrengt. Hij betreurt echter de huidige versplintering van het land en roept de Libanezen op terug te keren naar hun Grondwet.
Op de derde zondag van de Vasten verheft de Byzantijnse Kerk het Kruis en draagt het in processie, zingend ‘Uw Kruis, o Meester, aanbidden wij’. De tekst stelt het Kruis voor als een ladder van de duisternis van de zonde naar het licht van de genade. Hij nodigt uit het dagelijkse kruis nederig te dragen, in de hoop op de Verrijzenis.
De Aankondiging is een geheimzinnige gebeurtenis, waarvan Maria de enige getuige was, en een beslissende, omdat God zijn heilsplan verbond aan het ‘ja’ van een jong meisje. Maria ontving Jezus eerst in geloof voor ze Hem in haar lichaam droeg. Als nieuwe Eva antwoordt zij met gehoorzaamheid waar Eva ongehoorzaam was.
Vertrekkend van Galaten 6,2 nodigt Isaac van Stella uit de lichamelijke of morele zwakheden van de broeder geduldig te dragen en hem van harte te troosten. Dat is de wet van Christus, die ons lijden gedragen heeft. De liefde is het beginsel dat elke levensvorm moet leiden.
De kernvragen die op het concilie van Nicea beslecht werden
Door Marie-Hélène Robert
Naar aanleiding van 1700 jaar concilie van Nicea blikt een colloquium aan de Katholieke Universiteit van Lyon in januari 2025 terug op de inzet ervan. Het concilie, in 325 door Constantijn bijeengeroepen tegen Arius, bevestigde dat de Zoon ‘wezensgelijk aan de Vader’ is, legde één datum voor Pasen vast en vestigde het gezag van de oecumenische concilies. De tekst wijst ook op de nalatenschap: de verhouding tussen Kerk en politieke macht en het streven naar eenheid onder christenen.
In de groet van Gabriël aan de Maagd begint Gods heilsplan. De Byzantijnse hymnen van het feest bezingen het Woord dat woont in de schoot van een vrouw, en de icoon herinnert eraan dat de Maagd moeder werd van Hem die alles leven geeft. De Aankondiging wordt voorgesteld als het verbond tussen hemel en aarde.
De betovering van de Aankondiging, betovering van het neergedaalde Woord
De tekst bestudeert de Byzantijnse hymnen van de Aankondiging, onder meer gedicht door de heilige Romanos de Melode en de heilige Johannes Damascenus en door de Melkieten in het Arabisch bewaard. Hij wijst op hun taalrijkdom (het ‘Chaire’ van Gabriël, de Griekse aoristus), hun bijbelse beelden zoals de brandende braamstruik en hun paradoxen over de Menswording. Deze hymnen zien in de Maagd een brug tussen hemel en aarde.
Beste zusters en broeders in Christus: de tijd van de Triodion
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous stelt de Triodion voor, het liturgische boek en de periode die loopt van de zondag van de Farizeeër en de Tollenaar tot de paaswake. Hij beschrijft de weg van de voorbereidende zondagen, de rijke hymnen van Andreas van Kreta, Johannes Damascenus en Theodoros Studites, en eigen diensten zoals de Voorafgewijde Gaven en de Grote Completen. Voor hem is de Triodion een school van bekering en een weg van licht naar de Verrijzenis.
Cyrillus en Methodius, twee uitzonderlijke broers voor Europa
Door Isabelle Cousturié
Portret van de twee broers uit Thessaloniki, gewezen ambtenaren die missionarissen werden bij de Chazaren en daarna in Moravië. Cyrillus bedenkt een alfabet om Bijbel en liturgie in het Slavisch te vertalen, ondanks verzet van Duitse clerici en met steun van paus Hadrianus II. Na de dood van Cyrillus in 869 zet Methodius, eerst gevangen en later tot bisschop gewijd, het werk voort tot 885; Johannes Paulus II riep hen uit tot medepatroons van Europa.
Heiligen Cyrillus en Methodius (14 februari): herauten van het Evangelie
Door paus Johannes Paulus II
Uittreksels uit de encycliek Slavorum Apostoli: zoals Abraham en Paulus aanvaarden de twee broers hun vaderland en een eervol leven te verlaten om op de roep van de Slaven te antwoorden. Ze worden gelijk aan wie ze evangeliseren, vertalen de Schrift en scheppen een alfabet, trouw aan de traditie en de eenheid van de Kerk. De paus stelt hen voor als voorbeeld voor alle missionarissen die het Woord verkondigen in de taal van elk volk.
De tekst legt het feest van 2 februari uit, Maria Lichtmis, Opdracht in de Tempel of in het Oosten het feest van de Ontmoeting. Hij stelt de oude Simeon voor, die door de Geest gedreven in het kind het licht voor de volkeren herkent, en de profetes Anna, wier leeftijd van 84 jaar alle gelovigen symboliseert. Hij herinnert er ook aan dat deze dag de Dag van het godgewijde leven is, ingesteld door Johannes Paulus II in 1997.
Opdracht van de Heer (Lucas 2,22-40): ‘Mijn ogen hebben uw heil gezien’
Door pater Claude, prior van Le Bec
Deze homilie toont hoe Maria en Jozef, arm en trouw aan de Wet, Jezus zelf opdragen, die tegelijk priester en offergave is en wiens offer aan het Kruis al wordt aangekondigd. Simeon en Anna vertegenwoordigen Israël en alle volkeren die de Redder onthalen. De prediker nodigt uit Christus tegemoet te gaan in de liturgie, het Woord, de sacramenten en de dienst aan de naaste.
Zegening van de kaarsen op het feest van de Opdracht van de Heer in de Tempel
De tekst overloopt de Byzantijnse dienst van het feest: de lezingen van de Vespers, de teksten van de Metten en de gedachtenis van Simeon de Rechtvaardige op 3 februari. Hij verklaart de oorsprong van de kaarsenzegening vanuit Simeons woord over het licht voor de volkeren, en het gebruik ervan bij zieken en overledenen. Hij beschrijft ook de symboliek van de was, de lont, de vlam en de zeven kaarsen.
Wat vieren we: Lichtmis of de Opdracht van Jezus in de Tempel?
Deze tekst uit de Almanach du chrétien legt uit dat de naam Lichtmis (Chandeleur) teruggaat op de woorden van Simeon, die in Jezus het licht voor de volkeren herkent. Hij beschrijft de kaarsenzegening en de lichtprocessie in de kerk. Hij stelt ook een gebedsmoment in het gezin voor met kaarsen, gevolgd door de traditionele pannenkoeken.
Werelddag van de zieken, 11 februari: ‘Zorg voor hem’ (Lc 10,35)
Door paus Franciscus
In deze boodschap herinnert paus Franciscus eraan dat ziekte onmenselijk wordt wanneer ze in eenzaamheid wordt beleefd. Vanuit Ezechiël en de parabel van de Barmhartige Samaritaan uit Fratelli tutti nodigt hij de Kerk uit een veldhospitaal te zijn en samen op weg te gaan met de meest kwetsbaren. Hij vraagt ook dat elk land iedereen toegang tot zorg waarborgt en vertrouwt de zieken toe aan Maria, Heil der zieken.
Johannes de Voorloper: de eerste en tweede vinding van zijn hoofd (24 februari)
Dit verhaal van de website holytrinityfamily.org volgt de omzwervingen van het hoofd van Johannes de Doper: gevonden door twee monniken, via een pottenbakker uit Homs en een ariaanse monnik, en in de 5e eeuw teruggevonden door de monnik Marcellus. Tijdens de beeldenstorm verborgen in Comana, werd het rond 850 teruggevonden na een visioen van patriarch Ignatius. In 1204 door de kruisvaarders meegenomen, bevindt het zich nu in de kathedraal van Amiens.
Relikwie van het hoofd (schedel) van Johannes de Doper, 24 februari
De tekst somt de zes Byzantijnse feesten van Johannes de Doper op en verduidelijkt dat de drie vindingen van zijn hoofd vooral overbrengingen van de relikwie zijn. Hij volgt de tochten ervan tussen Palestina, Cilicië, Constantinopel, Emesa en Comana, onder de keizers Valens, Theodosius, Marcianus en Michaël III. Na de Vierde Kruistocht meegebracht, wordt de relikwie sinds 1206 in de kathedraal van Amiens bewaard (bron: schola-sainte-cecile.com).
Wie als Farizeeër leeft, verwijdert zich uit de Tempel: zondag van de Farizeeër en de Tollenaar
Dit synaxarion uit de Triodion van de Vasten (Diaconie apostolique, 1993) legt uit dat de Vaders de eerste zondagen van de Triodion bedoelden als oefening vóór de strijd van het vasten. De parabel van de Farizeeër en de Tollenaar is het eerste wapen: nederigheid en berouw tegen hoogmoed, de ondeugd die de duivel en Adam deed vallen. De tekst verklaart ook de woorden tollenaar, farizeeër en sadduceeër.
Door pater Jean-François Chiron (opgetekend door Jacques Tyrol)
In dit interview uit La Croix herinnert E.H. Jean-François Chiron eraan dat deze praktijk teruggaat tot de eerste eeuwen en dat Vaticanum II ze opnieuw voor leken openstelde. De communie brengen verbindt de afwezigen met de viering en toont dat de eucharistie de Kerk maakt. Hij waarschuwt ook voor misbruiken, zoals hosties thuis bewaren, en onderstreept de pastorale kant van deze dienst.
De auteur, protestantse dominee in Straatsburg die klimaatactivisten bijstaat, vertrekt van de oproep van Johannes de Doper om vruchten van bekering te dragen midden in de wereld. Ze nodigt christenen uit de kerken te verlaten, het gevoel van almacht over de natuur los te laten en stelling te nemen tegen de krachten van de dood, liefst samen met andere religies. Voor haar is verwondering over het leven de bron van engagement.
De assumptionistische bijbelkenner mediteert over Zacharias, een oude priester die de engel niet gelooft wanneer die de geboorte van een zoon aankondigt, en stom blijft tot de belofte vervuld is. Bij de geboorte bevestigt hij dat het kind Johannes zal heten, ‘genade van God’. De tekst eindigt met de Lofzang van Zacharias (Lucas 1,67-79).
Bestaat er een christelijke manier om zich voor het milieu in te zetten?
Door pater Xavier de Bénazé, sj
De jezuïet Xavier de Bénazé meent dat christenen zich eerst aansluiten bij de inspanningen van hun medeburgers, zoals in België minder autorijden, stoken en vlees eten, en stemmen met oog voor het milieu. Met verwijzing naar Laudato si' en Gaudium et spes beschrijft hij daarna een eigen christelijke weg: de integrale ecologie, die de wereld ziet als een weefsel van relaties met zichzelf, de anderen, de schepping en God. Deze inzet haalt zijn kracht uit de hoop op de Verrezene (bewerkte tekst).
De verloren zoon: wat leert de parabel ons over het Onzevader?
Door Tom Hobbs
Voor de zondag van de Verloren Zoon leest de auteur de parabel in het licht van het Onzevader: het huis van de Vader, Gods wil, het dagelijks brood dat de zoon bij de varkens verliest, en dan de vraag om vergeving. Hij toont dat de Vader ons onze plaats in zijn familie teruggeeft, zoals de Catechismus zegt. Hij waarschuwt ook voor de houding van de oudste zoon en nodigt uit dankbaar te bidden voor alle ontvangen gaven.
De bijbelkenner herleest Lucas 2,22-41: Simeon, rechtvaardig en vroom, wacht op de vertroosting van Israël en herkent in het kind het heil bereid voor alle volkeren, terwijl de profetes Anna de gelovigen vertegenwoordigt. Hij benadrukt dat niet de priesters Jezus onthalen, maar een rechtvaardige man en een profetes, en dat het heil voor allen komt via een Jood die trouw is aan de Wet. De tekst eindigt met een gebed om een hart dat zich steeds naar God voegt.
Pastoor Antoine Tannous legt uit dat de doop van Christus, net als Kerstmis, een Theofanie is: geen adoptie van de Zoon door de Vader, maar de openbaring van Hem op wie de Geest van eeuwigheid rust. Christus toont de mensen dat ze kinderen van God kunnen worden door van boven geboren te worden. Door onder te gaan in de Jordaan zuivert de Schepper het geheugen van heel de mensheid, en het door de Kerk gezegende water heiligt huizen, velden en zee.
De tekst stelt het Jubeljaar voor, een jaar van genade, vergeving en eenheid, ingesteld door Bonifatius VIII in 1300 en nu om de vijfentwintig jaar gevierd. Hij citeert paus Franciscus, die het motto ‘Pelgrims van hoop’ koos, en wijst erop dat 2025 samenvalt met 1700 jaar concilie van Nicea en een gemeenschappelijke paasdatum voor alle Kerken. De Heilige Deur van Sint-Pieter, geopend op 24 december 2024, wordt op 6 januari 2026 gesloten.
Nieuwjaarswensen van Jacques Brel: dromen om waar te maken, passies en stiltes, respect voor de verschillen van anderen. De tekst nodigt uit om weerstand te bieden aan onverschilligheid, nooit het avontuur van leven en liefde op te geven en gelukkig te zijn om wie men is.
Een homilie, uitgesproken op het concilie van Efeze in 431 en toegeschreven aan de heilige Cyrillus van Alexandrië, groet Maria, Moeder van God en Maagd, die Hem droeg die de hemelen niet kunnen bevatten. Dankzij haar wordt de Drie-eenheid verheerlijkt, ontvangen gelovigen het doopsel en straalt het licht van de Zoon voor wie in duisternis zat. De homilie besluit met de uitnodiging de Drie-eenheid te eren door Maria te loven.
Een Mariahymne in vier strofen die de Maagd onder verschillende titels groet: vol van genade, ark van het verbond, trouwe Maagd, koningin der engelen. Elke strofe roept haar plaats in de verlossing op, van woning van de Emmanuel tot de verheerlijkte schepping die de Kerk in haar aanschouwt.
Wie is Maria, ‘Moeder van God’, die we op 1 januari vieren?
Door Margaux Assier de Pompignan
Het artikel schetst de twist die Nestorius in 428 begon, omdat hij Maria ‘Moeder van Christus’ wilde noemen, tegenover Cyrillus van Alexandrië. Het concilie van Efeze, in 431 bijeengeroepen door Theodosius II, bevestigde de titel Theotokos. Het legt ook uit dat het hoogfeest, door Pius XI in 1931 op 11 oktober ingesteld, na Vaticanum II naar 1 januari verhuisde.
Ieder mens jaagt een ster na, en het ergste is er geen meer te hebben. Voor de gelovige is het geloof die ster, die leert Gods kleine epifanieën in het dagelijks leven te herkennen: een kind dat een treincoupé doet oplichten, onvermoeibare liefde, zelfgave, de vreugde van het scheppen. Al die lichtjes weerspiegelen Christus, en wie gelooft wordt zelf een ster van hoop.
De tekst stelt de besnijdenis voor als teken van het verbond met Abraham en herinnert eraan dat het concilie van Jeruzalem christenen vrij liet haar te beoefenen. Het feest van 1 januari toont dat Christus zich onderwierp aan de Wet die Hij zelf had gegeven en dat de tijd van het nieuwe jaar geheiligd wordt. De Vaders noemen de zalving met het heilig chrisma ‘geestelijke besnijdenis’ (Kol 2,11).
Basilius, geboren in 330 in Caesarea in Cappadocië in een familie van heiligen, verlaat de retoriek voor een leven van gebed, sticht kloosters en wordt in 370 bisschop van Caesarea tot zijn dood op 1 januari 379. Als theoloog van de Drie-eenheid en van de godheid van de Heilige Geest sticht hij ook gasthuizen en ziekenhuizen voor de armen. Zijn Regel inspireerde de heilige Benedictus, en hij liet zijn stempel op liturgie, moraal en christelijk sociaal denken.
Feest van de doop van Jezus: betekenis, viering, meditatie, gebeden
De tekst stelt de doop van Jezus door Johannes in de Jordaan, verhaald door Matteüs, Marcus en Lucas, voor als een Theofanie en de eerste openbaring van de Drie-eenheid. Hij verklaart de betekenis: begin van het openbare leven, nederigheid van de Zoon die de zonde draagt, aankondiging van zijn dood en verrijzenis, en aanneming van de gedoopten als kinderen van God. Hij eindigt met een meditatie van Charles de Foucauld over de liefde van Christus.
Gregorius, geboren in 330 in Cappadocië, studeert in Caesarea, Alexandrië en Athene, waar zijn vriendschap met Basilius groeit. Bijna tegen zijn wil tot priester en bisschop gewijd, verdedigt hij in Constantinopel het geloof van Nicea tegen de arianen, treedt in 381 af en wijdt de rest van zijn leven aan het schrijven. Zijn werk over de Drie-eenheid en de Heilige Geest leverde hem de titel van Kerkleraar op (tekst van Hozana).
Heilige Antonius de Grote, de ‘vader’ van alle monniken
Door Isabelle Cousturié
Antonius (251-356), gevierd op 17 januari, hoort de oproep van Christus aan de rijke jongeling, deelt zijn bezit uit en trekt zich terug in de Egyptische woestijn, waar hij twintig jaar lang de bekoringen weerstaat. Als gids van vele leerlingen geldt hij als de vader van de monniken. Het artikel verklaart ook waarom hij met een varken wordt afgebeeld en patroon is van verschillende beroepen en van huidziekten.
2025, een ‘providentieel’ jaar voor de eenheid van de christenen
Door ZENIT
In 2025 vieren christenen uit Oost en West Pasen op dezelfde dag, 20 april, en herdenken ze samen 1700 jaar concilie van Nicea. Paus Franciscus, patriarch Bartholomeus I en de Koptische patriarch Tawadros II willen dat aangrijpen om naar een gemeenschappelijke paasdatum te gaan. Ook de bul van het Jubeljaar Spes non confundit gaat op die vraag in.
De tekst schetst de geschiedenis van de algemene audiënties op woensdag, van Pius XII in 1939 via Paulus VI en de zaal die in 1971 werd gebouwd, tot de catechesereeksen van Johannes Paulus II over de theologie van het lichaam en van Benedictus XVI over de kerkvaders. Hij herinnert eraan dat paus Franciscus op 18 december 2024 een reeks begon over ‘Jezus Christus onze hoop’, en moedigt de gelovigen aan die lessen te volgen, live of op de website van het Vaticaan.
Vertrekkend van een boekje van paus Franciscus met zijn catechesen over ondeugden en deugden, stelt de tekst zijn leer over de hoop voor, zonder welke alle deugden instorten. Hij neemt zijn woorden over zonden tegen de hoop over, die raken aan wat parochianen in Syrië meemaken, en over geduld, en verwijst naar Simeon en Anna in de tempel. Hij besluit met de wens dat het jubeljaar 2025 een echte geestelijke vernieuwing wordt.
Besnijdenis van onze Heer en God Jezus Christus naar het vlees
Deze tekst schetst de bijbelse oorsprong van het feest (Lc 2,21), de visie van Paulus op de ‘besnijdenis van het hart’ en het besluit van het concilie van Jeruzalem. Hij legt uit dat de Latijnse Kerk het feest verving door dat van Maria Moeder van God, vermeldt de zogenaamde relikwieën van Christus waarmee Calvijn de spot dreef, en beschrijft de lezingen van vespers en liturgie bij de orthodoxen.
Een gedicht dat het bulletin opent met de vraag waar de hoop te vinden is in een jaar van oorlog, geweld en verwoeste steden, met als refrein ‘Kerstmis, feest van vreugde en hoop’. Ondanks de grauwheid nodigt het uit de ogen te sluiten en de kerstfeesten uit de kindertijd, de ster en de herders opnieuw te beleven. Het eindigt met een oproep om samen de geboorte van de Redder te bezingen.
De advent, een bevoorrechte tijd om de band met God te vernieuwen
Door Thérèse Puppinck
Met de advent begint een nieuw liturgisch jaar dat stap voor stap het leven van Christus laat herbeleven. Deze weken van inkeer nodigen uit om de menswording te overwegen en de nederigheid van een God die zich geeft in de kribbe en in de eucharistie. De auteur roept op het hart te openen zoals het is, zonder te wachten tot men volmaakt is, en Jezus in het huidige ogenblik lief te hebben.
Sint-Barbara in Libanon: blijvende of verdwijnende tradities?
Door Marie-Josée Rizkallah
Het artikel beschrijft de Libanese gebruiken op de vooravond van Sint-Barbara: verklede kinderen die zingend van deur tot deur gaan, tarwezaadjes die voor de kribbe worden gezaaid, amhiyé en atayef, elk verbonden met een episode uit het leven van de heilige. Het betreurt dat die tradities vandaag vermengd raken met Halloween en dat de rondes van de kinderen verdwijnen door onveiligheid. Het eindigt met wensen voor een gelukkig feest.
Een gebed van de heilige Maximiliaan Kolbe tot de onbevlekte Maagd, dienares van het mysterie van de verlossing. Het vraagt haar de gelovigen aan de zonde te ontrukken, hun hart te veranderen en van hen apostelen te maken. Het deelt Maria's moederlijke zorg dat geen mens verloren gaat.
De auteur vergelijkt de grootse tempels van het oude Nabije Oosten, zoals Karnak of het Parthenon, met het heiligdom dat God aan Mozes opdroeg: een eenvoudige draagbare tent, bijna beschamend bescheiden. Dat trekkende heiligdom was het middelpunt van Israëls leven. Toen David een tempel wilde bouwen die God waardig was, stemde Nathan te snel in, en God antwoordde: ‘Zou jij een huis voor Mij bouwen?’
Een kerstgedicht dat het einde van het lange wachten aankondigt en uitnodigt de deuren te openen en het huis voor te bereiden. Het herhaalt dat het geboren Kind bij ons blijft, en dat de vreugde, het lijden en de liefde van de mensen die van God worden. Tot slot onthult het zijn naam: Emmanuel, God met ons.
Tegenover de verplichting om vrolijk te zijn tijdens de feestdagen herinnert de auteur eraan dat Kerstmis, de geboorte van de nieuwe Adam, een nieuw begin is. Omdat het mysterie van de geboorte eeuwig is, blijft zijn vreugde altijd beschikbaar. Het gaat er niet om zich tot feesten te dwingen, maar die vreugde nederig aan God te vragen, in ware geestelijke armoede.
Met Kerstmis wordt de Maagd Maria het voorbeeld van alle contemplatieven
Door Jean-Michel Castaing
In Bethlehem is Maria het schepsel dat God het dichtst nadert, en toch blijft het mysterie van het kind in haar armen volledig: zij wiegt de Eeuwige. De auteur stelt haar voor als de eerste gelovige die in de Drie-eenheid werd ingewijd, en die in geloof verder gaat door de gebeurtenissen in haar hart te bewaren (Lc 2,19). Als moeder en theologe ziet zij Jezus in God en nodigt zij uit Gods onbegrijpelijke liefde te beschouwen.
‘Ik vond menselijke warmte door met Kerstmis te helpen’
Door Florence Chatel
Gescheiden en om het jaar alleen met Kerstmis, vertelt Cécile hoe ze ervoor koos te helpen bij de kerstmaaltijd die de gemeenschap van Sant'Egidio in Parijs organiseert voor ouderen, migranten en daklozen. Als tafelgastvrouw ontdekt ze dat juist de gasten haar onthalen en haar een dienst bewijzen. Ze houdt er een diepe en stille vreugde aan over (opgetekend door Florence Chatel).
Vandaag, 26 december, vieren we de heilige Stefanus
Door ACI Afrique
Het artikel schetst het leven van de heilige Stefanus, eerste martelaar en een van de zeven diakens die gekozen werden om de weduwen van de gemeente in Jeruzalem te dienen. Het vat zijn rede voor het Sanhedrin samen (Hand 7), zijn visioen van de Mensenzoon in heerlijkheid en zijn steniging, waarbij hij zijn beulen vergaf. Het herinnert eraan dat Saulus, de latere heilige Paulus, getuige was van zijn dood.
Deze oude homilie spoort aan Christus en de ontvangen redding niet gering te schatten, in herinnering aan de verblinding van de afgoderij waaruit Hij ons heeft gehaald. Ze leest het woord ‘Verheug u, onvruchtbare’ als gericht tot de Kerk uit de heidenen. Christus kwam zoeken wie verloren liep en steunen wat instort.
In deze homilie van 26 november 2024 schetst pastoor Antoine Tannous het leven van Toufic Hadid, geboren in Tyrus, integere bankier en voormalig voorzitter van de parochieraad, een toevlucht voor de migranten van de gemeenschap. Hij herinnert eraan dat hij in 2021 het Gouden Kruis van Sint-Rombout ontving en ziet in hem een nederige dienaar volgens het Evangelie (Lc 22,26). Hij vertrouwt hem toe aan Gods barmhartigheid.
Een ander fragment uit de homilie van de tweede eeuw legt uit dat heidenen Gods naam lasteren wanneer het gedrag van christenen hun woorden tegenspreekt, met name over de liefde voor vijanden. Wie de wil van de Vader doet, behoort tot de geestelijke Kerk, geschapen vóór zon en maan. De Kerk is het Lichaam van Christus: wie het lichaam zuiver bewaart, heeft deel aan de Geest.
De heilige Stefanus, eerste martelaar van het christendom
In de Byzantijnse ritus wordt de heilige Stefanus gevierd op 27 december, in de Latijnse Kerk op 26 december. Het artikel stelt deze jonge diaken voor, vol geloof en wijsheid, gekozen onder de zeven samen met Filippus, Prochorus, Nikanor, Timon, Parmenas en Nikolaüs. Beschuldigd van godslastering werd hij gestenigd in aanwezigheid van Saulus. De titel protomartelaar, van het Grieks prōtos en martys, komt hem alleen toe.
Gebed van overgave van de heilige Johannes Chrysostomus
Door H. Johannes Chrysostomus
Een litanie van korte beden die telkens met ‘Heer’ beginnen: de zondaar in zijn berouw aanvaarden, hem voor elk gevaar behoeden, hem tranen, nederigheid, geduld en het verlangen naar biecht schenken. Ze mondt uit in de vraag God met heel zijn ziel lief te hebben en zijn wil in alles te laten geschieden.
De heilige Barbara: het verhaal van een martelares met onwankelbare moed
Door Aline Haddad
Geboren in Nicomedië en in de derde eeuw levend in Heliopolis (Baalbek), bekeerde Barbara zich op haar zestiende, vluchtte naar de korenvelden, werd opgesloten in een toren en daarna gedood door haar vader Dioscorus, die vervolgens door de bliksem werd getroffen. Het artikel beschrijft de Libanese tradities rond haar feest: verkleden, tarwe zaaien voor de kribbe, amhiyé, maakroun en atayef. Het eindigt met een gebed tot de heilige voor Libanon.
De heilige Barbara, icoon van het ondergrondse werk
Een uitvoerig verslag van het martelaarschap van de heilige Barbara: door haar vader Dioscorus in een toren opgesloten, laat ze er een derde venster maken ter ere van de Drie-eenheid. Uitgeleverd aan gouverneur Marcianus wordt ze gefolterd, door de Heer wonderbaar genezen en op 4 december door haar vader onthoofd, die daarna door de bliksem sterft. Het artikel merkt op dat haar gedachtenis na de hervorming van 1969 in de Latijnse kalender behouden bleef.
Een eerbetoon in Libanees dialect aan Toufic Hadid, studievriend en levenslange vriend. De auteur herinnert eraan dat hij ongeveer twintig jaar voorzitter van de parochieraad was, als een dienaar, dat hij zorgde voor de orde in de kerk en een steunpilaar van het koor was. Namens de raad, het koor en de parochie betuigt hij zijn deelneming aan zijn echtgenote Mathilde en zijn familie.
Een gedicht in Libanees dialect, geschreven voor het parochiefeest, dat terugdenkt aan de kerk uit de kindertijd: klok, iconen, wierook en de glimlachende Maagd. Met de jaren en de ballingschap wordt de kerk een plaats van heimwee en troost. De auteur herinnert eraan dat ze niet uit stenen bestaat maar uit gelovigen verenigd in het Lichaam van Christus, en citeert Johannes Chrysostomus: de Kerk is een ziekenhuis, geen rechtbank.
Een eerbetoon in Libanees dialect aan Toufic Hadid, die de auteur verwelkomde met de woorden ‘Het werk voor de Heer gebeurt met het hart’. Ze beschrijft een man die oog had voor het lijden van anderen, vervuld van Jezus, wiens glimlach een geneesmiddel was. Ze ziet hem aanwezig bij elke stoel die wordt rechtgezet en elke kaars die in de kerk wordt aangestoken, en besluit: ‘Christus is verrezen!’
Kostbaar in de ogen van de Heer is de dood van zijn getrouwen
Door Bahia Cheikh Hanna
Een literair eerbetoon aan Toufic Hadid, waarin het Kind in de kribbe hem roept zich bij het engelenkoor te voegen. De auteur herinnert aan zijn nederige dienst in de kerk, de banken die hij rechtzette, zijn inzet in het koor en voor de artikels van het bulletin, en zijn liefde voor Libanon en zijn geboortestad Tyrus. Ze betuigt haar deelneming aan zijn echtgenote en familie.
De heilige Johannes Chrysostomus en het mysterie van de menswording
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous stelt in vijf punten de uitleg van de menswording door Johannes Chrysostomus (347-407) voor, gebaseerd op Joh 1,14 en Fil 2,6-8: werk van Gods liefde, middel tot verlossing, vereniging zonder vermenging van godheid en mensheid. Daarbij komen de goddelijke nederigheid van de kribbe als moreel voorbeeld en de vernieuwing van de menselijke natuur.
Pastoor Antoine Tannous ontleedt de stijlfiguren van het kerstkontakion van de heilige Romanos de Melode en van het troparion van het feest: het oxymoron van de Maagd die de Bovenwezenlijke baart, de metaforen van het licht en de Zon der gerechtigheid (Mal 3,20), de personificatie van de schepping en de klankspelingen in de Griekse tekst. Hij benadrukt dat de Melkitische Arabische vertaling trouw en mooi is, en dat een goed gezongen liturgie een plaats wordt waar het hart geneest.
Pastoor Antoine Tannous legt de bijbelse oorsprong uit van het jubeljaar, een jaar van bevrijding en barmhartigheid (Lev 25,8-13), en de geschiedenis ervan in de Kerk sinds Bonifatius VIII in 1300, vanaf 1450 om de 25 jaar. Hij kondigt aan dat paus Franciscus het Jubeljaar 2025 op 24 december 2024 om 19 uur opent met de mis en de opening van de Heilige Deur, onder het thema ‘Pelgrims van hoop’, met meer dan 30 miljoen verwachte pelgrims.
Beste broeders en zusters in Christus: ons geestelijk voorbereiden op Kerstmis
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous ziet de aanloop naar Kerstmis als een tijd om terug te keren naar het wezenlijke en ons hart voor te bereiden om Jezus te ontvangen. Hij geeft concrete voorstellen: dagelijkse meditatie, lezing van Lucas 2 en Matteüs 2, aanbidding, biecht, gebed voor de vrede, naastenliefde en deelname aan de kerstmis. Hij wenst dat deze voorbereiding ieder dichter bij Gods genade brengt.
Onze beste weldoeners: brief uit het Libanon in oorlog
Door moeder Jocelyne Joumaa
De algemene overste van de Zusters van Onze-Lieve-Vrouw van de Goede Dienst vertelt hoe hun klooster in Libanon sinds de bombardementen van 23 september meer dan 800 ontheemden opvangt in het internaat en de school. De zusters zorgen voor maaltijden, hygiëne en morele steun dankzij giften en ngo's, en zien in wat ze ontvangen een echo van de broodvermenigvuldiging. Ze danken hun weldoeners, maken zich zorgen over de winter en vragen gebed voor Libanon.
De auteur onderscheidt drie soorten heiligen: wie de Kerk heilig heeft verklaard, de overledenen die in staat van genade stierven, en de levenden die op de roep van Jezus antwoorden. Steunend op de Schrift en de Catechismus toont hij dat heiligheid een gave is die we bij het doopsel ontvangen en een weg naar volmaaktheid volgens de Zaligsprekingen. Hij verklaart de liturgische uitnodiging ‘Het heilige voor de heiligen’: onze heiligheid komt van God alleen, en hij besluit met een gebed.
Een historicus van de Universiteit van Tours schetst het leven van Sint-Maarten volgens Sulpicius Severus: Romeins soldaat die in Amiens zijn mantel deelt met een arme, leerling van Hilarius van Poitiers, monnik in Ligugé en daarna bisschop van Tours van 371 tot 397 en stichter van Marmoutier. Hij beschrijft zijn wonderen, zijn dood in Candes en de verspreiding van zijn verering, van de basiliek van Tours tot heel Europa en andere werelddelen.
De heilige Johannes Chrysostomus, aartsbisschop van Constantinopel, gevierd op 13 november
Het leven van de patroonheilige van de parochie: geboren in Antiochië rond 347, opgevoed door zijn moeder Anthusa, monnik in de woestijn en daarna priester en prediker met de bijnaam ‘Gouden Mond’, schrijver van commentaren op de hele Schrift en bekommerd om de armen. Als aartsbisschop van Constantinopel vanaf 397 bestrijdt hij de corruptie en haalt hij zich de vijandschap van keizerin Eudoxia en Theophilus van Alexandrië op de hals. Afgezet en verbannen sterft hij in 407 met de woorden ‘Glorie aan God voor alles’.
De heilige apostel Filippus: leven, martelaarschap en gebeden
De tekst stelt de apostel Filippus voor, afkomstig uit Betsaïda, door Jezus geroepen, die Natanaël naar Christus leidt met de woorden ‘Kom en zie’. Hij herinnert aan zijn vraag tijdens het Laatste Avondmaal, zijn missiereizen en zijn martelaarschap in Hiërapolis, waar zijn graf in 2011 werd teruggevonden. Hij eindigt met het gebed van Filippus bij zijn marteldood en een gebed tot de heilige.
Veertig dagen voor Kerstmis beginnen de oosterse christenen de Geboortevasten, die zoals de advent in het Westen voorbereiden op de geboorte van Christus. De tekst benadrukt dat deze vasten vooral waarde heeft door boete, gebed en delen, met een citaat van de heilige Johannes Chrysostomus. Hij beschrijft ook de praktische en geestelijke betekenis ervan in de Bulgaarse traditie (artikel van Radio Bulgarije).
Het buitengewone verhaal van Catharina Labouré en de wonderdadige medaille
Door tijdschrift Le Pèlerin
In 1830 ziet de jonge novice Catharina Labouré in de rue du Bac in Parijs de Maagd Maria, die haar op 27 november vraagt een medaille te laten slaan naar het model dat ze toont. Tijdens de cholera-epidemie van 1832 verspreid, wordt de medaille verbonden met talrijke genezingen en ‘wonderdadig’ genoemd, met meer dan een miljard exemplaren in 1876. Catharina wordt in 1947 heilig verklaard en de medaille wordt elk jaar op 27 november gevierd.
Catharina Labouré, stille aanbidster die Jezus zag in de Eucharistie
Door Marzena Devoud
Naast de verschijningen in de rue du Bac herinnert het artikel eraan dat de heilige Catharina Labouré, gevierd op 28 november, ook de genade kreeg Jezus te zien in de Eucharistie, volgens het boek van Colette Yver over haar verborgen leven. Het benadrukt haar diepe stille aanbidding van het Allerheiligste. Tot slot vermeldt het het bezoek van Johannes Paulus II aan de kapel in 1980 en zijn oproep om het geloof in de werkelijke tegenwoordigheid te vernieuwen.
Homilie van de heilige Gregorius Palamas op het feest van de Opdracht van de Moeder Gods in de Tempel
Door de heilige Gregorius Palamas
De heilige Gregorius Palamas, aartsbisschop van Thessaloniki, beschouwt de Maagd die God van eeuwigheid heeft uitgekozen om de val van Adam te herstellen, veroorzaakt door de afgunst van de Boze. Hij volgt haar afstamming van Seth en David tot Joachim en Anna, en haar intrede in het Heilige der Heiligen, waar engelen haar voeden. Hij nodigt de gelovigen uit haar te loven en hun verlangen te richten op het hemelse, waar zij nu verblijft.
Dit uitgebreide portret stelt de heilige Johannes Chrysostomus voor als een kerkvader met een zeer actuele stijl: zijn vorming in Antiochië, zijn monnikenleven, zijn talent als prediker dicht bij zijn toehoorders en zijn liefde voor de Schrift. Het benadrukt zijn radicale inzet voor de armen, voor wie aalmoezen een verlengstuk van de Eucharistie zijn. Het vertelt over zijn conflicten in Constantinopel met het hof en Theophilus van Alexandrië, zijn verbanning en de terugkeer van zijn relieken in 438.
Beste broeders en zusters in Christus: een laat nummer
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous verklaart de vertraging van dit nummer door ziekte binnen de redactie, het pausbezoek aan België en de oorlog in Libanon. Hij spreekt over de gemengde reacties op dat bezoek, de hulp aan de Zusters van de Goede Dienst via collectes, het gebed voor Libanon en een concert ten voordele van christelijke scholen in Zuid-Libanon. Hij kondigt ook een systematische catechese voor volwassenen aan en de overstap van het Bulletin naar een digitale versie, met een gedrukt exemplaar voor wie erom vraagt.
Broederlijke terechtwijzing, in waarheid en liefde
Door broeder Jean-Thomas de Beauregard, op
Vertrekkend van Matteüs 18 en Ezechiël 33 stelt de auteur de broederlijke terechtwijzing voor als een plicht die vooral voortkomt uit liefde voor de broeder, een ‘geestelijke aalmoes’ volgens Thomas van Aquino. Ze moet de waarheid dienen zonder lafheid, maar zachtmoedig, stap voor stap en in het besef zelf zondaar te zijn. Waarheid en liefde samenhouden is een smalle bergkam die alleen de genade van Christus mogelijk maakt (tekst van de website Aleteia).
Een gebed dat God vraagt om tijd en geduld met onszelf, want de tijd heelt langzaam de wonden. Het herinnert eraan dat ook God traag werkt en van generatie op generatie heropbouwt. Het vraagt geen ongeduld of passiviteit, maar een geduld dat ons leven tot rust brengt.
Na een stormnacht denkt de auteur terug aan Jezus' woord tot Nikodemus over de wind die waait waar hij wil. Ze ziet er een beeld in van de Geest die de dode bladeren uit de ziel rukt, het zaad doet opschieten en rust brengt. Ze dankt de Heer omdat Hij de dingen van het Rijk uitlegt met eenvoudige voorbeelden uit het dagelijks leven (tekst uit het weekblad Dimanche).
Het bekende gebed van de heilige Teresa van Ávila herinnert eraan dat alles voorbijgaat, dat God niet verandert en dat God alleen volstaat. Daarna volgt een korte levensschets voor haar feest op 15 oktober: intrede in de Karmel in 1535, stichting van hervormde kloosters vanaf 1562, belangrijke geestelijke boeken, heiligverklaring in 1622 en in 1970 de eerste vrouwelijke kerklerares.
De benedictijn Anselm Grün onderzoekt de betekenis van troost in het Hebreeuws, Grieks, Latijn en Duits: medelijden hebben, bemoedigen, de ander in zijn eenzaamheid opzoeken, hem vaste grond bieden. Troosten is niet het lijden verklaren, zoals de vrienden van Job, maar bij de beproefde blijven. In de Eucharistie verandert Jezus de beker van rouw in een beker van troost (tekst uit het tijdschrift Prier).
Bij het woord ‘Wie dorst heeft, kome tot Mij en drinke’ stelt de heilige Columbanus Christus voor als de levende bron en het Brood des levens, die nooit uitgeput raken. Hoe meer men Hem proeft door liefde en het Woord, hoe meer dorst men naar Hem krijgt. Hij nodigt uit Gods wijsheid onophoudelijk te verlangen en te zoeken.
De tekst stelt de Mariale feesten van oktober voor: Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans op 7 oktober, ingesteld na de slag bij Lepanto in 1571, Onze-Lieve-Vrouw del Pilar op 12 oktober en de heilige Lucas op 18 oktober. Daarna volgt een tekst van de heilige Theresia van het Kind Jezus, die wil dat men Maria navolgbaar toont in plaats van onbereikbaar: levend uit geloof zoals wij, en meer moeder dan koningin.
Het artikel legt het feest van 1 oktober uit, waarvan de Russische naam Pokrov de beschermende sluier betekent, en vertelt over de verschijning van de Moeder Gods aan de heilige Andreas, dwaas om Christus, en zijn leerling Epifanius in de Blachernenkerk in Constantinopel in de tiende eeuw. Het schetst de verspreiding van het feest in Rusland, Bulgarije, Roemenië en Griekenland, waar het sinds 1952 op 28 oktober gevierd wordt. Tot slot beschrijft het de icoon, waarop de Maagd haar sluier over het volk uitspreidt.
Voor zijn feest op 26 oktober schetst het artikel het leven van de grote martelaar Demetrios, geboren in Thessaloniki in een voorname christelijke familie en later officier en gouverneur. Bij keizer Galerius aangegeven als christen, werd hij gevangengezet en met lansen doorstoken, kort na de overwinning van zijn leerling Nestor op de worstelaar Lyaios. Het vermeldt ook de geurige olie uit zijn relieken en de grote feestvieringen in Thessaloniki.
Acht praktische tips om het gebed te verdiepen: op vaste tijden bidden, een rustige plek kiezen, steunen op de Bijbel en geschreven gebeden, oprecht met God spreken en mediteren. De tekst raadt ook aan in groep te bidden, een gebedsdagboek bij te houden en geduld te hebben met zichzelf, want ieder vindt zijn eigen weg.
De homilie van de paus in het Koning Boudewijnstadion
Door paus Franciscus
Op de laatste zondag van september ging paus Franciscus voor in de mis in het Koning Boudewijnstadion in Brussel, bij de 600ste verjaardag van de universiteit van Leuven, met een homilie over ‘struikelstenen’ voor de kleinen. Hij bouwde ze op rond drie woorden: openheid voor de Geest, gemeenschap tegenover egoïsme en misbruik, en getuigenis. Hij kondigde er de zaligverklaring aan van de karmelietes Anna van Jezus, een figuur van de Teresiaanse hervorming in Spanje, Frankrijk en Brussel.
Arlette Gebara dankt Nicole voor het overnemen van het bulletin en betreurt dat zo weinig parochianen eraan bijdragen. Na een lange afwezigheid door ziekte herinnert ze eraan dat het geloof uit het doopsel en het gebed ons helpen om samen met de Heer door de stormen van het leven te gaan. Ze nodigt uit om verenigd te blijven in gebed en anderen de hand te reiken.
Bij het begin van het werkjaar nodigt de tekst ieder uit een eigen levensevenwicht te vinden zonder zich met anderen te vergelijken, met heiligheid als koers. Hij stelt voor na te denken over verantwoordelijkheden, talenten en diepe verlangens, en dan vrij te kiezen voor wat voedt eerder dan wat verstrooit, met de raad van de heilige Franciscus van Sales.
In dit gebed vraagt kardinaal Danneels de Vader om te leren vergeven zoals Hij, zonder kwaad met kwaad te vergelden. Hij vraagt de fouten in hun ware maat te zien, wie ons pijn deed te begrijpen en te geloven dat geen kwaad bestand is tegen Gods vergeving. Het eindigt met de vraag zelfs vijanden lief te hebben zonder te rekenen.
Een getuigenis van iemand die na een beproeving weer opstond en er lessen uit trekt: het leven is broos, leven is meer dan bestaan, en sommigen laten ons vallen terwijl anderen ons opvangen. Het nodigt uit hulp van anderen te aanvaarden en over pijn te spreken voor men erin verdrinkt.
De tekst schetst de oorsprong van het feest van 8 september: volgens de oosterse traditie werd die dag een kerk gewijd aan de heilige Anna bij haar huis in Jeruzalem. Het feest werd eerst in Jeruzalem en Constantinopel gevierd en in de 7de eeuw door paus Sergius I in Rome vastgelegd. Het eert haar die ja zei tegen God, in 431 op het concilie van Efeze uitgeroepen tot Theotokos.
Pater Fabry herinnert eraan dat het feest van 14 september de nadruk legt op de overwinning van Christus, en schetst de oorsprong met de vondst van het Kruis door de heilige Helena en de wijding van het Heilig Graf in 335. Hij legt de betekenis uit van het kruisbeeld en van het kruisteken, een gebaar van onze identiteit als gedoopten. Hij besluit met de statie van Maria bij het graf in de kruisweg voor zieken in Lourdes.
Voor het feest van 15 september overloopt de auteur de zeven smarten van Maria, van de profetie van Simeon tot de graflegging van Jezus. Elke stap wordt verbonden met een lijden van vandaag: vluchtelingen, de angst van ouders, het mediaspektakel van het lijden, de dood van een kind. De tekst eindigt met de hoop op het eeuwige leven.
Het altaar: zijn treden en de naaktheid van de priester
Het artikel stelt het altaar voor als het centrum van de kerk, ontmoetingspunt tussen de hemelse en de aardse liturgie en erfgenaam van de altaren uit het Oude Testament. Het legt uit dat de treden, verboden in Exodus 20,26, zin krijgen in het christendom, waar we, met Christus bekleed, naar het altaar mogen opgaan. De drie treden worden gelezen als de goddelijke deugden of de fasen van het geestelijk leven.
De auteur vertrekt van persoonlijke herinneringen aan het Sint-Simeonklooster bij Beiroet en een in de rots uitgehouwen kluis in Libanon, en schetst dan het leven van de heilige, rond 388 in Syrië geboren. Als herder die monnik werd, leefde hij meer dan dertig jaar boven op een zuil, biddend en raad gevend aan menigten en keizers, tot zijn dood in 459. Het artikel vermeldt ook Qalaat Semaan bij Aleppo, zijn feest op 1 september bij de Byzantijnen en zijn invloed op kunst en film.
Vertrekkend van de teksten van Paulus over vrouwen, vaak als vrouwonvriendelijk beschouwd, keert het artikel terug naar Genesis en de Hebreeuwse uitdrukking ‘ezer kenegdo’ (Gn 2,18). Het toont dat het woord ‘ezer’ meestal God zelf aanduidt die Israël helpt, en dat ‘kenegdo’ een gelijkwaardige tegenhanger betekent. De vrouw is dus niet minderwaardig, maar een partner die de menselijke schepping voltooit.
Pastoor Antoine Tannous stelt het programma voor van het bezoek van paus Franciscus aan België eind september, voor de 600ste verjaardag van de KU Leuven en de UCLouvain: onthaal in Melsbroek, ontmoeting met de Koning in Laken, de universiteiten en een ontmoeting met de clerus in Koekelberg. Op zondag 29 september omvat de mis in het Koning Boudewijnstadion de zaligverklaring van Anna van Jezus. Hij vermeldt dat inschrijven via de website van het bisdom gaat en dat er een activiteit is voor de jongeren van de parochie.
Pastoor Antoine Tannous ziet in Sacramentsdag, eind mei gevierd, de beste voorbereiding op de plechtige communies van juni. Hij herinnert eraan dat dit feest in België ontstond dankzij de heilige Juliana van Cornillon, en dat de Melkitische Kerk het al in 1737 overnam en aanpaste aan de Byzantijnse liturgie. Hij geeft een vertaling van het troparion van het feest en van twee aanbiddingsgezangen.
Een aanbiddingsgebed voor de Hostie, waarin de gelovige erkent niet in staat te zijn te danken voor zo'n liefde. Hij vraagt de Heer zelf de ontbrekende gevoelens in zijn hart te leggen en hem los te maken van de wereld en van zichzelf.
Lichaam en Bloed van Christus voor een leven in overvloed
Door Chrétien en ce temps
Deze meditatie stelt de Eucharistie voor als het bruiloftsfeest van het Lam, dat ons tot Volk van God maakt. Communiceren met het gebroken brood betekent zichzelf geven aan anderen, wortelen in de hoop door het Woord en getuige van Christus worden. Het Heilig Sacrament is geen beloning, maar de kracht van wie kwetsbaar is.
Waarom is Johannes de Doper de patroon van de geestelijke vreugde?
Door Jean-Michel Castaing
Bij het feest van de Geboorte van de Voorloper (24 juni) verklaart de auteur de paradox van een strenge asceet die profeet van de vreugde werd. Zijn vreugde komt voort uit een persoonlijke ontmoeting met Jezus, al in de moederschoot, en uit zijn wegcijferen voor Hem: ‘Hij moet groter worden, ik kleiner.’ Ware vreugde is Christus alle plaats geven.
In deze preek voor het feest van Petrus en Paulus toont de heilige Filaret van Moskou (1782-1867) het primaat van Petrus in het Evangelie, die Christus beleed en na zijn verloochening werd opgericht. Hij legt uit waarom de Kerk Paulus op gelijke voet eert: de vroegere vervolger werd rechtstreeks door Christus geroepen. Een visser die theoloog werd en een vervolger die apostel werd: daarin ligt hun gemeenschappelijke grootheid.
Waarom worden Petrus en Paulus samen gevierd? 29 juni
Door La Vie
Het artikel uit het tijdschrift La Vie herinnert aan de heel verschillende afkomst van de Galilese visser en de geletterde farizeeër uit Tarsus, beiden door Christus omgevormd en als martelaar in Rome gestorven. Hun gezamenlijk feest benadrukt dat hun zendingen elkaar aanvullen, zoals Augustinus zegt. Het vermeldt ook het pallium, het einde van de apostelvasten bij de oosterse christenen en de Franse uitdrukking ‘Petrus uitkleden om Paulus aan te kleden’.
Deze synaxarionnotitie stelt de heilige Anna voor, uit de stam Levi, echtgenote van Joachim en na een lange onvruchtbaarheid moeder van de Moeder Gods. Ze schetst haar verwantschap met Elisabeth en Salome, en haar leven van vasten en gebed nadat Maria in de Tempel was opgedragen. Anna ontsliep in vrede op 69-jarige leeftijd.
De heilige Anna en de drie kwaliteiten van grootouders
Door pater Augustin-Marie Aubry
Pater Aubry vergelijkt het gezin met een plant waarvan de voorouders de wortel zijn en leidt uit de heilige Anna drie kwaliteiten van grootouders af. Zij geven identiteit en de waarheden van het geloof door, zoals Anna die Maria onderricht, ze geven stevigheid door een onwrikbaar geloof, en ze beleven dat geloof in nederigheid, naar het voorbeeld van de oude Simeon.
Pater Lev Gillet becommentarieert de lezingen van het feest van 6 augustus: Mozes op de Sinaï, Elia op de Horeb, en daarna de evangelieverhalen en de tweede brief van Petrus. Hij overweegt elk detail van het verhaal, van de beklimming van de berg tot ‘Jezus alleen’, en wijst op het verband tussen heerlijkheid en Lijden. Hij belicht ook de kosmische draagwijdte van het feest en de openbaring van de Vader en de Geest.
In dit gebed voor de Ontslaping nodigt de heilige Johannes Damascenus de gelovigen uit zich met de profetes Mirjam en met David te verheugen voor de Ark des Heren, beeld van de Maagd. Hij herneemt de groet van Gabriël en bejubelt Maria als oceaan van vreugde, door wie de dood verdreven wordt en het leven binnenkomt.
Tijdens een retraite van zijn END-équipe in Chevetogne, eind mei 2024, werd pastoor Antoine Tannous gevraagd zijn geloofsbelijdenis te schrijven, en hij koos ervoor te zeggen op wie hij vertrouwt. Hij noemt zijn ouders, de nederige en levende God die het gelaat van Jezus heeft, zijn familie en zijn Kerk gevoed door de Eucharistie. Hij besluit met zijn vertrouwen in de mens en erkent dat zijn enige geloofsbewijs zijn eigen kwetsbaarheid is.
Lang eucharistisch gedicht van de Melkitische priester Nicolas al-Saïgh, dat de hele schepping oproept het Lichaam en Bloed van Christus te aanbidden. Het bezingt het brood des levens, het ware hemelse manna en de nieuwe levensboom, en somt de bijbelse voorafbeeldingen op die het vervult. Het prijst het als geneesmiddel van de zielen en bron van heling (wordt vervolgd).
De tekst waarschuwt voor de verleiding om vakantie te nemen ver van God, en stelt voor die tijd te beleven als een weg van liefde. Er volgen tien raadgevingen: de bagage met God inpakken, een kleine Bijbel of icoon meenemen, de mis niet missen, de schoonheid beschouwen, getuigen, wie ons bedient respecteren en in vreugde leven. Zo wordt de vakantie een voorsmaak van de eeuwige rust.
Door pater Laurent Van Dam (orthodoxe parochie Sint-Gillis, Brussel)
Voor het feest van de Ontslaping overweegt pater Laurent Van Dam het mysterie van de Moeder Gods, onlosmakelijk verbonden met de Menswording. Vanuit het evangelie van Martha en Maria dat op die dag gelezen wordt, toont hij de Maagd als degene die het beste deel koos: stilte, gehoorzaamheid en luisteren naar het Woord. Hij nodigt uit om van haar te leren naar God te luisteren en naar zijn wil te handelen.
De Koptische paus Shenouda III vergelijkt de twee apostelen: Petrus, als een van de eersten geroepen, een eenvoudige, gehuwde en oudere visser; Paulus, als laatste geroepen, geletterd, gevormd bij Gamaliël en ongehuwd. Hij stelt de impulsiviteit van Petrus, die de Heer ten goede keerde, tegenover de ijver van Paulus en herinnert aan hun zending bij de besnedenen en de heidenen. Hij besluit dat ze het wezenlijke delen: ijver en martelaarschap.
Pastoor Antoine Tannous stelt het feest van de Gedaanteverandering voor, voorbereid op 5 augustus en afgesloten op 13 augustus, ontstaan in Palestina en wellicht verbonden met de wijding van een kerk op de berg Tabor. Christus toont de apostelen zijn heerlijkheid vóór zijn Lijden en openbaart wat onze natuur, verenigd met de godheid, zal worden. Met een citaat uit de negende ode van de metten wenst hij iedereen een zomer vol van de geur van de Gedaanteverandering.
Pastoor Antoine Tannous herinnert eraan dat mei de maand van Maria is, maar ook die van Hemelvaart, en legt uit wanneer dit feest in april of juni kan vallen. Hemelvaart is geen vlucht of mislukking: Christus verenigt de menselijke natuur voorgoed met de goddelijke en houdt de deur van de hemel open, en nodigt ons uit het hoofd op te heffen. In de Goddelijke Liturgie ontvangen we de kracht om Hem te dienen in onze meest kwetsbare broeders.
Preek van de heilige Leo de Grote voor Hemelvaart: wat er gebeurde tussen Verrijzenis en Hemelvaart
Door de heilige Leo de Grote
De heilige Leo de Grote toont dat de veertig dagen tussen Verrijzenis en Hemelvaart rijk waren aan mysteries: de Geest geschonken aan de apostelen, de zorg voor de kudde toevertrouwd aan Petrus, de Emmaüsgangers met brandend hart. Dat alles versterkte het geloof van de apostelen, zodat Hemelvaart hen met vreugde vervulde. Want de menselijke natuur, in de Zoon met de godheid verenigd, wordt boven de engelen verheven tot bij de troon van de Vader.
Een mooi gebed om de Hemelvaart van Jezus te vieren
Door pater Ludovic Lécuru
Na een korte inleiding over het feest, veertig dagen na Pasen en teken van de nabijheid van Christus eerder dan van zijn afwezigheid, biedt het bulletin een gezinsgebed aan. Het ziet in Hemelvaart onze eigen verheffing, vraagt om versterking van het geloof en kracht om te getuigen, en bidt dat het gezin een teken van de aanwezigheid van de Heer mag zijn. Gebed uit ‘100 prières en famille’ van pater Ludovic Lécuru (Aleteia).
Een gebed toegeschreven aan Antoine de Saint-Exupéry dat geen wonderen of visioenen vraagt, maar kracht voor het dagelijks leven. Het vraagt wijsheid om de tijd in te delen, het wezenlijke van het bijkomstige te onderscheiden en in mislukkingen een kans te zien om te groeien. Het eindigt met de vraag om niet wat men wenst, maar wat men nodig heeft.
Met Pinksteren in aantocht herinnert de tekst aan het onderricht van de heilige Johannes Paulus II over de zeven gaven van de Heilige Geest, nodig voor een goed geordend christelijk leven. De paus had van zijn vader een gebed tot de Geest geleerd dat hij tot zijn dood dagelijks bad. Dat gebed vraagt achtereenvolgens om wijsheid, verstand, kennis, raad, sterkte, vroomheid en godsvrucht.
Geïnspireerd op het hogepriesterlijk gebed van Jezus (Joh 17) vraagt dit gebed de Vader zijn Zoon te verheerlijken door onwaardige werktuigen. Moeder Teresa bidt dat armen en stervenden het eeuwig leven leren kennen en dat haar zusters een beeld van Christus mogen zijn. Ze vraagt dat zij één zijn en leven uit de Geest en de liefde van de Vader.
Voor zijn feest op 2 mei schetst de tekst het leven van de heilige Athanasius, rond 296 in Egypte geboren, diaken op het concilie van Nicea en daarna 45 jaar patriarch van Alexandrië. Als vurig verdediger van de godheid van Christus tegen het arianisme kreeg hij valse beschuldigingen en ballingschappen te verduren, 17 jaar in totaal, gesteund door de monniken en de heilige Antonius de Grote. Hij stierf in Alexandrië op 2 mei 373.
Het artikel toont de plaats van Maria in de drie boeken van de Goddelijke Komedie: de Hel, de Louteringsberg en het Paradijs. In de Hel ligt zij aan de oorsprong van de hulp die Dante krijgt; in de Louteringsberg is zij het voorbeeld van de deugden op elke omgang; in het Paradijs verschijnt zij als de roos waarin het Woord vlees werd. Het gedicht bereikt zijn hoogtepunt in het gebed van de heilige Bernardus, waardoor de Maagd voor Dante het zien van God verkrijgt.
Een meditatie over de ontmoeting van Jezus met de Samaritaanse, hier Fotini genoemd, die rond de middag naar de put komt om de blikken te ontwijken. Jezus, die om drinken vraagt, veroordeelt haar niet maar geeft haar leven een nieuwe richting en doet een diep water in haar opwellen. Het dagelijks leven wordt de plaats om de gave van de Vader te ontvangen en dat water ook bij anderen te wekken.
Vertrekkend van de twee verhalen van Lucas, in het evangelie en in Handelingen, biedt de tekst een begeleide lezing van Hemelvaart met vragen. Het zegenend gebaar van Jezus en de knieval van de leerlingen tonen zijn godheid, en hun grote vreugde laat zien dat dit vertrek een nieuwe vorm van aanwezigheid is door de Geest en de Eucharistie. Hemelvaart brengt onze menselijke natuur binnen in Gods intimiteit en opent op de zending, in afwachting van de wederkomst.
Het artikel stelt deze kleine Romeinse basiliek voor, in de 6e eeuw gebouwd bij de oude veemarkt en in de 8e eeuw verfraaid door gevluchte Griekse monniken, vandaar haar naam. Het beschrijft de middeleeuwse vloer, de beroemde Bocca della Verità, de klokkentoren en de mozaïeken, en herinnert eraan dat Paulus VI haar in 1971 aan de Melkitische Kerk toevertrouwde. Pastoor Antoine Tannous vertelt over zijn recente bezoek met pelgrims, onthaald door archimandriet Chehadé Abboud, en de Goddelijke Liturgie die er gevierd werd.
Vertrekkend van een polemiek rond een Assyrische bisschop die de titel Moeder Gods betwist, toont pastoor Antoine Tannous hoe aanwezig die titel is in de Goddelijke Liturgie en de Byzantijnse hymnen. Hij legt de veroordeling van Nestorius in Efeze in 431 uit: Jezus is één persoon, het vleesgeworden Woord, en Maria heeft die hele persoon gebaard, zoals de Schrift, Nicea en de kerkvaders getuigen. De titel is dus geen loutere eretitel, maar een geloofsbelijdenis in Christus, de mensgeworden God.
Pastoor Antoine Tannous stelt de drie ‘zondagen van het water’ na Pasen voor: de verlamde bij het bad van Bethesda, de Samaritaanse bij de put van Jakob en de blindgeborene bij het bad van Siloam. Hij ziet er de moraal, het geloof en de eredienst in, de drie bestanddelen van een religie. Zonder Christus, bron van levend water, blijft dat water stilstaan: gebed, Bijbel, eucharistie en liefde voor de armen moeten het elke dag vernieuwen.
Deze meditatie, verschenen op Aleteia, toont hoe de liturgie van het paasoctaaf helpt de zwakheid van het geloof te doorstaan. Ze steunt op een gedicht van Blaise Cendrars, op Thomas en Maria Magdalena, op Bernanos en op Paul Claudel. Gods genade wordt niet moe, en onvrede met middelmatigheid en duisternis wordt het licht dat nooit verzwakt.
Deze tekst uit de Triodion van de Vasten verklaart het feest van de derde zondag van Pasen, gewijd aan de heilige mirredraagsters en aan Jozef van Arimatea en Nikodemus, getuigen van de begrafenis. Hij vertelt waarom de vrouwen, gekomen om het lichaam te balsemen, als eersten de verrijzenis zagen. Tot slot vermeldt hij de overlevering over Maria Magdalena, gestorven in Efeze.
Een hymne in drie strofen die de verrezen Christus bezingt, wiens liefde de dood heeft overwonnen. Elke strofe eindigt met een Alleluia en viert de nieuwe Dag, de door de Vader verheerlijkte Gekruisigde en ten slotte de Drie-eenheid.
De auteur herinnert eraan dat niemand het moment van de verrijzenis heeft gezien, dat een intiem mysterie van de Drie-eenheid blijft, en dat christenen Gods werk vaak pas achteraf ontdekken. Toch is vreugde wat uit de verschijningsverhalen overloopt. Samen met de liefde is die vreugde van boven het kenmerk van de christen die al van de verrijzenis leeft.
Vertrekkend van de verschijning van Jezus aan de opgesloten leerlingen (Joh 20,19-23) beschrijft de auteur hoe hun angst omslaat in vreugde wanneer ze de Gekruisigde levend herkennen in een verheerlijkt lichaam. De verrijzenis verheldert de profetieën en brengt vrede en vergeving. Die vreugde, die niemand kan afnemen, moet aan alle volken worden verkondigd.
Een voorstelling, naar Wikipedia, van de apostel Thomas, wiens naam in het Aramees ‘tweeling’ betekent. De tekst vermeldt de overlevering van zijn zending tot in Zuid-India, waar hij als martelaar zou zijn gestorven. Hij herinnert aan zijn plaats in het Johannesevangelie, van zijn vurige inzet tot zijn twijfel en zijn belijdenis ‘Mijn Heer en mijn God!’.
Stan Rougier somt op hoe God grote dingen deed met zwakke of gekwetste mensen: Abraham en Sara, Mozes, David, Petrus, Paulus of Franciscus van Assisi. God kiest wat zwak is om de wijzen te beschamen. Ieder mens, ook de meest verachte, is geroepen tot een innige band met God.
Vertrekkend van een woord van paus Franciscus over de deur van de barmhartigheid die na het Jubeljaar open blijft, stelt deze tekst elke dag voor als getekend door Gods aanwezigheid. Hij herhaalt dat de tijd van barmhartigheid voor iedereen gekomen is: voor de zwakken en eenzamen, voor de armen en voor elke zondaar die zich door de Vader onthaald weet.
Vertrekkend van Paulus' woord ‘Gij zijt met Christus verrezen’ (Kol 3,1) verbeeldt de auteur hoe het nieuws van de verrijzenis zich van Jeruzalem tot Rome verspreidt. Tegenover een wereld die nog getekend is door geweld en oorlog stelt hij dat Christus' overwinning op de dood voor ons de overwinning van het geloof wordt. Door het doopsel zijn we verbonden met de menigte die Alleluia zingt.
Een meditatief gedicht waarin de auteur voor de dageraad met de mirredraagsters naar het graf gaat met haar reukwerk, met veel echo's uit het Hooglied. Ze vertelt over haar twijfels bij de weggerolde steen en hoort dan de engel verkondigen dat Jezus verrezen is. Ze verheugt zich en roept uit: Christus is waarlijk verrezen!
De auteur verwondert zich over de afwezigheid van Maria in de Byzantijnse paasliturgie en toont dat het evangelie van de bruiloft te Kana, gelezen na Thomaszondag, er de paasbetekenis van onthult. Hij ontleedt de ‘derde dag’, het uur van Jezus en de aanspreking ‘Vrouw’, die Kana met het Kruis verbindt. Maria verschijnt er als de nieuwe Eva, die ons naar het nieuwe en overvloedige verbond leidt.
Pastoor Antoine Tannous verbindt de terugkeer van de lente in België met het paasfeest, dat veel meer is dan een natuurfeest met paashazen of chocolade-eieren. Door het doopsel zijn we geënt op Christus, de boom die geen herfst kent (Rom 6,3-5). Hij wenst ieder een vernieuwing die voortkomt uit het Pasen van Christus.
Blijde Boodschap van de Verrijzenis! Blijde Boodschap van het leven!
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous stelt de paasgroet ‘Christus is verrezen’ voor als een gedeelde geloofsbelijdenis. Hij mediteert over de zalving in Betanië en de myroforen, gelijk aan de apostelen en de eersten die de verrijzenis verkondigden. Hij prijst de vrouwen van de parochie, die van hun groep een inzet ten dienste van anderen maakten, vooral van vrouwen en kwetsbaren.
Waarom het Alleluia en het Gloria niet gezongen worden in de Vasten
Door Isabelle Cousturié (Aleteia)
Het artikel legt uit waarom het Alleluia en het Gloria in de Latijnse ritus wegvallen tijdens de vasten, een tijd van boete en verwachting. Het schetst hun geschiedenis, van de heilige Damasus en Gregorius de Grote tot de nachtmis van Kerstmis, en noemt vervangende acclamaties zoals ‘maranatha’. Het doel is om over onze zonden te wenen en zo met Pasen in vreugde herboren te worden.
Het grootste gevaar in het christelijk leven is gewoonte en berusting, tot we onverschillig worden voor Gods liefde. Met het lied ‘Comme d'habitude’ als vertrekpunt nodigt de auteur uit om wakker te worden en ons tot God te keren. Vasten, aalmoezen en gebed horen samen en leren ons liefhebben.
Een kort gebed dat belijdt dat de Heer een aandachtige vriend is, die met ons weent en naar onze pijn luistert. Hij haalt ons uit onze graven en roept ons op te leven uit zijn goddelijke kracht, vandaag al verrezen.
Op zondag, de dag van de Verrijzenis, doen christenen geen boete, en de zondagen tellen niet mee in de veertig dagen van de Latijnse vasten. Die zondagen blijven etappes naar Pasen, zoals Laetare en Palmzondag, te beleven in gebed en delen. Of men het vasten dan voortzet, beslist ieder zelf, bijvoorbeeld om niet te hervallen in een slechte gewoonte.
Tijdens zijn bezoek aan België eind januari, voor de 300ste verjaardag van de unie van 1724 met Rome, beantwoordt de melkitische patriarch de vragen van het weekblad Dimanche. Hij spreekt over zijn prioriteiten (eenheid, priestervorming, jongeren), de melkitische diaspora, de hulp aan gelovigen in Libanon en Syrië en de pijn van de emigratie. Hij deelt ook zijn kritische kijk op de synode over synodaliteit en zijn hartelijke band met paus Franciscus.
Vertrekkend van de verschijning van de Verrezene aan de leerlingen die uit angst opgesloten zaten (Joh 20,19-23), toont de auteur hoe vreugde de vrees verving. Het verheerlijkte lichaam van Christus draagt de tekens van onze vergeving en maakt de profetieën en beloften eindelijk duidelijk. Die vreugde, die niemand kan afnemen, moet aan alle volkeren verkondigd worden.
In de homilie in onze kerk op 28 januari 2024, bij 300 jaar herstelde eenheid met Rome, gebruikt de patriarch de parabel van de verloren zoon om op te roepen tot terugkeer naar de Vader bij het naderen van de vasten. Hij herinnert aan de geschiedenis van de parochie, in 1980 gesticht dankzij pater Serge Dessy, en aan de priesters die haar dienden tot pastoor Antoine Tannous. Hij roept de oosterse christenen in de diaspora op het Evangelie zonder schaamte te getuigen, elkaar te aanvaarden en roepingen uit hun midden te laten groeien.
De derde zondag van de Grote Vasten is aan het Kruis gewijd. In het Oosten herdenkt dit feest de overbrenging van een kruisrelikwie van Apamea naar Constantinopel in de 6de eeuw, waarna de verering naar het midden van de vasten verschoof. In het Westen ging de paus met een rode roos naar de Santa Croce in Gerusalemme; bij ons viert men de liturgie van de heilige Basilius en zingt men ‘Uw Kruis aanbidden wij’ in plaats van het Trisagion.
Het artikel vraagt waarom de Maagd tot de Visitatie wachtte om haar vreugde te bezingen. Het toont dat God de grond had voorbereid en dat Maria, gevoed door de Schrift, vrij koos om zich helemaal aan Hem te geven. Zoals zij kunnen christenen Gods bezoeken ontvangen door het Woord, gebed en dagelijkse zelfgave.
Vertrekkend van Kolossenzen 1,10 legt de auteur uit dat kennis van God niet volstaat als ze het leven niet verandert. Vrucht dragen en groeien in de kennis van God horen samen, zoals ranken die in de wijnstok blijven (Joh 15,8-9). De tekst eindigt met een kort gebed om vruchtbare werken.
Sint-Paulus, de ‘coach’ die je nodig hebt in de vasten
De brieven van Paulus staan vol sportbeelden die helpen de vasten als geestelijke training te beleven. Het artikel citeert de wedloop voor een onvergankelijke krans (1 Kor 9,24-27) en de goede strijd van het geloof (2 Tim 4,7). Het herinnert eraan dat oefening in vroomheid voor alles nuttig is en ons voorbereidt om ons geloof in de gestorven en verrezen Jezus te vernieuwen.
Het artikel volgt het bijbelse thema van Gods ‘bezoek’: aan Sara, aan Jozef, aan het volk in Egypte en in ballingschap, en in de psalmen, met het Hebreeuwse werkwoord paqad. Dat bezoek brengt redding, maar kan ook oordeel zijn. Lucas gebruikt het beeld voor de komst van Christus, en de Byzantijnse liturgie in haar gebeden en in het woord ‘episkopos’, wie over de kudde waakt.
Arlette Gebara kondigt de Byzantijnse Grote Vasten aan, van 12 februari tot 30 maart, voorafgegaan door de vier zondagen van het Triodion: de farizeeër en de tollenaar, de verloren zoon, carnaval en tyrofagie. Ze ziet het vasten als het afleggen van het overbodige om terug te keren naar het wezenlijke, en roept op om in gebed verbonden te blijven, ook met wie afwezig is.
De Maagd van Soufanieh voor de eenheid van de christenen in Oost en West
Door Nadine Zelhof
Sinds november 1982 vloeit er geurige olie uit een kleine icoon van de Maagd in een wijk van Damascus en uit de handen van Myrna Nazzour, die ook boodschappen in het Arabisch ontvangt over de eenheid van de Kerken en een gemeenschappelijke paasdatum. Het artikel uit 2018 brengt de getuigenissen van patriarch Joseph Absi en van de Syrisch-orthodoxe patriarch Zakka Iwas over de betekenis van Soufanieh voor de christenen van het Oosten.
Ik ben met u alle dagen tot aan de voleinding van de wereld
Door de heilige Padre Pio
Een gebed van de heilige Padre Pio rond de herhaalde bede ‘Blijf bij mij, Heer, mijn vriend’. Het vraagt de nabijheid van Christus om trouw te blijven, zoals de Emmaüsgangers in het licht te gaan en met Hem verenigd te blijven tot het uur van de dood en in de eeuwigheid.
Vertrekkend van een episode uit het leven van Saint-Exupéry, die in gevangenschap van zijn angst werd bevrijd door de glimlach van een cipier, brengt de tekst het bekende gedicht van Raoul Follereau over de waarde van een glimlach die niets kost en geschonken wordt. Een korte notitie schetst het leven van Follereau, verdediger van de melaatsen en schrijver tegen onrecht en armoede.
Na een vraag van de heilige Augustinus over het universele verlangen naar geluk herinnert Isabelle Prêtre eraan dat volmaakt geluk niet van deze aarde is en dat de zin van het leven het leren liefhebben is. Ze toont Jezus die echte vreugde smaakte, op de bruiloft, bij de kinderen en aan tafel met zijn vrienden, zonder er het doel van zijn leven van te maken.
Feest van de Opdracht van Jezus in de Tempel (2 februari)
Een toelichting bij het feest van 2 februari, veertig dagen na Kerstmis, waarop de grijsaard Simeon en de profetes Anna het kind in de Tempel ontvangen. De tekst bespreekt drie elementen: de reiniging van Maria volgens Leviticus, de opdracht van de eerstgeborene aan de Heer en de ontmoeting met de twee profeten die in Hem de verwachte herkennen.
De dominicaan Jean-Thomas de Beauregard denkt na over de ontberingen van de Vasten: geen overdreven ascese, maar ook geen christendom zonder inspanning, want die inspanningen dienen om de vriendschap met de Heer te vernieuwen. Wanneer de beproeving zich vanzelf aandient, stelt hij voor ze te aanvaarden en in vreugde om te zetten door er Gods aanwezigheid in te zoeken.
Chiara Lubich, stichteres van de Focolarebeweging, overweegt de eerste oproep van Jezus in het Marcusevangelie: bekering en geloof gaan samen en ontstaan uit het contact met het levende Woord. Het volstaat, schrijft ze, om één woord van het evangelie te beleven om er kracht en licht in te vinden. Gedeeld met anderen doet die ervaring een gemeenschap ontstaan die van Christus getuigt.
Michel Martin-Prével beschouwt Maria, die na de kruisafneming vast blijft vertrouwen op haar Zoon en op de verrijzenis. Hij onderscheidt het meer menselijke en broze vertrouwen van het geloof dat in het doopsel geschonken wordt en de wil in beweging zet. De hoop van Maria, zegt hij, bereidt het paasgeloof voor.
De Opdracht van Jezus in de Tempel: meditatie bij het schilderij van Ambrogio Lorenzetti
Een meditatie bij het altaarstuk dat Ambrogio Lorenzetti in 1342 schilderde voor de kathedraal van Siena: Maria, Simeon en Anna, de priester en Jozef bescheiden op de achtergrond, in een tempel die op een gotische kerk lijkt. De tekst herinnert er ook aan dat 2 februari de Werelddag van het Godgewijde Leven is, ingesteld door Johannes Paulus II in 1997, en nodigt uit om voor de godgewijden te bidden.
Pastoor Antoine Tannous ziet de Vasten niet als een tijd van droefheid, maar als het gunstige ogenblik (2 Kor 6,2) om tot God terug te keren, in stilte en luisterend naar zijn Woord, zoals de verloren zoon en zoals de profeet Joël oproept. Hij herinnert aan Jezus' onderricht over gebed, aalmoes en vasten in het verborgene (Mt 6,1-8). Omdat de Vasten samenvalt met de Werelddag van de Zieken, ziet hij het vasten als een weg van genezing van ziel en lichaam naar Pasen.
Beste broeders en zusters in Christus: waartoe dient het melkiet te zijn?
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous denkt met humor na over de melkitische identiteit: Kerk van de Arabieren en katholiek, Byzantijns zonder orthodox te zijn, in Brussel ten dienste van gelovigen uit verschillende Oosterse Kerken. Terwijl de Kerk haar driehonderdjarig bestaan (1724-2024) wil vieren, bedreigt de oorlog in Gaza de hele regio. Hij ziet in die moeilijkheden het werk van de Heilige Geest en wenst een 2024 vol van de Geest.
Vertrekkend van het verhaal van de wijzen (Mt 2) mediteert de auteur over Epifanie als openbaring van het heil aan alle volkeren, in verband met Efeziërs 3 en Galaten 3,28. Hij ziet er het plan in van een verzoende en verenigde mensheid, zonder verlies van vrijheid. De houdingen van de wijzen (zoeken, naar de hemel kijken, geschenken, een andere weg) worden vragen om 2024 anders te beginnen (uittreksels).
Door Maria, Moeder Gods, is Jezus onze broer geworden
Door broeder Jean-Thomas de Beauregard, op
De dominicaan legt uit waarom Nestorius ongelijk had: Jezus was altijd God, en wat Hij van Maria ontvangt is mens te zijn; Maria is dus werkelijk Moeder Gods, zoals het concilie van Efeze (431) verkondigde. Elisabet zei het al door haar moeder van de Heer te noemen. Door uit een vrouw geboren te worden, werd Jezus onze broer en niet alleen onze gelijke (Aleteia).
De buitengewone uitstraling van Basilius van Caesarea, Basilius de Grote (329-379)
Voorstelling van de heilige Basilius, een van de drie grote Cappadociërs samen met Gregorius van Nyssa en Gregorius van Nazianze: zijn familie, zijn studies, zijn liefde voor het monastieke leven en zijn dienst als priester en bisschop van Caesarea. De tekst vat zijn antwoord aan de ariaan Eunomius samen, waarin hij de wezenseenheid van de Zoon en de Geest met de Vader verdedigt (tekst van internet).
Het leven van de grondlegger van het monnikendom, die in 356 op 105-jarige leeftijd stierf: zijn bekering op zijn twintigste bij het evangelie van de rijke jongeman, zijn jaren in de woestijn en de leerlingen die hem volgden, bekend uit het Leven geschreven door de heilige Athanasius. De auteur benadrukt zijn erfenis in de geestelijke strijd tegen de demonen, die door Christus overwonnen zijn. Hij noemt de wapens van de christen: geloof, gebed, goede werken en het kruisteken (uittreksel van RCF).
Gebedsweek voor de eenheid van de christenen (18 tot 25 januari 2024)
Ingeleid door een citaat van de heilige Basilius de Grote over de eenheid van de leden van het lichaam van Christus, herinnert deze pagina eraan dat de Gebedsweek sinds 1908 christenen van alle confessies samenbrengt. Daarna volgt een gebed tot de Heer Jezus om de pijn van de verdeeldheid te voelen, onverschilligheid en wantrouwen af te wijzen en de weg naar de eenheid te vinden die Hij wil.
Met het oog op het driehonderdjarig bestaan sinds 1724 schetst het artikel de geschiedenis van de Melkitische Kerk: de oorsprong van het woord (malka, koning), de trouw aan het concilie van Chalcedon, de overname van de ritus van Constantinopel en de verhuizing van het patriarchaat van Antiochië naar Damascus. Het vertelt de verkiezing van Cyrillus VI Tanas in 1724 door de partij van Damascus en zijn erkenning door paus Benedictus XIII in 1729 (vrij vertaald uit de Catholic Encyclopedia).
Het artikel stelt het liefdadigheidswerk van de heilige Basilius voor: de gastvrijheid in zijn kloosterregels en de stichting, rond 372 bij Caesarea, van een groot opvangcentrum voor armen, zieken en reizigers, de Basilias genoemd. Op basis van zijn brieven en oude geschiedschrijvers toont het een echte kleine stad gebouwd op gebed en christelijke solidariteit, en de spanningen die ze opriep met Eustathius van Sebaste (vrij vertaald van internet).
De besnijdenis in de Bijbel, een christelijke kijk
De tekst herinnert eraan dat de besnijdenis het teken was van het verbond met de nakomelingen van Abraham. Volgens het Nieuwe Testament zijn christenen niet meer aan die wet gebonden, want het heil komt uit het geloof in Christus en niet uit een uiterlijk ritueel; Paulus liet Timoteüs enkel besnijden om de zending te vergemakkelijken. Het wezenlijke blijft de besnijdenis van het hart (vertaald uit ‘Lire la Bible’).
De Melkitische Kerk (6): Maximos V Hakim (22 november 1967 · 22 november 2000)
Biografie van Georges Hakim, geboren in Tanta in 1908, vanaf 1943 aartsbisschop van Akko, Haifa, Nazareth en heel Galilea, en later patriarch onder de naam Maximos V. Het artikel beschrijft zijn inzet voor de Palestijnse vluchtelingen en de christenen van Galilea, zijn complexe relatie met de Israëlische overheid, zijn deelname aan het Tweede Vaticaans Concilie en zijn werken (scholen, seminaries, het tijdschrift Le Lien). Als patriarch begeleidde hij de Kerk tijdens de oorlog in Libanon en organiseerde hij de eparchieën in de diaspora, tot zijn ontslag in 2000 en zijn dood in Beiroet in 2001.
Vertrekkend van de doophymne ‘Gij allen die in Christus gedoopt zijt’, die op de grote feesten gezongen wordt, gaat pastoor Antoine Tannous het thema van het kleed in de Bijbel na, van de vijgenbladeren van Adam tot het witte kleed van de Gedaanteverandering en de Verrijzenis. Hij herinnert eraan dat kleding onze identiteit en waardigheid uitdrukt, en dat de misdienaars hun kleed aantrekken met de woorden van Jesaja 61,10. Christus aandoen betekent zich tooien met zijn deugden: goedheid, nederigheid, geduld en vooral liefde (Kol 3,12-13).
Beste broeders en zusters in Christus: Kerstmis voorbereiden
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara stelt de advent, die op 3 december begint, voor als een tijd om met een zuiver hart naar Kerstmis toe te leven, ver van de jacht op cadeaus en etalages. Kerstmis is het echte geschenk: een kind dat licht brengt, terwijl oorlog dood zaait. Ze vraagt aandacht voor daklozen, bijvoorbeeld door maaltijden uit te delen in het Zuidstation, en wenst de hele parochie een zalig kerstfeest.
De heilige Barbara, patrones van de brandweer, wordt aangeroepen tegen een plotse dood en door vervolgde christenen. De tekst neemt haar gebed ‘onder de marteling’ over en vertelt haar legende: door haar heidense vader in een toren opgesloten en in het geheim gedoopt, laat ze er een derde venster maken ter ere van de Drie-eenheid. Na folteringen wordt ze door haar vader onthoofd, die meteen door de bliksem wordt getroffen.
Deze bezinning uit Famille chrétienne stelt voor de advent te beleven rond vier houdingen: liefde, door tijd aan de kinderen te geven; de gave van zichzelf aan Jezus; armoede, door kinderen te leren een echt speelgoed weg te geven; en broederlijkheid, met kleine gebaren voor buren, alleenstaanden en armen.
Dit artikel uit het blad Dimanche beantwoordt vragen over de wijzen van Driekoningen: hun aantal, op drie vastgelegd vanwege de drie geschenken, hun zogenaamde koningschap dat bij Tertullianus opduikt, en hun namen, bekend vanaf de 6e eeuw. Het legt de symboliek uit van goud, wierook en mirre, en de gewoonten rond de geschenken van 6 januari in Spanje en Italië.
Dit artikel van de website Aleteia vertelt over drie heiligen die in de kerstnacht een genade ontvingen: Theresia van Lisieux, die in 1886 de genade krijgt de kindertijd te verlaten; Bernardus van Clairvaux, die in een droom Maria met het Kind ziet; en Charles de Foucauld, getroffen door een zin van abbé Huvelin over de laatste plaats die Jezus innam. Ieder wordt uitgenodigd aandacht te hebben voor de genaden van Kerstmis.
Tegenover wie Kerstmis afwijst als heidens feest van de Onoverwinnelijke Zon, herinnert het artikel aan bijbelse voorgangers: de reiniging van de Tempel door Judas de Makkabeeër op 25 Kislev, oorsprong van Chanoeka, en de profetie van Haggai over de 24e van de negende maand. Het benadrukt dat de Bijbel het feest niet voorschrijft maar oproept de Blijde Boodschap te verkondigen. Volgens de tekst gaat de datum van 25 december, rond 204 door Hippolytus vermeld, vooraf aan de officiële zonnecultus van Aurelianus in 274.
Vijfde deel van de reeks: na de spanningen met Rome in de 19e eeuw vermeldt het artikel hoe Gregorius II Youssef op het Eerste Vaticaans Concilie de rechten van de patriarchen verdedigde, en schetst het de patriarchaten van Petrus IV Géraigiry, Cyrillus VIII Geha, Demetrius I Cadi en Cyrillus IX Moghabghab. Het staat uitvoerig stil bij Maximos IV Sayegh, stem van het Oosten op het Tweede Vaticaans Concilie ten gunste van levende talen in de liturgie, die in 1965 ondanks bezwaren kardinaal werd en in 1967 in Beiroet overleed.
Ik vond menselijke warmte door te dienen met Kerstmis
Getuigenis van Cécile, een gescheiden vrouw van in de vijftig die om het jaar Kerstmis zonder haar kinderen doorbrengt. In plaats van alleen te blijven sluit ze zich aan bij de Gemeenschap van Sant'Egidio, die een kerstmaaltijd organiseert met ouderen, migranten en daklozen. Door de tafels te versieren en de gasten te bedienen ontdekt ze diepe vreugde en onverwachte menselijke warmte (‘Herinneringen van een gescheiden vrouw’).
Met Kerstmis in zicht herinnert het artikel eraan dat de naam Jezus ‘God redt’ betekent en dat het Nieuwe Testament de redding in die naam verkondigt. Het antwoordt op een evangelische stroming die eist ‘Yashoua’ te zeggen in plaats van het Arabische ‘Yasou’: de heilige Paulus schrijft de naam zelf in het Grieks, en redding hangt niet af van een uitspraak, zoals het verhaal van ‘Sjibbolet’ toont. De auteur ziet daarin een magische omgang met de goddelijke naam en besluit dat God alle volkeren in hun eigen taal hoort.
Geliefden in Christus: de hemel in het hart van de mens
Door pastoor Antoine Tannous
Naar mgr. Georges Khodr herinnert pastoor Antoine Tannous eraan dat God in ieder mens woont en dat het menselijk hart de ware hemel van God is. Hemel en hel zijn geen plaatsen boven of onder ons, maar de wijze waarop wij voor God staan, en die begint al hier op aarde. Daarom is dagelijkse bekering nodig, om van onze aarde de nieuwe hemel en nieuwe aarde uit de Apocalyps te maken.
Vertrekkend van een antwoord van kardinaal Suenens stelt de moderator van CHARIS heiligheid voor als Gods liefdesplan voor ieder van ons: zijn wil doen, volgens de formule van de heilige Maximiliaan Kolbe. Zoals bij Theresia van Lisieux wordt niemand heilig op eigen kracht: het is het werk van de Heilige Geest. Het voorbeeld van Moeder Teresa toont dat een heilige hetzelfde ziet als anderen, maar uit liefde handelt.
Wat is het feest van de Opdracht van de Maagd Maria?
De tekst legt uit dat de Opdracht van Maria in de Tempel niet uit de evangeliën komt, maar uit het protevangelie van Jakobus, een apocrief geschrift uit de 2de eeuw, waaruit een fragment wordt geciteerd. Voorbij het wonderbaarlijke drukt het feest de volledige toewijding van de Maagd aan God uit. Het schetst de geschiedenis van het feest, in het Oosten al in 543 in Jeruzalem gevierd en in het Westen erkend in de 14de en 16de eeuw, en citeert paus Franciscus in 2014.
Een kort portret van de zalige Estephan Nehmé, Libanese maronitische kloosterling, zaligverklaard in 2010, wiens leven werd geleid door drie woorden: ‘God ziet mij’. Op zijn zestiende trad hij in het klooster van Kfifane in, twee jaar later legde hij zijn geloften af, en hij leefde dertig jaar in verschillende kloosters van de orde.
De auteur betreurt dat de psalm in de mis vaak herleid wordt tot een muzikale pauze, terwijl hij deel uitmaakt van de Schrift. De psalmen waren het dagelijkse gebed van Jezus, en elke psalm sluit aan bij een situatie uit ons leven: lof, verdriet, vertrouwen, nood. Wie de psalmen met de Kerk bidt, voegt zich bij het gebed van al onze broeders (Famille Chrétienne, overgenomen in Contact Nivelles).
Johannes Chrysostomus, een onverschrokken predikant
Met het oog op het patroonsfeest schetst de tekst het leven van de heilige Johannes Chrysostomus: geboren in Antiochië rond 349, kluizenaar, in 397 patriarch van Constantinopel, twee keer verbannen omdat hij de corruptie aan het hof aanklaagde, gestorven in 407. Hij stelt zijn enorme oeuvre voor, vooral zijn homilieën, en zijn visie op de liturgie als levensschool gericht op naastenliefde. Zijn leer blijft actueel voor christenen in de minderheid: ‘Maak van de aarde een hemel’.
De tekst laat kennismaken met de Kerstvasten, die de orthodoxen en sommige katholieke Kerken van de Byzantijnse ritus onderhouden en die ouder is dan de Latijnse advent. Veertig dagen lang gaan lichamelijk en geestelijk vasten samen met naastenliefde en onthechting. Hij citeert de heilige Johannes Chrysostomus: het ware vasten is zich van het kwaad afkeren en zijn tong beheersen.
Het artikel stelt uitvoerig de Kerstvasten in de Byzantijnse Kerken voor, van 15 november tot 24 december, en vergelijkt ze met de Romeinse advent. Het legt de betekenis uit, de voedselregels en vrijstellingen, de zondagen van de Voorvaderen en van de Vaderen, de vooravond van Kerstmis (paramonie), en de diensten en profetenfeesten in die periode. Het behandelt ook de Koptische en Armeense gebruiken en eindigt met zeven geestelijke oefeningen om deze vasten te beleven.
Over de apostolische exhortatie Laudate Deum van paus Franciscus (4 oktober 2023) benadrukt de auteur dat wij geschapen zijn om God te loven, in een wereld die ons aanzet alles te verkopen voor geld. De paus roept als een vriend die gevaar ziet en vraagt leiders om moed tegenover de bedreigingen voor de schepping. Als christenen zijn wij geroepen profeten te zijn door onze levenswijze, naar het voorbeeld van psalm 150.
Ter gelegenheid van het driehonderdjarig bestaan van de Melkitisch-Katholieke Kerk stelt dit vierde deel drie patriarchen uit de 19de eeuw voor. Clemens Bahouth voert de gregoriaanse kalender in, wat een tijdelijk schisma veroorzaakt. Gregorius II Youssef sticht scholen en seminaries, verzet zich op het Eerste Vaticaans Concilie tegen de pauselijke onfeilbaarheid maar blijft met Rome verbonden, en verdedigt de rechten van de oosterse patriarchen tot aan de encycliek Orientalium dignitas (1894).
Tegenover het priestertekort en een verklaring van Luikse leken uit februari 2023 die de afschaffing van de clerus vraagt, verdedigt het artikel het priesterschap als een roeping van God en niet louter een functie. De priester handelt in naam van Christus het Hoofd, vooral in de Eucharistie en de vergeving van zonden, in samenwerking met de leken. Met humor toont het dat de priester altijd bekritiseerd wordt, wat hij ook doet, zoals Jezus zelf.
Geliefden in Christus: onze christelijke kijk op de dood
Door pastoor Antoine Tannous
Met de herfstvakantie in aantocht, vaak verward met Halloween, herinnert pastoor Antoine Tannous aan de christelijke kijk op de dood, ter nagedachtenis van een parochiane. Het menselijk lichaam, een wonder van de schepping en toch stof, gezalfd met het heilig chrisma, is geroepen om te verrijzen. Hij nodigt uit stervenden te begeleiden, gebedsketens voor zieken te vormen en om het sacrament van de zalving te vragen.
Een gebed dat Maria, Moeder van de Verlosser, om bescherming vraagt tegen brand en alle kwaad van ziel en lichaam. Het vraagt haar te waken over de wereld, de paus, de herders en de Kerk, en bidt om priester- en kloosterroepingen en om de vrede van God.
Franciscus van Assisi (4 oktober), arm met de armen
Door zuster Marie-Bénédicte, clarisse van Cormontreuil
Het leven van de heilige Franciscus, zoon van een rijke koopman uit Assisi, door de liefde van de gekruisigde Christus bekeerd tot een arm leven bij de melaatsen, zanger van de vrede in de tijd van de kruistochten, gestigmatiseerd op de Alverna en gestorven in 1226. Daarna volgen een meditatie en een gebed geïnspireerd op het Zonnelied.
Door de heilige Theresia van het Kind Jezus (gepubliceerd door Raphaël Devillers)
Tegenover een vaak kleurloos gebed getuigt Theresia van Lisieux dat ze God eenvoudig zegt wat ze Hem wil zeggen, zonder mooie formules. Ze bekent dat de rozenkrans haar moeite kost en vindt rust door heel langzaam een Onzevader en een Weesgegroet te bidden, vol vertrouwen in de bescherming van de Maagd.
De heilige Columbanus becommentarieert het woord ‘Wie dorst heeft, kome tot Mij en drinke’. Christus is tegelijk het Brood en de bron, een onuitputtelijk voedsel waarnaar men altijd honger en dorst blijft hebben. Hij nodigt uit onophoudelijk naar het Woord van God te verlangen, de bron voor wie dorst heeft.
In navolging van zijn angelus van 16 oktober 2022 stelt paus Franciscus het voortdurende gebed voor als geneesmiddel voor een lauw geloof, dat elke dag gevoed moet worden zoals een plant. Hij raadt schietgebedjes aan, korte gebeden om doorheen de dag te herhalen, en een klein zakevangelie.
De tekst stelt de Mariafeesten van oktober voor: Onze-Lieve-Vrouw van de Rozenkrans op 7 oktober, verbonden met de overwinning bij Lepanto in 1571, Onze-Lieve-Vrouw del Pilar op 12 oktober en de heilige Lucas op 18 oktober, evangelist met oog voor Maria. Daarna citeert hij Theresia van het Kind Jezus, die wil dat men Maria navolgbaar toont in plaats van onbereikbaar, levend uit geloof zoals wij.
Theresia van het Kind Jezus: het keerpunt van 1893
Door broeder Baptiste de l'Assomption, ocd
De karmeliet legt uit waarom 1893 een ommekeer betekent in het geestelijk leven van Theresia: na vijf donkere jaren in de Karmel wordt ze vreugdevol en begint ze gedichten en toneelstukken te schrijven. Het beslissende teken is dat ze haar inzichten voortaan met de woorden van de Schrift uitdrukt. Hij besluit dat echte geestelijke groei een levendige band met Gods Woord vraagt.
Voor het feest van 18 oktober stelt het artikel Lucas voor, Griekse arts uit Antiochië, bekeerd door Paulus, auteur van het evangelie en de Handelingen van de Apostelen. Het wijst op zijn historische nauwgezetheid en Griekse stijl, en op de plaats die hij geeft aan barmhartigheid, aan vrouwen en aan de Maagd Maria, van wie hij volgens de overlevering een portret schilderde.
De verbazende geestelijke erfenis van de heilige Teresa van Ávila
Door Athénaïs Clicquot, Anna Ashkova
Voor haar feest op 15 oktober schetst het artikel het leven van Teresa van Ávila, geboren in 1515, ingetreden in de Karmel en genezen op voorspraak van de heilige Jozef, die het stille inwendige gebed ontdekt. Samen met Johannes van het Kruis hervormt ze de Karmel, sticht ze 17 kloosters en sterft ze in 1582. In 1970 werd ze als eerste vrouw kerklerares, en ze blijft met ‘De innerlijke burcht’ een gids voor het gebed.
Fragmenten uit het Byzantijnse Horologion voor het feest van de heilige Lucas, naar wie in België verschillende ziekenhuizen genoemd zijn. De hymnen, onderbroken door psalmverzen, bezingen de evangelist en arts, gezel van Paulus en getuige van de menswording en de verrijzenis, en eindigen met een doxologie en een hymne tot de Moeder Gods.
Ter gelegenheid van driehonderd jaar Melkitisch-katholieke Kerk stelt dit derde artikel de patriarchen Athanasius V Matar, Macarius IV Tawil, Ignatius V Qattan en vooral Maximos III Mazloum (1833-1855) voor. Het beschrijft de conflicten in Aleppo, Mazloums ballingschap in Europa en zijn werk als patriarch: hervorming van het seminarie van Ain Traz, burgerlijke erkenning van de melkieten door het Ottomaanse Rijk in 1837 en de titel van patriarch van Antiochië, Alexandrië en Jeruzalem. Mazloum verschijnt als bouwer van een evenwicht tussen oosterse en westerse tradities.
Pastoor Antoine Tannous stelt de myroforen voor, de vrouwen die met reukwerk naar het graf kwamen en de eerste getuigen van de Verrijzenis werden, samen met Jozef van Arimatea en Nikodemus. Hij geeft hun namen volgens de traditie, vergelijkt wat de vier evangeliën over de vrouwen bij het graf vertellen en toont de waarde van hun getuigenis in een tijd waarin dat van vrouwen weinig telde. Tot slot legt hij de zondag van de myroforen in de Byzantijnse ritus uit, met zijn lezingen en hymnen.
Beste broeders en zusters in Christus: het nieuwe schooljaar
Door Arlette Gebara
Na een lange afwezigheid door de gezondheidsproblemen van Antoine dankt Arlette Gebara pastoor Antoine Tannous en Nicole Derwael voor hun hulp bij het bulletin. Ze herinnert aan de feesten van de Geboorte van de Moeder Gods en de Kruisverheffing, en moedigt de jongeren aan die weer naar school gaan of een studiekeuze maken. Ze besluit met een gebed dat het nieuwe schooljaar aan de Heer toevertrouwt.
Waarom het nieuwe liturgische jaar niet even enthousiast vieren als Nieuwjaar?
Op 1 september begint het nieuwe liturgische jaar, een begin dat vaak onopgemerkt voorbijgaat, terwijl het liturgische jaar het ritme bepaalt van het leven van de Kerk en van ieder van ons. De tekst herinnert eraan dat men niet tot de Kerk behoort zoals tot een club: er zijn alleen levende leden, en kinderen hebben concrete ijkpunten nodig om dat te begrijpen. Dit nieuwe begin is voor de gemeenschap een kans om zich opnieuw in te zetten in gebed en parochieleven.
Homilie op het feest van de Geboorte van de Maagd Maria
Door broeder Jean (abdij van Sénanque)
De liturgie spreekt slechts bij drie geboorten van een ‘Nativiteit’: Johannes de Doper, Maria en Jezus, geboorten die anders zijn door hun oorsprong en hun zending. In Maria wordt een Hemel op aarde gevormd en begint het heil van de wereld; waar de Moeder is, daar is de Zoon. Met citaten van de heilige Bernardus en Grignion de Montfort roept de homilie christenen op te getuigen van hoop en van Maria's mededogen met alle wonden van de mensheid.
‘Hier ligt het lichaam van de heilige Anna, moeder van de heilige Maria, Moeder Gods!’
Volgens de overlevering kwamen de relieken van de heilige Anna met Lazarus, Martha en Maria naar de Provence, en werden ze verborgen in de crypte van de kathedraal van Apt en vergeten. In 792, in aanwezigheid van Karel de Grote, wees de jonge Jean de Caseneuve, blind en doofstom, de plaats aan, werd genezen en vond het reliekschrijn met de naam Anna. Tekst ingestuurd door Jean-Jacques (site viens-Seigneur-Jésus).
In zijn commentaar op de parabel van de zaaier toont de heilige Johannes Chrysostomus dat Christus zich zonder onderscheid tot iedereen richt, rijk of arm, wijs of dwaas. Wat voor een landbouwer zinloos zou zijn, heeft zin voor zielen, want rots, weg en doornen kunnen vruchtbare aarde worden. Zo geeft Christus ons hoop op bekering (overgenomen uit ‘Contacts’ van de parochie van Nijvel).
De joodse filosofe Edith Stein ontmoet Christus op ingrijpende wijze en wordt in de Karmel zuster Teresia Benedicta van het Kruis. Na de Kristallnacht vlucht ze naar Nederland en schrijft ze in 1939 een meditatie over trouw aan de Gekruisigde in een wereld in brand, waarin het Kruis boven de vlammen uitrijst. Ze sterft in augustus 1942 in Auschwitz met haar zus Rosa; een fragment uit ‘Kreuzeswissenschaft’ besluit de tekst.
Johannes, de leerling die Jezus liefhad, 26 september
Door Eric D. Huntsman
Johannes, zoon van de visser Zebedeüs en broer van Jakobus, behoort met Petrus en Jakobus tot de kring rond Jezus: bij de opwekking van het dochtertje van Jaïrus, de Gedaanteverandering en in Getsemane. Samen met zijn broer ‘zoon van de donder’ genoemd, verschijnt hij in Handelingen als een standvastige metgezel van Petrus. Zijn geschriften tonen hem als een krachtige getuige van Christus' godheid en een voorbeeld van leerling zijn.
Terugblik op de bedevaart naar Banneux op 15 augustus 2023
Door Hayat Francis
Hayat Francis dankt de gemeenschap voor haar steun in de beproeving die ze doormaakte, en ziet in de bedevaart naar Banneux het bewijs van die verbondenheid. Ze feliciteert Alfredo en Johnny, de nieuwe organisatoren na Antoine Gebara en Elias, voor de bezoeken, de Byzantijnse mis en de sfeer op de terugweg. Ze stelt alleen voor de pauze na de mis in te korten.
Drie jongeren van de parochie vertellen over de Wereldjongerendagen in Lissabon: de Heilige Geest aan het werk, de vreugde om met jongeren uit de hele wereld met één stem te bidden en een ervaring van ontmoeting met God. De tekst stelt ook de WJD voor, opgericht door Johannes Paulus II in 1985, en geeft woorden van paus Franciscus tot de jongeren.
De auteur verkent de betekenissen van het woord ‘kruis’: een vorm die aarde en hemel verbindt, een voorwerp dat men draagt of opricht, een menselijke beproeving, een mysterie dat toont hoe ver Gods liefde gaat en een teken van tegenspraak, een mislukking die in het licht van de Verrijzenis een wonder wordt. Daarna legt hij het kruisteken uit, dat ons met Christus en ons doopsel verbindt, en de plaats van het kruis in de liturgie, van Palmzondag tot 14 september.
Voor de driehonderdste verjaardag van de unie met Rome schetst dit tweede deel de geschiedenis van de Melkitische Kerk in de 18de eeuw: de rivaliteit tussen salvatoriaanse en choueiritische monniken en de betwiste patriarchaten van Cyrillus VI Tanas, Athanasius Jawhar en Theodosius Dahan. Daarna komen de patriarchen Cyrillus VII Siage, Agapios II Matar en Ignatius IV Sarrouf aan bod, tot de moord op die laatste in 1812, met de twisten rond de synode van Qarqafe en Germanos Adam.
Een gebed dat dankt voor de priesters die op onze weg zijn geplaatst en vraagt dat ze in de Kerk geworteld blijven en elke dag hun ‘ja’ vernieuwen. Het vraagt ook voor de gelovigen respect en dankbaarheid tegenover hen, en de genade om nederig met hen samen te werken voor de komst van het Rijk.
Pastoor Antoine Tannous stelt de Eucharistie, dankzegging, voor als het mysterie der mysteries, dat het leven van de Kerk bekroont zoals Pasen de feesten bekroont. Ze maakt het hele paasmysterie tegenwoordig en maakt van de liturgie iets wat ontvangen wordt voor het een menselijke schepping is, met het Woord en het Brood als de twee hoogtepunten van de mis. Hij besluit dat communiceren betekent Gods liefde ontvangen en worden wat men ontvangt.
Beste broeders en zusters: Pinksteren, zalving en eucharistie
Door pastoor Antoine Tannous
Voor pastoor Antoine Tannous is Pinksteren geen herinnering maar het dagelijkse leven van de Kerk. Hij legt uit hoe in de Byzantijnse ritus doopsel, zalving en communie samen worden ontvangen als één weg van initiatie. De epiclese over brood en wijn maakt van de vergadering Kerk, en hij nodigt ieder uit de zomer te beleven als een tijd waarin de Geest werkt.
In navolging van Charles Péguy, die de hoop zag als het kleine zusje van geloof en liefde, mediteert acteur Michael Lonsdale over deze deugd die ons doet voortgaan in een harde wereld. Hij citeert de akte van hoop en ziet erin wat overblijft als alle verwachting verloren lijkt. Een nota stelt de auteur voor, getekend door zijn rol als broeder Luc in ‘Des hommes et des dieux’.
Voor Sacramentsdag verbindt de auteur het brood en de wijn die Melchisedek aan Abraham aanbood met de broodvermenigvuldiging, waarbij Jezus weigert de menigte weg te sturen. Hij toont een God die deelt en ons in de eucharistie de wil geeft grenzeloos te delen.
Een kort verhaal over een man die tevergeefs het geluk voor zichzelf probeert te grijpen: bloem, zon en gitaar ontglippen hem. De volgende dag troost hij een kind, warmt hij een arme vrouw en begeleidt hij zingende jongeren, en hij komt glimlachend thuis. Geven maakt gelukkiger dan ontvangen.
Een gebed in vier strofen rond de weg naar Emmaüs: Christus komt de gelovige nabij in zijn zorgen en nodigt hem uit aan de tafel van het Woord en daarna aan die van brood en wijn. Tot slot zendt Hij hem uit als getuige van zijn verrijzenis.
De tekst somt momenten op waarop het leven mooi lijkt: de natuur, vriendschap, een kind, kunst. De vakantie laat ons de vreugde van het bestaan proeven, maar er blijft altijd een leegte. De auteur ziet daarin de dorst naar God in het hart van de mens.
In een homilie in de basiliek op 13 juni 2011 stelt mgr. Léonard het Hart van Christus voor als de openbaring van Gods liefde, geworteld in de Schrift en in de doorboorde zijde waaruit water en bloed vloeien. Hij volgt deze spiritualiteit bij de kerkvaders, de heilige Margaretha Maria, Charles de Foucauld en de pausen. Ze nodigt uit te blijven in de liefde van Christus en ons hart naar het zijne te vormen.
Waarom worden Petrus en Paulus samen gevierd? 29 juni
Door La Vie
Het artikel schetst de zeer verschillende levens van de visser uit Galilea en de farizeeër uit Tarsus, beiden veranderd door Christus en als martelaar gestorven. Augustinus wijst op hun complementaire zending. Het vermeldt ook het pallium van de aartsbisschoppen, het einde van de apostelvasten bij de oosterse christenen en de oorsprong van de Franse uitdrukking ‘Petrus uitkleden om Paulus te kleden’.
Een parochiaan vertelt over de deelname van de parochie aan de Hanswijkprocessie: een warm onthaal, ontmoetingen met andere gemeenschappen en het Ave Maria van Lourdes in het Arabisch gezongen voor de bisschoppen. Hij dankt God voor het mooie weer en ziet in deze dag een versterking van de eenheid in de parochie.
Pater Xavier Eïd, melkitische pastoor in Caïro, leefde letterlijk de oproep van het Evangelie om te geven aan wie vraagt. Zijn biografie ‘Tu es prêtre pour l'Éternité’, geschreven door zijn nicht Claude Laetitia del Marmol en haar echtgenoot Jean-François van der Straeten, wordt op 25 juni na de Goddelijke Liturgie voorgesteld, in aanwezigheid van emeritus patriarch Gregorios III Laham en pater Ugo Zanetti van Chevetogne.
Een rouwgedicht van Fadia Ghazzi voor haar zoon Toufik Achjy, overleden in mei. De moeder spreekt over de machteloosheid van woorden, de eenzaamheid tegenover de dood en de schoonheid van het verloren kind. Ze eindigt met de vraag om medelijden met zijn moeder en vader.
Het artikel stelt het Byzantijnse Pinksteren voor als de voltooiing van de paastijd en de openbaring van de Drie-eenheid, met zijn icoon en de maandag gewijd aan de Geest. Het behandelt de bijbelse grondslagen, van Sinaï en Babel tot Handelingen, de oorsprong in Jeruzalem volgens Egeria en het Armeense lectionarium, en de knielingsvespers met drie lange gebeden. Talrijke hymnen tonen het werk van de Geest die eenheid herstelt en de mens vernieuwt.
Eerste deel van een reeks over de geschiedenis van onze Kerk, die haar ontstaan in 1724 situeert en het driehonderdjarig jubileum in 2024 aankondigt. Het verklaart het woord ‘melkiet’ (trouw aan de keizer na Chalcedon) en schetst de verdeeldheid in het patriarchaat van Antiochië: kruistochten, Byzantijnse invloed, wisselende banden met Rome, Latijnse missionarissen. Het eindigt met de verkiezing van Cyrillus VI in 1724 en zijn erkenning door Rome in 1729.
Bij het begin van juni, met de communie van drie kinderen en Sacramentsdag, legt pastoor Antoine Tannous uit dat de Heilige Geest, aangeroepen in elke liturgie, de gaven verandert en de vergadering tot Lichaam van Christus maakt. Hij herinnert aan het werk van de Geest in de heilsgeschiedenis, van de schepping tot Pinksteren. Hij wenst dat ieder Christus meeneemt op zomerreis, of in België een innerlijke pelgrimstocht ontdekt.
Beste broeders en zusters: bezinning over de Samaritaanse
Door Arlette Gebara
Voor de zondag van de Samaritaanse overweegt Arlette Gebara de ontmoeting van Jezus bij de put met een gekwetste vrouw, die Hij nooit veroordeelt en geneest door zich als de Messias te openbaren. Ze vraagt waar wij staan: we zoeken het gemak, vragen veel en danken weinig. Ze nodigt uit ons hart voor Christus te openen en ons door Hem te laten leiden.
Een gebed van Moeder Teresa tot de gekruisigde en verrezen Heer, om de dagelijkse moeiten en strijd te beleven als kansen om te groeien en meer op Hem te gaan lijken. Het herinnert eraan dat we aan onszelf moeten sterven om met Christus te verrijzen, en vraagt dat zijn vreugde in ons kracht is en een band van vrede en eenheid.
In dit gebed beschouwt kardinaal Danneels het ‘ja’ van de Zoon, uitgesproken door zijn kruis en verrijzenis, en het ‘Fiat’ van Maria, waarin alle nederigheid en beschikbaarheid ligt. Hij vraagt de Vader dat ja te mogen herhalen, vooral in angst, in het geloof dat bij Hem alles mogelijk is.
De tekst stelt de verering voor van Maria die de knopen ontwart, ontstaan in het begin van de 18e eeuw rond een schilderij in Augsburg en dierbaar aan paus Franciscus. Daarna volgt het gebed dat de knopen die het leven verstikken en de eenheid met God verhinderen aan de Maagd toevertrouwt (overgenomen van Aleteia).
Een gedicht dat Maria volgt als meisje, als vrouw op de vlucht en als moeder, gelijk aan die van vandaag, van haar ja tot Golgotha en het open graf. Daarna toont het haar als oudere die de herinnering doorgeeft aan de leerlingen, een barmhartige aanwezigheid die ons elk uur bij de hand houdt (Journal Dimanche, augustus 2021).
De heilige Athanasius, gevierd op 2 mei, werd door bisschop Alexander gedoopt en tot diaken gewijd, vergezelde hem naar het concilie van Nicea in 325 tegen het arianisme en volgde hem in 328 op. Zijn leven als patriarch werd getekend door valse beschuldigingen en ballingschappen, in Trier, Rome en de woestijn bij de monniken. Hij stierf in 373 in Alexandrië, na 17 van zijn 45 jaar als bisschop in ballingschap.
In deze homilie legt Armand Veilleux uit dat Hemelvaart geen reis door de ruimte is, maar de overgang van Jezus, in zijn menselijkheid, van de tijd naar Gods eeuwigheid. Hij leest het verhaal van Lucas als een afscheid: een vorm van aanwezigheid wordt weggenomen en een nieuwe wordt gegeven. Hij roept op Christus hier te ontmoeten, in de beproevingen en vreugden van ons leven.
Een reeks Byzantijnse troparia van Hemelvaart, uit ‘Grandes fêtes byzantines’ van Nicolas Egender. Ze bezingen de vreugde van aarde en hemel en de verbazing van de engelen die de menselijke natuur met Christus boven hen verheven zien, op de goddelijke troon.
Subdiaken Jean-Jacques deelt een kleine scène van de zondag van de Grote Vergeving, terwijl hij de Heilige Gaven aan de prothesistafel nuttigde. Een jonge misdienaar, Christi, brengt hem koekjes en zegt dat hij zijn naam graag heeft omdat het die van Jezus is. Ontroerd ziet de auteur er het bezoek van een engel in.
Het gebed van de Heer Jezus na het Laatste Avondmaal
Door Saïd Kajjo
Voor de 7e zondag na Pasen, de zondag van de Vaders, zet een Arabisch gedicht het hogepriesterlijk gebed van Jezus op rijm (Joh 17,1-13). Christus vraagt de Vader Hem te verheerlijken, herinnert eraan dat Hij zijn naam heeft bekendgemaakt en zijn zending heeft volbracht, en vertrouwt wie de Vader Hem gaf aan diens hoede toe.
Bij een bezoek aan behoeftigen in de streek van Beni Suef ontmoet een zuster een oude blinde vrouw die in grote armoede leeft, maar zich rijk gezegend noemt en het gebed van de zondaar herhaalt. Geraakt door haar vreugde en vertrouwen beseft de zuster hoeveel genaden zij zelf vergeet te danken. Ze begrijpt dat zij de blinde was, en overweegt de zaligspreking van de zuiveren van hart (Mt 5).
Deze lange studie (vrije vertaling) stelt de twee nieuwtestamentische verhalen over Hemelvaart voor en de geschiedenis van het feest, eerst samen met Pinksteren gevierd en daarna in Jeruzalem en Bethlehem in de 4e en 5e eeuw. Ze overloopt de lezingen, psalmen en Byzantijnse hymnen van het feest, met troparion en kontakion. Thema's: de troonsbestijging van Christus, het herstel van Adam, de verbazing van de engelen, de vreugde van de apostelen, de wolk en ons hemels burgerschap.
Pastoor Antoine Tannous herinnert eraan dat de Mariamaand mei uit het Westen komt, terwijl de Byzantijnse traditie eerder augustus aan de Moeder Gods wijdt, tussen het feest van haar Geboorte en dat van haar Ontslaping. Hij legt uit dat onze Mariaverering geworteld is in de liturgie, die de beelden van het Oude Testament leest als aankondiging van Maria, zonder te steunen op private verschijningen. Voor hem toont de verbondenheid met Christus Maria als de verborgen vreugde in het hart van de Kerk.
Pastoor Antoine Tannous herinnert eraan dat de dood aan het kruis en de Verrijzenis één en hetzelfde feest vormen, wat de kruisweg met vijftien staties van dit jaar verklaart, waarvan de laatste de verrijzenis was. De Verrezene, die ook aan Thomas verscheen, draagt nog de tekens van het lijden, maar is lichtend, in een geestelijk lichaam waarin het licht van de Gedaanteverandering straalt. De Verrijzenis is nieuwheid en verwondering.
Gebed tot de heilige Damiaan van Molokai, apostel van de melaatsen
Door pater Gabriel Phalip
Dit gebed, geschreven in maart 2020 tijdens de epidemie, richt zich tot de heilige Damiaan die het leven van de melaatsen op Molokai deelde. Het vertrouwt hem de zorgverleners, de zieken, de ouderen en eenzamen, de overledenen en de leiders toe. Het vraagt om zielskracht, zin in gebed en het licht van de hoop.
Byzantijnse hymnen van Palmzondag, uit het boek van Nicolas Egender over de grote Byzantijnse feesten. Ze bezingen de intocht van de Verlosser in Jeruzalem, toegejuicht met palmtakken en het Hosanna van de kinderen. Het nieuwe Israël, de Kerk uit de volkeren, wordt uitgenodigd de zachtmoedige Koning te vieren die Zacharia aankondigde.
Jezus genas, richtte op en vergaf zonder voorwaarden, met een eenvoudig ‘Ga’. De Goede Week vat dat programma samen: Christus vraagt geen versterving maar geloof in zijn redding, die al onze fouten vergeeft. De tekst nodigt uit om te gaan tot de voetwassing, het kruis en het graf, en dan de vreugde van het leven te verspreiden.
Tijdens de audiëntie van 23 maart 2016 stelt paus Franciscus de drie heilige dagen voor als de gedachtenis van een liefdesdrama zonder grenzen. Witte Donderdag toont de Eucharistie als liefde die dienst wordt, Goede Vrijdag is het hoogtepunt van de liefde voor allen, en Stille Zaterdag is de dag van Gods stilte, beleefd in verwachting met de Maagd Maria. Hij citeert ook Juliana van Norwich over de vreugde van Christus om voor ons te hebben geleden.
De verrezen Christus geeft een nieuwe adem die ons aanzet de vreugde van de redding over de wegen van de wereld te verkondigen. Ook in tijden van oorlog en conflicten moet de Blijde Boodschap dat vergeving en leven overwinnen vurig worden uitgedragen. Een glimlach of een troostend gebaar volstaat om die vreugde door te geven, wat ieders situatie ook is.
Thomas de ongelovige: God, een geniale knutselaar!
Door pater Stan Rougier
Stan Rougier toont hoe God kiest wat zwak is: van een onvruchtbaar paar maakt Hij een volk, van een stotteraar een profeet, van een verloochenaar de eerste paus, van een vervolger de apostel Paulus. Van Thomas de ongelovige maakt Hij een verkondiger, gezonden naar de Parthen, de Perzen en tot in Indië. Vooraf staat een korte vermelding van de zondag van de Goddelijke Barmhartigheid, gevraagd door zuster Faustina.
Homilie van de heilige Johannes Chrysostomus over het Paasfeest
Door H. Johannes Chrysostomus
De heilige Johannes Chrysostomus spoort aan Pasen niet te vieren met overdaad aan eten, maar met een oprechte wil en een zuiver hart, want het feest is geheel geestelijk. Hij legt uit dat Christus zonder zonde de dood op zich nam om Adam te bevrijden, zoals een vrij man de schuld betaalt van een gevangen schuldenaar. Hij nodigt uit na de vasten maat te houden voor de gezondheid van het lichaam en de waardigheid van de ziel.
Een meditatie in de mond van de Maagd Maria, die op de avond van Witte Donderdag de slaap niet kan vatten. Ze denkt terug aan de Aankondiging, de armoede van Bethlehem, de vlucht naar Egypte, het leven in Nazareth, Kana en de profetie van Simeon. De tekst eindigt met een gebed waarin Maria gevraagd wordt voor ons te bidden opdat ons geloof groeit.
Het artikel legt de diensten van de Bruidegom (Nymphios) uit die in de eerste dagen van de Goede Week gevierd worden: Jozef en de onvruchtbare vijgenboom op maandag, de parabel van de wijze maagden op dinsdag, de zondares die de Heer zalft op woensdag. Het becommentarieert het exapostilarion en de troparia die oproepen tot waakzaamheid en berouw, en daarna het thema van het Oordeel en het verborgen onderricht op de Olijfberg. De liturgie ziet Pasen er tegelijk als Lijden en als terugkeer van de Heer.
Beste broeders en zusters in Christus: de maand van de Vasten
Door Arlette Gebara
Geïnspireerd door een brief van de Franse bisschoppen stelt Arlette Gebara maart voor als de maand van de Vasten, een tijd van inkeer voor de Goede Week en Pasen. Ze onthoudt vier punten: het gebed dat ons eerlijk naar ons leven doet kijken, het vasten dat ons doet denken aan wie honger heeft, het delen met armen en daklozen, en boete en verzoening.
De tekst vraagt waarom Maria haar vreugde pas bij de Visitatie bezong en ziet daarin de lange tijd van de genade. God had de grond voorbereid, en Maria, gevoed door de Schrift, ontving zich van kinds af helemaal van Hem. Zo kan elke christen Gods bezoeken herkennen door gebed, de Schrift en een leven dat zich dagelijks geeft (tekst bezorgd door Nicole).
‘Jezus werd door de Geest naar de woestijn geleid’
Door broeder David Perrin
Broeder David Perrin van het klooster van Bordeaux verwondert zich dat een Vader die net aan de Jordaan zijn liefde uitsprak, zijn Zoon alleen in de woestijn laat. In die kreet herkent hij onze eigen vraag aan God in beproevingen. Jezus leert ons in onze woestijnen te blijven, gedragen door het Woord, de Geest en de liefde van de Vader die naast Hem staat (Paroisses de Nivelles Contacts, februari 2023).
De hele schepping is Gods werk, en God is geboren uit Maria
Door de heilige Anselmus van Canterbury
In dit gebed tot de Maagd beschouwt de heilige Anselmus Maria vol van genade, wier volheid de schepping opnieuw doet groenen. De eniggeboren Zoon van de Vader is ook de Zoon van Maria. God is de Vader van de geschapen wereld en Maria de Moeder van de herschapen wereld, want zij bracht Hem ter wereld door wie alles gered is (tekst ontvangen van Jean Jacques).
De auteur stelt vast dat de mens van vandaag uitgeput raakt door het lawaai van stad en huis. Velen leren opnieuw een rijke stilte kennen, in de natuur of in een bergkapel, om zich te bezinnen en geestelijk op krachten te komen. Die stilte legt als dauw vrede op de ziel.
Een gebed van Michel Quoist over het besluit stil te worden om te bidden, door naar één ding te kijken of de ogen te sluiten. Een mooie stilte voor God is al een gebed, ook als men niets voelt of hoort. Het bulletin voegt een oproep van Arlette Gebara toe om voor en na de liturgie stil te blijven in de kerk en in de parochiezaal bij te praten.
Een vertrouwvol gebed tot de Vader voor de communie, dat de oproep van Christus om naar Hem te komen herneemt. De gelovige biedt God zijn hart, ogen, oren, mond, handen en voeten aan. Het eindigt met de woorden van Paulus: niet ik leef, maar Christus leeft in mij (Aleteia).
Na een stormnacht denkt de auteur aan Jezus' woord tot Nicodemus over de wind die waait waar hij wil. Ze ziet er de Geest in, die dode bladeren uit de ziel wegblaast, leven doet ontkiemen en rust brengt. 's Morgens dankt ze de Heer dat Hij zijn Rijk uitlegt met dingen zo eenvoudig als de wind (weekblad Dimanche).
Laatste deel van de Arabische berijming van de Akathistos door Saïd Kajjo, met de zevende, achtste en negende ode. De strofen bezingen de Moeder Gods via beelden uit het Oude Testament, zoals de drie jongemannen in de vuuroven en het brandende braambos van Mozes. Elke strofe keert terug naar het refrein dat haar heiliger dan allen noemt en om haar hulp vraagt.
Pater Albert Naoum stelt vast dat vrijwilligerswerk aan belang verliest in een wereld die door belangen beheerst wordt, terwijl het nodig blijft om het christelijk geloof te beleven. Een vrij gestelde daad van liefde is meer waard dan wat opgelegd wordt, en een geloof dat de menselijkheid niet doet groeien is ijdel. Universeel en kosteloos, naar het woord ‘Om niet hebt gij ontvangen, geeft om niet’, zuivert het vrijwilligerswerk ons christendom. De tekst is opgedragen aan Toni en Arlette Gebara en aan allen die in de parochie dienen.
Een tabel die aan paus Franciscus wordt toegeschreven stelt veertig concrete gebaren voor de Vasten van 2023 voor. Daarbij horen zich bekeren, dank je zeggen, in stilte luisteren zonder te oordelen, een vergeten naaste opbellen, vergeven en bidden voor een gezin in moeilijkheden. De lijst eindigt met de liefde voor anderen en de communie op Paasdag.
In een berichtendialoog vraagt een jongere waarom de Byzantijnse Kerk op zaterdag niet vast, terwijl zondag de dag van de Heer is. De priester legt uit dat christenen de sabbat hebben bewaard zoals Jezus en de apostelen, en er de zondag, dag van de Verrijzenis, aan toevoegden, en dat men op zaterdag niet vast behalve op Stille Zaterdag. De zaterdag viert de schepping, de zondag de nieuwe schepping.
Het nut van het vasten, volgens de heilige Johannes Chrysostomus
Door H. Johannes Chrysostomus
De heilige Johannes Chrysostomus nodigt uit het vasten met vreugde te onthalen, want het boezemt alleen de demonen angst in en bevrijdt van de slavernij van de hartstochten. Hij herinnert aan Mozes, Elia, de Ninevieten, Daniël en de drie jongemannen, gered door het vasten, terwijl gulzigheid en dronkenschap vernietigen. Maar zich van voedsel onthouden volstaat niet: het vasten moet gepaard gaan met strijd tegen de zonde, gebed en geestelijke inzet. Daarna volgt een korte bezinning van patriarch Youssef Absi over de Vasten als tijd van licht.
De moeder, vertaling van het lied ‘Une mère’ van Lynda Lemay
Het bulletin publiceert een Arabische vertaling van het lied van Lynda Lemay. Het beschrijft de moeder die onvermoeibaar over haar kinderen waakt en zichzelf vergeet voor haar gezin, en daarna oud wordt en heengaat. De pagina eindigt met wensen voor alle moeders en een gebed voor wie ons voorgingen.
Pastoor Antoine Tannous schetst de geschiedenis van het feest van 25 maart: het verscheen pas in de 6e eeuw in Constantinopel en werd vastgelegd door keizer Justinianus en daarna door het concilie in Trullo in 692. Hij spreekt over de kerk bij het Bad van Bethesda in Jeruzalem, later de Sint-Annakerk, verbonden met de Melkitische Kerk, over de grote Byzantijnse processie en over de invoering van het feest in Rome door de Syrische paus Sergius I. Hij stelt de hymnendichters van het feest voor, zoals Johannes Damascenus en Andreas van Kreta, en de lezingen van de vespers, de metten en de Goddelijke Liturgie.
Een poëtische tekst die het leven vergelijkt met een groot boek en uitnodigt om ons hart te kleden in de kleuren van de schepping. Kerstmis en Pasen verschijnen als etappes van vreugde en hoop, waarin we in Jezus een vriend en gids vinden. De redactrice voegt eraan toe dat het januarinummer door een verhuizing niet verscheen, en vraagt de lezers of ze het blad nog willen ontvangen en of iemand wil schrijven.
Goddelijke Liturgie in de parochie Sint-Jan Chrysostomus, 15 januari 2023
Door kardinaal Jozef De Kesel
Homilie van kardinaal De Kesel bij zijn bezoek aan de melkitische gemeenschap van Brussel, over de genezing van de tien melaatsen. Jezus ziet de ellende en blijft niet onverschillig; alleen de Samaritaan keert terug om te danken, want geloof is een relatie van vertrouwen en liefde, geen loutere overtuiging dat wonderen mogelijk zijn. De kardinaal vraagt de gelovigen trouw te blijven aan hun geloof en christen te zijn in daden, in dienst van vrede en broederlijkheid.
Een gebed tot de Vader van alle gezinnen om zijn zegen over het huis en over wie er woont of langskomt. Het vraagt om vrede, eenheid in de Heilige Geest, en dat ieders werk een boodschap wordt voor de anderen, onder de blik van de Heilige Familie.
Toelichting bij het feest van 2 februari, veertig dagen na Kerstmis, in het Oosten Heilige Ontmoeting of Hypapante genoemd (Lc 2,22-38). De tekst schetst de geschiedenis, van Jeruzalem in de 4e eeuw over Constantinopel onder Justinianus tot Rome, waar het Maria-Lichtmis werd. Hij legt ook de betekenis uit van de reiniging, de loskoping van de eerstgeborene en de ontmoeting met Simeon en Anna.
Een meditatie over de roeping van de apostelen: tegenover goeroes die zoekende jongeren manipuleren, roept Jezus zonder ooit de vrijheid te vangen. Jesaja, Paulus en Petrus tonen hoe men door Gods woord wordt gegrepen en vrij wordt om uit liefde te antwoorden. Tekst uit Famille chrétienne, overgenomen uit Paroisses de Nivelles, Contacts.
Een gebed dat herinnert aan het lied van de engelen met Kerstmis en aan de dood van Christus die de muur van de haat neerhaalde. Twintig eeuwen later keren racisme, oorlogen en genociden steeds terug; het gebed vraagt de Heer ons tot vredestichters te maken (uit Nous prions, Éditions du Signe).
Een gebed voor de gezinnen als kleine huiskerken, voor wie door lijden gaat, voor kinderen, ouders en grootouders. Het is geïnspireerd op het thema dat paus Franciscus koos voor de ontmoeting van de gezinnen, met toelichting van de kardinalen Farrell en De Donatis, die heilige echtparen als voorbeeld noemen (auteur onbekend, overgenomen uit Contact Nivelles).
Een gedicht in Libanees dialect over de kerk Sint-Jan Chrysostomus in Brussel. Het beschrijft de muren, de wierook en de rijke armoede, de herder die de zorgen draagt, de jongeren die klaarstaan om te dienen en de vreugde om samen de kerststal te bouwen.
Voorstelling van de boodschap van paus Franciscus van 10 januari 2023 voor de 31e Werelddag van de zieken (11 februari), met als titel Zorg voor hem. In het licht van de barmhartige Samaritaan en Ezechiël 34 herinnert de paus eraan dat niemand alleen mag blijven in ziekte en dat de Kerk een veldhospitaal moet worden. Hij ziet zieken als profeten van menselijkheid en besluit met een gebed tot Maria, Heil van de zieken.
Vervolg van een poëtische Arabische bewerking van de Akathistoshymne, met de vierde, vijfde en zesde strofe. Elke strofe bezingt de Moeder Gods met bijbelse beelden en eindigt met het refrein dat haar heiligheid prijst en om redding vraagt.
De Ontmoeting, feest van de intrede van de Heer in de Tempel
Bijbelse en theologische uitleg bij het feest, geworteld in de wet van Mozes over de toewijding van de eerstgeborene (Ex 13) en de reiniging van de moeder (Lev 12). De tekst toont dat Maria, de nieuwe Eva, deze riten volbrengt zonder ertoe verplicht te zijn, en dat Simeon Christus ontvangt namens het Oude Testament. Tot slot schetst hij de geschiedenis van het feest in Oost en West, tot Maria-Lichtmis.
Pastoor Antoine Tannous stelt de Grote Vasten, die op 20 februari begint, voor als een gunstige tijd van persoonlijke en gemeenschappelijke vernieuwing op weg naar Pasen. Vanuit het beeld van de zaaier (Gal 6,9) nodigt hij uit om geduldig het goede te zaaien, in het besef dat God de eerste zaaier is, en de vasten te beleven als tijd van terugtrekking, gebed en lezing van het Woord. Hij stelt de parochianen ook een dag van geestelijke lezing voor, en live lezingen op Facebook voor de zieken.
Een gedicht dat vertrekt van een verdeelde wereld vol angst, waar kinderen alleen verdriet kennen, en zich afvraagt of er ooit vrede komt. Elk jaar met Kerstmis gebeurt het wonder opnieuw: het heilige gezin is de Liefde en de ster is de hoop. De auteur nodigt alle vrienden, dichtbij of veraf, uit om van hun leven een leven van liefde te maken.
Een gebed dat de Heer vraagt om te leren liefhebben zoals Hij, ondanks het verlangen, de angst en de agressie die in de mens leven. Het beschrijft een liefde die de kleinen beschermt, gerechtigheid zoekt, iedereen respecteert en de diepste wonden vergeeft. Het erkent dat alleen Hij dit in ons kan bewerken.
Een meditatie die uitnodigt om Kerstmis van binnenuit te beleven: geschenken geven en ontvangen met het hart, zieken en eenzamen bezoeken om hun vreugde te brengen, naar de mis gaan om Jezus te danken dat Hij een van ons werd. Wie oprecht bidt en de kleinsten dient, maakt Kerstmis rondom zich.
De tekst legt de oorsprong uit van de adventskrans, die in de 16de eeuw in Noord-Duitsland opdook, en van de gewoonte om elke zondag voor Kerstmis een kaars aan te steken, bedacht door een Duitse dominee. Elke kaars heeft een betekenis: de vergeving voor Adam en Eva, het geloof van Abraham, de vreugde van David en de leer van de profeten, etappes van het heil vóór de komst van de Messias.
Een gebed van Dom Helder Camara tot de zwangere Maria, dat zich afvraagt wat haar kostbaar maakte in Gods ogen en het antwoord vindt in haar nederigheid, bezongen in het Magnificat. Het beschouwt de unieke last die de Moeder Gods draagt en haar stilte, die aansluit bij Gods stilte in afwachting van de volheid van de tijd.
Een gebed van Franciscus van Assisi dat oproept God, onze hulp, toe te juichen op deze dag van vreugde waarop het geliefde Kind ons geschonken wordt. Het herinnert aan zijn geboorte onderweg en aan de kribbe waarin Hij werd gelegd omdat er geen plaats was, en neemt het lied van de engelen over: Eer aan God en vrede op aarde.
Een gebed van Charles Wachenheim, emeritus hoogleraar theologie in Straatsburg, met wensen voor Kerstmis: onze harten openen voor het lied van de engelen, onze roeping als getuigen van de vredevorst herontdekken, danken en delen. Het vraagt ook te leren vergeven, broeders en zusters te zien in onze tegenstanders en de geliefde Zoon met vreugde te ontvangen.
Een lang Mariagedicht in verschillende zangen (tasbiha), met een refrein dat de Moeder Gods boven allen in heiligheid verheft en haar om redding vraagt. Het begroet de Maagd met bijbelse en liturgische beelden: akker waar de goddelijke aar ontkiemde, tafel van het brood des levens, bron van levend water, bruid van God, roos en lelie die niet verwelken.
Een beschouwend verhaal over de tocht van Maria en Jozef naar Bethlehem voor de volkstelling, zonder comfort en in de winterkou. De Koning der glorie wordt in armoede geboren, zonder dokter of versiering, neergelegd in een eenvoudige kribbe. De herders snellen toe op de boodschap van de engel en de hemelse legerscharen bezingen Gods glorie.
De lichtjes van Kerstmis en de geboorte van het Licht
Door pastoor Antoine Tannous
Vertrekkend van de kerstverlichting en een catechese van paus Benedictus XVI (21 december 2005) toont pastoor Antoine Tannous hoe de Byzantijnse liturgie, van het feest van de Opdracht van de Moeder Gods in de Tempel tot het troparion van Kerstmis, doordrongen is van het thema licht. Met teksten uit Genesis, Baruch, Lucas, Matteüs, Johannes en Paulus nodigt hij uit de werken van de duisternis af te leggen en zelf licht te worden. Hij besluit met zijn wensen voor 2023.
Beste broeders en zusters in Christus: de heilige Johannes Chrysostomus en de Opdracht van de Moeder Gods in de tempel
Door Arlette Gebara
Het woord van de maand herinnert aan het patroonsfeest van de heilige Johannes Chrysostomus op 13 november, met de tekst van zijn troparion, en aan het feest van de Opdracht van de Moeder Gods in de tempel op 21 november, een uitnodiging om Maria's innerlijke voorbereiding te overwegen. Het kondigt de advent aan vanaf 27 november, voor te bereiden in het hart en niet in de winkels, en vraagt te bidden voor de zieken en hun families.
De heiligen worden voorgesteld als vuurtorens en voorsprekers in een samenleving die Christus afwijst, in een eindeloze verscheidenheid, van martelaren tot christelijke echtparen. Allerheiligen herinnert eraan dat we voor God gemaakt zijn en dat ons leven op het eeuwige leven gericht is. Het is het grote feest van de hoop (editoriaal van La Traversée, bisdom Fréjus-Toulon, november 2021).
Een korte meditatie vergelijkt de weg naar heiligheid met het bewerken van een pompoen: hem uithollen van zijn pitten, onze zonden, er ogen en een mond in snijden om ons open te stellen voor God en de wereld, en er een licht in zetten. We vragen de Heer zijn Licht in ons te plaatsen zodat we in de nacht kunnen stralen.
10 citaten van de heilige Johannes Chrysostomus ter ere van zijn feest
Voor het feest van 13 november stelt de tekst de bisschop van Constantinopel voor, geboren in Antiochië en ‘gouden mond’ genoemd om zijn preken die het Evangelie op het dagelijkse leven toepasten. Daarna volgen tien citaten over Christus in de arme, bekering en berouw, woede, bidden voor anderen, vriendschap, geldzucht en fierheid over het kruis.
Een dankgebed voor Gods aanwezigheid in de eenzaamheid, voor de familie en voor een lang leven met zijn vreugden en moeilijkheden. Het vraagt om een groter geloof, om lijdenden te kunnen onthalen en Gods wonderen door te geven aan de jongeren. Het bidt ook voor paus Franciscus, de Kerk, het einde van de pandemie en van alle oorlog.
De tweelingbroers Cosmas en Damianus verzorgden zieken zonder betaling, vandaar hun naam ‘anargyroi’, en worden aangeroepen als beschermers van artsen en bij ziekte. De tekst biedt een traditioneel gebed dat hen vraagt bij de Heer genezing van ziekten en bevrijding van zonde te verkrijgen, voor onszelf, onze families, vrienden en vijanden (tekst ontvangen van Jean-Jacques).
Paus Franciscus kondigde aan dat de heilige Ireneüs, tweede bisschop van Lyon en leerling van Polycarpus, de 37e kerkleraar wordt. Tegenover gnostische denkers die het lichaam minachtten en het heil voor een elite voorbehielden, stelde hij in Tegen de ketterijen dat de Zoon van God werkelijk mens werd en uit liefde de hele menselijke geschiedenis samenvatte. Trouw aan zijn naam bracht hij vrede in de twist over de paasdatum (Journal Dimanche, 17 oktober 2021).
Tegenover de drang tot activisme die iedereen treft, stelt de auteur drie houdingen voor: focussen op het essentiële door elke dag drie prioriteiten te kiezen, onze grenzen aanvaarden als bron van genade en nederigheid (2 Kor 12,9), en vertrouwen op God, meester van de tijd, in plaats van alles te willen controleren (Paroisses de Nivelles, Contacts van 14 november 2021).
Een Arabisch gedicht voor de 9e zondag na het Kruis (Lc 12,16-21) vertelt over de rijke die na een overvloedige oogst zijn schuren wil afbreken om grotere te bouwen en zich rust en feest belooft. Een stem waarschuwt hem dat zijn ziel nog die nacht wordt teruggevraagd en dat zijn schatten hem ontglippen. Het gedicht besluit met de ijdelheid van opgestapelde rijkdom.
Chrysostomus bereidde zijn homilieën zorgvuldig voor maar preekte zonder notities; zeer geliefd bij het volk wilde hij eerder raadgever dan rechter zijn en hekelde hij scherp de luxe van de rijken. Hij gebruikte beelden uit de geneeskunde, de sport en de oorlog, en duizenden Bijbelcitaten. De tekst wijst ook op de hardheid van sommige toespraken, erfenis van de retoriek van Libanius, maar ook op zijn geestelijke vreugde en zijn lof van de psalmen.
Het artikel stelt de ongeveer 900 homilieën van Chrysostomus voor, gepreekt in een levendige sfeer waarin geapplaudisseerd werd, en zijn methode van ‘neerbuigende liefde’ (synkatabasis) die de waarheid binnen het bereik van de toehoorders brengt. Het vermeldt zijn preken tegen de schouwspelen, zijn homilieën over Matteüs, over de Voorzienigheid en over het doopsel, en zijn beroemde paaspreek die in de Byzantijnse Kerken wordt voorgelezen.
Chrysostomus en de parabel van de dwaze rijke (Lc 12,16-21)
Chrysostomus liet geen volledige uitleg van deze parabel na, maar fragmenten uit zijn homilieën werden verzameld in de Catena Aurea. Hij leert daarin dat rijkdom een neutraal goed is dat het goede of de hebzucht kan dienen, en dat de ziel die slaaf is van genot haar koninklijke waardigheid verliest. Wie oppot, laat zijn goederen aan anderen na en zal er rekenschap over moeten afleggen.
Het artikel schetst het leven van Chrysostomus, geboren in Antiochië rond 344, monnik, daarna priester en in 397 bisschop van Constantinopel. Het beschrijft zijn hervormingen: soberheid, een ziekenhuis en liefdadigheid, tucht voor clerus en monniken, gastvrijheid, strijd tegen ketterijen en zending bij de Goten. Het vertelt ook over zijn conflicten met Eutropius, Theophilus en keizerin Eudoxia, zijn ballingschap en zijn dood in 407 met de woorden ‘Glorie aan God voor alles’.
Pastoor Antoine Tannous vertelt over zijn moeder, die graag bij de Dochters van Liefde was ingetreden, en haar devotie tot de heilige Catharina Labouré, wier doopnaam Zoé was; ze overleed op het feest van de Wonderdadige Medaille. Hij beschrijft de verschijning van de Maagd aan Catharina op 27 november 1830 en de oorsprong van de Wonderdadige Medaille. Hij eindigt met de herinnering aan een bezoek met zijn moeder aan het lichaam van de heilige in de rue du Bac in Parijs.
Beste broeders en zusters in Christus: we staan er niet alleen voor
Door Arlette Gebara
In een wereld waar geen enkele weg vanzelfsprekend is, zeker niet voor jongeren op zoek naar werk of een studierichting, herinnert Arlette Gebara eraan dat Jezus en Maria ons begeleiden. Ze nodigt uit tot een gebed dat een echte dialoog van het hart is, zoals zij het tijdens haar ziekenhuisopnames beleefde. Ze deelt een gebed van kardinaal Newman tot de beschermengel en vraagt aan de zieken te denken.
Zondag van de heilige Vaders van het eerste Oecumenisch Concilie van Nicea
Door de heilige Johannes van Kronstadt
In deze homilie legt de heilige Johannes van Kronstadt uit dat de Vaders van Nicea tegen Arius de goddelijkheid van de Zoon verdedigden, wezensgelijk aan de Vader, zonder wie onze verlossing zinloos zou zijn. Profetieën, wonderen, de verandering van de apostelen en de moed van de martelaren getuigen dat Christus waarachtig God is. Maar God kennen volstaat niet: men moet Hem van harte liefhebben en navolgen in heiligheid, geduld en barmhartigheid (vertaald uit het Russisch door Nathalie Ogniben).
De zalige Richard van Sint-Anna, een onbekende heilige die in Nijvel verbleef
Geboren als Lambert Trouvez in Beignée, treedt hij in bij de minderbroeders recolletten van Nijvel, als jongen getroffen door het martelaarschap van broeders in Japan. Na verblijven in Rome, Spanje, de Filipijnen en Mexico werkt hij in het geheim als priester in Japan. Hij wordt gearresteerd en op 10 september 1622 samen met andere martelaren levend verbrand in Nagasaki, 400 jaar geleden (tekst van de pastorale eenheid Nijvel).
Voor het feest van de heilige Lucas stelt het artikel de evangelist voor als een ontwikkeld man, waarschijnlijk geen Jood of Palestijn, goed thuis in de Schriften en een begaafd verteller. Zijn evangelie toont Jezus als boodschapper van barmhartigheid, met eigen verhalen: de barmhartige Samaritaan, de verloren zoon, Zacheüs, de goede moordenaar. Het verwijst naar het boek van Pierre Debergé over bidden met het Lucasevangelie (overgenomen van croire.la-croix.com).
De tekst neemt het hooglied van Paulus over en licht elk kenmerk toe aan de hand van de exhortatie Amoris laetitia van paus Franciscus. De liefde wordt voorgesteld als geduld, concrete dienst, afwezigheid van afgunst, vriendelijkheid, vergeving en vreugde om het goede van de ander. Ze verontschuldigt alles, beschermt het beeld van de ander en schenkt vertrouwen met respect voor zijn vrijheid.
Zuster Anne Lécu, dominicanes, merkt op dat de grote gebeurtenissen van de Bijbel zich vaak 's nachts afspelen, van Abraham en Jakob tot het lijden en de paasmorgen. De nacht is ook de tijd van pijn, en daar bidden betekent zich aansluiten bij allen die lijden. Jezus brengt de nacht door in het gebed van God, en de nacht wordt een schuilplaats voor geloof en hoop.
In dit verhaal uit het Midden-Oosten antwoordt een oude man aan de poort van een stad twee reizigers dat ze hier dezelfde mensen zullen vinden als waar ze vandaan komen: slecht voor de een, goed voor de ander. Aan een verbaasde koopman legt hij uit dat ieder de wereld in zijn hart draagt en in anderen ontdekt wat hij daarin weet te zien.
Chafik kondigt zijn vertrek aan voor een zending van veertien maanden in Guayaquil, Ecuador, met de katholieke beweging Points-Cœur, om eenvoudig aanwezig te zijn bij de kleinsten. Hij vertelt hoe hij begreep dat zijn christelijke roeping is dicht bij zijn naaste te zijn. Hij vraagt om peterschap via gebed of een gift en kondigt een zendingsmis aan (brief ook in het Arabisch gepubliceerd).
Een lang Arabisch gedicht dat de profetieën van het Oude Testament over Christus overloopt: gezalfd door de Geest, gekomen om te genezen, te bevrijden en de blijde boodschap te brengen. Daarna volgen zijn intocht in Jeruzalem, zijn lijden, de lanssteek en zijn dood.
De rol van God en het gezin in het leven van kinderen
Vertrekkend van het getuigenis van een oudere parochiane die God dankt voor haar gezondheid en haar ouders voor haar opvoeding, benadrukt het artikel de verantwoordelijkheid van ouders ondanks de technologie. Kinderen leren vooral door het voorbeeld en de gewoonten in het gezin, en hebben aanmoediging, aandacht en respect nodig. De auteur hoopt ook dat een groep vrouwen uit de parochie de kinderen vaardigheden uit onze oosterse culturen zal doorgeven.
De heilige Theresia, de missies en het priesterschap
Het artikel toont hoe de kleine Theresia van Lisieux, zonder theologe te zijn, een vurige liefde voor het priesterschap en de missies beleefde. Na haar pelgrimstocht naar Rome begrijpt ze dat priesters gebed nodig hebben en geeft ze haar leven voor hen, waarbij ze twee missionarissen geestelijk begeleidt. Ze sterft op 30 september 1897 en wordt in 1927 door paus Pius XI tot patrones van de missies uitgeroepen.
Oktober is de wereldmissiemaand, dit jaar rond het thema ‘Jullie zullen mijn getuigen zijn’ (Hand 1,8). Pastoor Antoine Tannous neemt de boodschap van paus Franciscus over: getuigenis is een zending die we van Christus ontvangen, beleefd in de Kerk en gedragen door de Heilige Geest, tot aan de uiteinden van de aarde. Hij stelt ook het project voor dat Missio in België steunt in de Centraal-Afrikaanse Republiek en roept op tot gebed en hulp.
Arlette Gebara drukt haar vreugde uit om na de zomer pastoor Antoine Tannous, de parochianen en het koor terug te zien, en wenst scholieren en studenten een goede start. Ze meldt dat de collectes van Kerstmis, Palmzondag, Goede Vrijdag en Pasen 4.200 euro opbrachten, overhandigd aan de zusters van het weeshuis van Jabboulé. De tekst eindigt met een gebed om de Heer te herkennen in onze broeders en zusters.
Een beschouwing over het feest van Maria-Tenhemelopneming, een zeer oud Mariafeest dat vooral Christus viert en een echo is van Hemelvaart. Door haar ja aan de Vader en haar openheid voor de Geest liet Maria de Zoon onze menselijkheid aannemen en werd zij de eerstgeborene van de verloste mensheid. Haar tenhemelopneming is voor ons een belofte van verrijzenis (Magnificat, augustus 2020).
Paus Franciscus hekelt de houding die de deur sluit voor mensen, zoals een alleenstaande moeder die om het doopsel komt vragen, en spreekt van een achtste sacrament: de pastorale douane. Hij roept op tot heiligen van vandaag, in jeans en sportschoenen, die dagelijks bidden, zich inzetten voor de armen en vreugdevol in de wereld leven zonder wereldlijk te zijn. De tekst besluit dat wij die heiligen moeten zijn.
Na een stormachtige nacht denkt de auteur aan Jezus' woord tot Nikodemus over de wind die waait waar hij wil, beeld van de Heilige Geest. De Geest rukt weg wat de ziel belast, doet het leven ontkiemen en brengt vrede. 's Morgens, onder een kalme hemel, dankt ze de Heer omdat Hij zijn Rijk uitlegt met eenvoudige dingen van elke dag.
Heilige Johannes Chrysostomus, aartsbisschop van Constantinopel
Door Klooster van de heilige Elisabeth (Minsk)
Het leven van onze patroonheilige: geboren rond 347 in Antiochië, gedoopt in 367, monnik, daarna diaken in 381 en priester in 386, werd hij een beroemd predikant met de bijnaam Gulden Mond. Als aartsbisschop van Constantinopel vanaf 397 onderrichtte hij het volk, bevorderde hij werken van barmhartigheid en liet hij de Goddelijke Liturgie na die zijn naam draagt. Na de Synode van de Eik verbannen, stierf hij onderweg in 407 met de woorden ‘Eer aan God voor alles’.
Een lied en gebed tot God om te helpen de liefde door te geven in plaats van ze vast te houden, en de heuvels van het leven over te gaan. De bidder dankt de Vader die antwoordde toen hij niets meer zag en hem hoorde toen hij doof was. De bladzijde begint met een korte uitspraak van de mysticus Al Chibli.
Een parabel die het leven vergelijkt met een breiwerk waarvoor God de wol en de naalden geeft, en waarin elke steek een dag is. De kleuren van de wol staan voor onze vreugde, ons verdriet, onze twijfels, onze hoop en ons geloof. De tekst eindigt met de vraag om moed om het breiwerk af te maken, zodat het God waardig is.
Moeder Teresa erkent dat mensen vaak ondankbaar zijn, dat het goede snel vergeten wordt en dat eerlijkheid kwetsbaar maakt. Op elke vaststelling antwoordt ze met de oproep om toch lief te hebben, goed te doen, op te bouwen en te helpen. Ze nodigt uit het beste van zichzelf aan de wereld te geven, ook als dat pijn kan doen.
De auteur vertelt hoe een boek van Charles Malik, gelezen in zijn jeugd, hem ertoe bracht elke dag een passage uit de Bijbel te lezen. Hij geeft persoonlijke redenen, liefde voor lezen en nieuwsgierigheid, en objectieve redenen: een oud boek dat de geschiedenis verheldert, wijsheid en voorbeelden biedt, en vooral waardoor God tot hem spreekt en zijn liefde toont. Hij besluit met dank aan God wiens Woord zijn weg verlicht.
Een lang Arabisch gedicht dat de profetieën overloopt die in het leven van Jezus in vervulling gingen: de Maagd die Emmanuel baart, Bethlehem, de vlucht naar Egypte en de kindermoord door Herodes, met de weeklacht van Rachel. Daarna gaat het over Johannes de Doper, de aangekondigde bode, en de bekoringen van Jezus in de woestijn, afgewezen met het Woord van God.
Commentaar van de heilige Johannes Chrysostomus op Efeziërs 5 (homilie 20)
Door H. Johannes Chrysostomus
De heilige Johannes Chrysostomus stelt het gezin voor als een kleine Kerk waarin man en vrouw één vlees zijn. Hij vraagt de man zijn vrouw met grote zachtheid te vormen en de woorden ‘het mijne’ en ‘het jouwe’ te bannen, want in het huwelijk is alles gemeenschappelijk. Hij raadt aan eerst het Rijk van God te zoeken (Mt 6,33), want de rest wordt erbij gegeven.
Pastoor Antoine Tannous herinnert eraan dat de Bijbel het huwelijk eert en dat de Kerk veel heilige echtparen kent. Hij stelt pater Henri Caffarel voor, die in 1939 de Équipes Notre-Dame stichtte, die vandaag zo'n 60.000 koppels in 70 landen samenbrengen rond het gebed als koppel en de dialoog. Hij hoopt dat koppels van de parochie zich bij die beweging aansluiten, want gezinnen hebben geestelijke steun nodig.
Na het feest van de heilige Rita, patrones van hopeloze zaken, staat Arlette Gebara stil bij oorlogen, ziekte en de moeilijkheden van veel parochianen, en stelt ze een voorspraakgebed tot de heilige voor. Ze beveelt de jongeren in examentijd aan in ons gebed en wenst hun een fijne vakantie. Tot slot dankt ze pastoor Antoine Tannous voor zijn toewijding en wenst ze hem een goede weg, of hij nu blijft of naar een andere zending vertrekt.
Een gebed van Marthe Robin (tijdschrift Prier, 2010) dat de Heilige Geest aanroept om als een krachtige wind te waaien over kerken en over alle huizen, rijk of nederig. Het noemt Hem trooster en bron van alle geestelijk leven, en vraagt Hem de wereld te vervullen en de beloften van de Vader in de harten te schrijven.
Een meditatie over het mysterie van de Tenhemelopneming in de rozenkrans, vertrekkend van het Magnificat (Lc 1,47-54). Omdat een evangelieverhaal ontbreekt, is het de Traditie na het concilie van Efeze die spreekt over het Ontslapen of de Tenhemelopneming van Maria, met lichaam en ziel in de heerlijkheid. De tekst herinnert eraan dat ook wij tot die heerlijkheid geroepen zijn, als we met ons ‘ja’ antwoorden op het woord van Christus.
Een gebed van een onbekende auteur (tijdschrift Rive Dieu, juli 2014) dat de Heer vraagt de haast van elke dag te temperen. Het wil leren korte pauzes te nemen om een bloem te bewonderen, naar een kind te glimlachen of een goed boek te lezen. Naar het voorbeeld van de eik die langzaam groeide, vraagt het om geworteld te zijn in de blijvende waarden van het leven.
In deze bekende tekst vergelijkt de heilige Bernardus (1090-1153) het leven met een tocht door de storm. Bij bekoring, hoogmoed, woede of wanhoop nodigt hij uit de ogen op te slaan naar Maria, ster van de zee, en haar aan te roepen. Hij vraagt haar naam op de lippen en in het hart te bewaren en haar leven na te volgen.
Een lang gebed van een onbekende auteur tot de Vader, in de naam van Jezus en op voorspraak van Maria, om genezing en bevrijding van alle kwaad. Het overloopt verstand, geheugen, verbeelding, hart, wil en gevoelsleven, en vraagt genezing van wonden, angsten en verslavingen. Het eindigt met de vraag om een echte bekering en volledige innerlijke vrijheid.
Deze tekst uit het boek van Michael Lonsdale ‘Il n'est jamais trop tard pour le plus grand amour’ neemt het beeld van Charles Péguy over: de hoop is het kleine zusje dat geloof en liefde meetrekt. In een harde wereld helpt het besef dat alles in Gods handen ligt om ze te bewaren, en de auteur citeert de akte van hoop. Een noot stelt de acteur voor (1930-2020), die broeder Luc speelde in ‘Des hommes et des dieux’ (Paroisses de Nivelles, Contacts).
De tekst vertrekt van een opschrift op een oude Vlaamse calvarie uit 1632, waarin Christus klaagt dat Hij het Licht, de Weg en het Leven is maar niet gevolgd of bemind wordt. Onverschilligheid wordt voorgesteld als een virus dat erger is dan de pandemie en uit onze eigen natuur komt. Hij nodigt uit zich tot Jezus te keren en te bidden voor naasten die Hem niet kennen (Paroisses de Nivelles, Contacts, 22 mei 2022).
Michel Quoist beschrijft het besluit om stil te worden om te bidden, en de eenvoudige gebaren die daarbij helpen: naar één ding kijken, de ogen sluiten, niet reageren op geluiden. Een mooie stilte voor God is al een gebed, ook zonder iets te voelen of te zien, in de nacht van het geloof.
Een anonieme tekst waarin iemand vraagt om echt beluisterd te worden, zonder raad, zonder oordeel over zijn gevoelens en zonder dat een ander zijn probleem wil oplossen. De auteur vraagt zich af of gebed helpt omdat God gewoon luistert en ieder zelf zijn oplossing laat vinden.
Jongeren, vertrouw jullie weg toe aan de Maagd Maria
Door emeritus paus Benedictus XVI
Een gebed van emeritus paus Benedictus XVI tot Maria, Moeder van het ‘ja’, die met Jezus in Nazareth leefde. Het vraagt haar jongeren over Jezus te vertellen, zodat hun geloof straalt zoals bij de Visitatie en zij doen wat Jezus zegt, zoals in Kana. Het eindigt met het verlangen Jezus te zien en zijn liefde te verkondigen.
In deze tekst van Samuel Ullman, geliefd bij generaal MacArthur, is jeugd geen leeftijd maar een geesteshouding van moed, verbeelding en verwondering. Men wordt oud door zijn ideaal op te geven, en men blijft jong zolang men geloof, vertrouwen en hoop bewaart en open blijft voor wat mooi en groot is.
Een gedicht van Saïd Kajjo voor de 1e zondag na Pinksteren (Mt 19,27-30). Het richt zich tot de leerlingen die alles hebben achtergelaten om Christus te volgen en omwille van zijn naam bitterheid en vervolging hebben gekend, en herinnert hen aan de belofte met Hem te zetelen om de stammen te oordelen.
Een gedicht van Saïd Kajjo voor de 2e zondag na Pinksteren (Mt 4,18-23). Het vertelt de roeping van Petrus en Andreas, en daarna van de zonen van Zebedeüs, aan het meer van Galilea, om vissers van mensen te worden. Daarna toont het Jezus die predikt en de zieken van het volk geneest.
Voor Vaderdag beschrijft een vader (tekst ondertekend ‘woord van een vader’) de ontroering vader te worden en de kracht van het woord ‘papa’ uit de mond van zijn kind. Hij vertelt hoe die liefde de harde en haastige man die hij was zachter maakte. Voor hem doet het tonen van gevoelens niets af aan mannelijkheid, het is er juist het geheim van.
De kleine Martin reist voor het eerst alleen met de trein naar zijn grootmoeder. Wanneer hij bang wordt, opent hij het briefje dat zijn vader in zijn zak had gestoken en ontdekt dat die in de laatste wagon zit. Zo geven ouders hun kinderen vleugels en zelfvertrouwen, terwijl ze discreet achter hen blijven.
Een meditatie die vers per vers het Byzantijnse gebed ‘Hemelse Koning, Trooster, Geest der waarheid’ overneemt. Elke aanroeping wordt een vraag: dat ons gebed ons niet van de wereld afwendt maar de consumptiemaatschappij uitdaagt, nederig onze verdeeldheid en zwakheid erkent, en ons in deze Pinkstertijd vernieuwt om God Vader te durven noemen.
Vertaling van een commentaar van pater Raniero Cantalamessa, prediker van het pauselijk huis, op de Latijnse hymne uit de 9e eeuw die met Pinksteren en bij priesterwijdingen gezongen wordt. Strofe na strofe verklaart hij de titels van de Geest (Schepper, Paraclete, gave van God, levende bron, vuur, zalving, vinger van de Vader) en zijn werk dat de innerlijke chaos ordent. Hij toont de Geest die het verstand verlicht, het lichaam geneest, onze keuzes leidt en ons de Vader en de Zoon doet kennen.
Voor Vaderdag verrast de jonge Maryam haar vader door voor de hele familie een brief voor te lezen. Ze spreekt over zijn dagelijkse opofferingen, het geloof, het lezen van het Evangelie en de zondagsmis die hij heeft doorgegeven, zijn wijsheid aan tafel en zijn steun in moeilijke tijden. Haar broer besluit met een spreekwoord over de zoon die op zijn vader lijkt.
Een parochiane van de groep Myroforen vertelt over haar ochtenden, gevuld met de geestelijke berichten van pastoor Antoine Tannous en het evangelie van de dag. Een opmerking dat het christendom de enige godsdienst is die God ‘Onze Vader’ durft te noemen (Mt 6,9) herinnert haar aan het onderricht van pastoor Antoine Tannous over het Onzevader. Ze dankt God voor deze geestelijke vader en wenst hem een fijne Vaderdag.
Een jongeman die genoeg heeft van de voortdurende verwijten van zijn vader over verspilling, gaat naar zijn eerste sollicitatiegesprek. Onderweg herstelt hij een deurklink, verlegt hij een overlopende slang en doet hij onnodige lampen uit, en ontdekt hij dat dit juist de proeven van het bedrijf waren, dat hem aanneemt. Hij haast zich naar huis om zijn vader te danken, maar komt te laat: zijn vader is overleden (bewerkte tekst).
Naar aanleiding van een uiteenzetting van pater Marwan Atallah voor de jongeren over geestelijke begeleiding, stelt het artikel de gedachten van Kallistos Ware (‘Het innerlijke Koninkrijk’) over de geestelijke vader voor. Het beschrijft diens drie gaven: het doorgronden van de harten, de liefde die het lijden van anderen draagt, en genezing, met verhalen van de woestijnvaders. Het legt uit dat de gehoorzaamheid van de leerling vrij is, dat de relatie wederzijds is en dat de ware gids de Heilige Geest blijft.
Arlette vertelt over de lange weken ver van de Goddelijke Liturgie: een aanhoudende hoest, een knieprothese, zeven weken ziekenhuis en daarna quarantaine na een covidbesmetting, en een zeer zware vasten en Pasen. Ze zegt hoe moeilijk aanvaarden is, maar dat het gebed, het geloof in de barmhartige Jezus en het gebed van anderen haar gedragen hebben. Ze vertrouwt haar hoop toe aan de Maagd Maria, voorbeeld van moed.
Een korte voorstelling van de maand mei, die traditioneel aan de verering van de Maagd Maria is gewijd. Daarna volgt een gebed dat alle noden toevertrouwt aan Maria, Heil der zieken. Het vraagt dat de vreugde na de beproeving terugkeert, zoals in Kana, en dat wij doen wat Jezus ons zegt.
Pater Michel Quenot bespreekt de verrijzenisiconen die de evangelieverhalen volgen: de mirredraagsters bij het lege graf, het ongeloof van Thomas en de verschijning van de Verrezene aan Maria Magdalena. Hij toont dat het verrezen lichaam van Christus werkelijk is, zonder aan de wetten van deze wereld onderworpen te zijn. Elke icoon nodigt uit Pasen te beleven als een overgang naar nieuw leven.
De tekst stelt de icoon en het feest van de derde zondag na Pasen voor, dat de vrouwen eert die met reukwerk naar het graf kwamen. Daarna volgt een homilie van de heilige Gregorius de Grote: de geuren van de mirredraagsters verbeelden de deugden waarmee wij de Heer zoeken. De engel die rechts zit en in het wit gekleed is, kondigt het eeuwige leven en de vreugde van de Verrijzenis aan, een feest voor mensen en engelen.
De communie: jouw eerste communie, een feest voor christenen
Een tekst voor kinderen legt uit dat communie doen betekent: één worden met Jezus en met de andere gedoopten, en kracht krijgen om lief te hebben. Hij herinnert aan de maaltijden van Jezus, de bruiloft van Kana en de broodvermenigvuldiging, die de Eucharistie aankondigen, een woord dat dankzegging betekent. Hij eindigt met een fragment van Johannes Paulus II over de Eucharistie als bron van naastenliefde.
Heiligverklaring van Charles de Foucauld: gebed van overgave
Door Charles de Foucauld
Naar aanleiding van zijn heiligverklaring in Rome op 15 mei 2022 stelt het bulletin Charles de Foucauld voor, een Franse religieus die in Algerije leefde en universele broeder wordt genoemd. Het neemt zijn gebed van overgave op, waarin men zijn hele leven met oneindig vertrouwen in de handen van de Vader legt. Dit gebed komt uit een meditatie van 1896 over het gebed van Jezus aan het kruis.
‘En Hij is opgestegen ten hemel...’, meditatie over het mysterie van Hemelvaart
Door Franse bisschoppenconferentie
Vertrekkend van de verhalen in Handelingen, Matteüs en Lucas legt deze meditatie uit waarom Lucas de Hemelvaart twee keer vertelt: een afscheidsgebaar in het evangelie, het begin van de zending in Handelingen. De aanbidding en de grote vreugde van de leerlingen tonen dat zij Jezus' goddelijkheid erkennen en een nieuwe aanwezigheid van Christus door de Geest en de Eucharistie. Verrijzenis, Hemelvaart en Pinksteren vormen één mysterie dat de mens toegang geeft tot het goddelijk leven.
Pater Alphonse Goettmann toont dat filosofen en dichters erkend hebben dat de mens niet zonder vreugde kan leven, maar dat alleen de profeten de bron ervan openbaren: God zelf. Hij nodigt uit de psalmen en Jesaja telkens te herlezen als bronnen van levend water. Een echt geestelijk leven meet men volgens hem aan de vreugde die in ons woont.
Franciscus nodigt jongeren uit missionarissen van de vreugde te zijn
Door paus Franciscus (Vatican News)
Bij de ontvangst van de jongeren van het missionair jongerencongres op 23 april stelde paus Franciscus drie werkwoorden voor de zending voor: opstaan, zorg dragen en getuigen. Hij verwees naar de zoon van de weduwe van Naïn en de barmhartige Samaritaan, en waarschuwde voor een museumgeloof. Hij nodigde hen uit het Evangelie met een glimlach te verkondigen, als missionarissen van vreugde en liefde.
Een verhaal verteld door een bisschop in de Verenigde Staten, jeugdvriend van de vader van de auteur: een dienaar dankt God in elke omstandigheid, zelfs wanneer de koning op jacht een vinger verliest, wat de dienaar de gevangenis oplevert. Een jaar later laten kannibalen de koning vrij omdat hij een vinger mist. De dienaar legt uit dat hij in de gevangenis aan hetzelfde lot ontsnapte, en dankt God opnieuw.
Een gedicht voor de vijfde zondag na Pasen (Joh 4,5-42) dat de ontmoeting van de vermoeide Jezus met de Samaritaanse vrouw bij de put van Sichar op rijm zet. Het gesprek gaat van het water uit de put naar het levende water en de ware aanbidding in geest en waarheid. De vrouw loopt naar het dorp om te melden dat ze de Messias gevonden heeft.
Een gedicht voor de vierde zondag na Pasen (Joh 5,1-15) dat de zieken beschrijft die bij het bad van Betesda wachten tot het water in beweging komt. De verlamde vertelt over zijn lange jaren van wachten, tot Jezus hem op een sabbat geneest. Daarna beschrijft het gedicht de vijandigheid van wie Jezus verwijten op sabbat te handelen.
Voor haar feest op 22 mei schetst het artikel het leven van de heilige Rita: tegen haar wil gehuwd met een gewelddadige man die ze door haar geduld veranderde, vergaf ze zijn moordenaars en trad ze later in bij de augustinessen, waar ze een doorn uit de kroon van Christus in haar voorhoofd kreeg. Het vertelt het wonder van de roos en de vijgen die midden in de winter in haar tuin werden gevonden, kort voor haar dood. Rita wordt vandaag aangeroepen voor hopeloze zaken.
Vertrekkend van een traditie uit zijn dorp Maghdouché, waar de Maagd haar zoon opwachtte, stelt pastoor Antoine Tannous Hemelvaart voor als het feest van de verwachting van de door de Vader beloofde Geest. Het hele leven bestaat uit wachten, en de Kerk heiligt dat in de advent, tussen Hemelvaart en Pinksteren, en in de verwachting van Christus' wederkomst. God is trouw aan zijn beloften, maar de gave van de Geest vraagt dat wij ze ontvangen in de sacramenten, het huwelijk en het dienen.
Pastoor Antoine Tannous vertelt het getuigenis van een zwaar zieke medebroeder die in het ziekenhuis een moeder zag zingen voor haar stervende kind, en die hem leerde om aan de voet van het kruis naar Maria te kijken. Hij stelt Pasen voor als de overgang van duisternis naar licht, met een citaat van mgr. Georges Khodr. Tegenover de oorlog in Oekraïne roept hij de christenen van de parochie op om te bidden en te werken voor vrede, en wenst hij ieder een goede geestelijke doortocht met de verrezen Christus.
Een korte meditatie die het geven onder verschillende gedaanten beschrijft: een daad van geloof, een engagement voor de toekomst, een beweging naar de ander, afstand doen van bezit, nederigheid en een liefdesgebaar dat het beste van zichzelf schenkt. Het bulletin herinnert eraan dat de collectes van Palmzondag en Pasen bestemd zijn voor het weeshuis van Jabboulé in Libanon.
Laten we elkaar vergeven, kleine en grote vergeving
Door Colette Nys-Mazure
Colette Nys-Mazure (Rivages, 2018) denkt na over vergeving in het dagelijks leven en in de geschiedenis: onbedoelde kwetsuren, geruchten die niet meer terug te halen zijn, verraad tussen naasten, verzoening tussen vroegere vijanden. Ze benadrukt dat men om vergeving kan vragen maar ze niet kan eisen, en dat ze vaak tijd vraagt. Ze besluit met het Onzevader, dat ontvangen en geschonken vergeving met elkaar verbindt.
De lijdende Dienaar, de grootste figuur van het Oude Testament
Door Jean-Michel Castaing
Jean-Michel Castaing (Aleteia) leest opnieuw de liederen van de Dienaar uit het boek Jesaja, die op Goede Vrijdag gelezen worden. Deze naamloze Dienaar geneest een menigte door wie zijn veroordeling toejuichte van binnenuit te bekeren, en hij draagt de zonde van velen. Dat mysterie wordt pas ten volle duidelijk in het licht van de dood en verrijzenis van Jezus.
Korte gids om elke dag van de Goede Week te begrijpen
De tekst overloopt de Goede Week dag na dag, van Palmzondag tot Pasen: de intocht in Jeruzalem, de chrismamis, de aankondiging van het verraad van Judas, Witte Donderdag en de kruisiging, de graflegging op Goede Vrijdag en het wachten op Stille Zaterdag. Hij beschrijft ook de paasviering met kaarsen en de drie slagen op de kerkdeur. Er is ook een gebed voor Palmzondag bij, ‘Een palmtak als teken’.
Een poëtisch gebed dat luistert naar de geluiden van de lente, knoppen, vogels en jong vee, als de melodie van nieuw leven na de stilte van de winter. Het herkent daarin het lied dat God tot allen richt, teken van de terugkeer van het leven bij elke verrijzenis.
Lambert Wers (Rivages, april 2017) legt uit hoe het Griekse denken het dualisme tussen lichaam en ziel binnenbracht en herinnert aan het debat tussen sadduceeën en farizeeën over de verrijzenis. Hij nodigt uit de mens als een geheel te zien, een relationeel wezen dat met heel zijn geschiedenis zal verrijzen, terwijl het ‘hoe’ een mysterie blijft. De verrijzenis, bron van kracht voor de eerste apostelen, is nu al een dynamiek die we dagelijks beleven.
In deze paashomilie stelt de bisschop van Luik de verrijzenis van Christus voor als de verrijzenis van de liefde: al het goede dat Jezus deed, wordt gewekt en krijgt een oneindige waarde. Steunend op de Handelingen en op Paulus nodigt hij uit om nieuw deeg te worden. Hij vertelt over Lauretta, een weduwe van 80 die dankzij de vriendschap van jongeren weer opleefde, en besluit dat de liefde sterker is dan de dood.
Een gedicht voor de tweede zondag van Pasen (Joh 20,19-31). Het vertelt hoe de Verrezene verschijnt aan de opgesloten leerlingen en hun de Heilige Geest en de macht om te vergeven schenkt, en daarna over de twijfel van Thomas en zijn belijdenis ‘Mijn Heer en mijn God’ acht dagen later.
Een gedicht voor Palmzondag (Joh 12,1-18). Het vertelt over de maaltijd in Betanië na de opwekking van Lazarus, de zalving van Jezus door Maria en het verwijt van Judas, en daarna over de menigte die met palmtakken toestroomt om de Zoon van David bij zijn intocht in Jeruzalem toe te juichen.
In antwoord op een parochiaan die tijdens een evangeliedeling vroeg naar de uitdrukking ‘want er staat geschreven’, legt het artikel uit hoe de eerste christenen de dood van Jezus herlazen in het licht van de Schrift, als de dood van de rechtvaardige die God opwekt. De dood aan het kruis is geen uitvoering van een vooraf vastgelegd plan, maar een gebeurtenis die door het geloof in de verrijzenis verlicht wordt. De echte vraag is niet de dood zelf, maar hoe men zijn kwetsbaarheid voor God aanvaardt.
Palmzondag, einde van de Vasten en poort van de Grote Week
Het artikel stelt de Zaterdag van Lazarus en Palmzondag voor, twee van de twaalf grote Byzantijnse feesten die vlak na elkaar gevierd worden en de algemene verrijzenis aankondigen. Het verwijst naar de Armeense en Griekse traditie en die van de Athos, naar de toelating om die dag vis te eten en naar de dienst van de Bruidegom op de eerste avonden van de Grote Week. Het toont dat Palmzondag zowel de verrijzenis van de Heer als de onze viert.
Boete, een levensweg en geen theorie: de heilige Johannes Climacus en de heilige Maria van Egypte
Deze tekst, overgenomen van de website van het orthodoxe patriarchaat, stelt de twee heiligen voor die op de vierde en vijfde zondag van de Vasten gevierd worden. Hij schetst het leven van Johannes Climacus, kluizenaar en later abt van de Sinaï en auteur van ‘De Ladder’ met dertig treden, met een uittreksel over hoogmoed. Daarna vertelt hij de bekering van Maria van Egypte in Jeruzalem voor de icoon van de Moeder Gods, haar leven in de woestijn aan de overkant van de Jordaan, haar ontmoeting met de monnik Zosimas en haar dood.
Bij het begin van de Vasten herinnert Arlette Gebara aan wat de lockdown de parochie kostte: communie onder één gedaante, afstand houden, een gesloten zaal en verloren contacten. Om naar het licht van Pasen te gaan, nodigt ze uit tot een ‘lenteschoonmaak’ van het hart: vergeven, vriendschappen herstellen en denken aan wie lijdt in het Midden-Oosten. Ze stelt een gebed om licht voor van de mysticus Mansur al-Hallaj.
Farid Malak brengt hulde aan dokter Georges Francis, overleden op 9 februari 2022, broer van Hayat Francis. Aanbevolen door E.H. Serge Descy en gezegend door patriarch Maximos V Hakim, was hij van 1980 tot 1989 de eerste voorzitter van de parochieraad. De auteur looft zijn bescheidenheid, zijn vriendelijkheid en zijn toewijding aan zijn patiënten en aan anderen.
Zoals de wind zijn onze emoties (liefde, woede, angst, verdriet) krachten die we onmogelijk volledig kunnen opsluiten of beheersen. Maar aanvaarden is niet opgeven: de wind die vernielt, doet ook molens draaien en schepen varen. De auteur nodigt uit om emoties te onthalen, te begrijpen en te kanaliseren in plaats van ze te verdringen (tijdschrift Rivages, 2016).
Bij de doop van Jezus en zijn veertig dagen in de woestijn volgens Marcus toont de auteur Jezus in het spoor van Mozes en van Israël dat in de woestijn beproefd werd. Beproeving en bekoring zijn eenzelfde woord: Satan zet ons aan onze grenzen te weigeren, terwijl God er een zegen van maakt. De beproeving doorstaan is nederig zijn grenzen aanvaarden en openstaan voor de genade (Rivages, maart 2018).
Een tekst in korte strofen die bekering omschrijft: zich tot God keren en zich van afgoden afkeren, de zonde ernstig nemen, vertrouwen op zijn barmhartigheid en Hem gehoorzamen. Bekering getuigt dat de mens en heel de schepping tot leven herschapen kunnen worden, dankzij Gods liefde in Jezus Christus (onbekende auteur, Chemins de Pâques).
Het artikel schetst de geschiedenis van het kruis als symbool: de vis en het chrismon van de eerste eeuwen, de opgang onder Constantijn, daarna de evolutie van de triomferende romaanse Christus naar de lijdende gotische Christus, en de strenge regels van de Byzantijnse kunst. Het vermeldt hedendaagse werken die schandaal veroorzaakten en de terugkeer naar kruisen met een levende Christus. Voor theoloog François Boespflug blijft de kruisiging een onuitputtelijk onderwerp (Dimanche, april 2020).
Een lijst met voorstellen om de Vasten te beleven, telkens beginnend met ‘En als...’: Jezus danken, een volledig evangelie lezen, elke dag een vast gebedsmoment kiezen, rechtstreeks aan iemand geven, de schermen loslaten, zijn parochie dienen of informatie vragen over het sacrament van verzoening (Carême pour tous 2022).
Gebed van Charles de Foucauld over de Aankondiging
Door Charles de Foucauld
Een gebed tot Onze-Lieve-Vrouw om zoals zij ‘ja’ te leren zeggen, in nederigheid, eenvoud en overgave aan de wil van de Vader. Het bulletin vermeldt dat Charles de Foucauld heilig verklaard zou worden bij de Aankondiging 2022.
Maria is de allereerste leerling: ze gelooft in Christus nog vóór zijn ontvangenis. Haar geloof is een ‘ja’ aan het leven dat van God komt, een ja dat verder gaat waar alles onmogelijk lijkt. De meditatie past dit ja toe op onze doodlopende wegen, ons rouwen en onze beproevingen (Radio RCF Lyon).
De auteur stelt voor het vastengebed te voeden met vier psalmen: psalm 41 drukt de dorst naar God uit, psalm 50 verbindt de belijdenis van de zonde met die van Gods liefde, psalm 90 spreekt van vertrouwen en psalm 21 leidt binnen in het paasmysterie. Omdat Christus de psalmen bad, brengen ze ons met Hem in gemeenschap met de Vader.
Waar komt het woord Vasten (Carême) vandaan? Drie woorden voor de Vasten
Het Franse woord Carême komt van het Latijnse quadragesima dies, de veertigste dag vóór Pasen, en verwijst naar de veertig jaar in de woestijn, de veertig dagen van Jezus en die van de zondvloed. De zondagen, dagen van de verrijzenis, worden niet meegeteld. De tekst stelt daarna drie pijlers voor: het vasten gericht op bekering, de aalmoes of het delen, en het gebed als dialoog met God.
Léon en Hala Khanji, van de équipe Notre-Dame La Hulpe 1, vertellen over de schok van de scheiding van een bevriend koppel dat naar Australië was geëmigreerd, na 25 jaar huwelijk. Ze vragen zich af wat de oorzaken zijn van de gezinscrisis en stellen vijf steunpunten voor: een vaste afspraak als koppel, vergeving, hulp vragen aan een vertrouwenspersoon, samen bidden en de sacramenten van verzoening en eucharistie beleven.
De tekst reikt tien sleutels aan voor een verhoord gebed, gesteund op de Schrift: geloof en vertrouwen, aandringen zoals de vriend om middernacht en de weduwe, dankzegging, bidden voor anderen, geestelijke vragen, nederigheid, herinneren aan de beloften van de Heer, een rechtvaardig leven, eenvoud en het aanroepen van de naam van Jezus. Hij eindigt met het gebed van de heilige Efrem de Syriër.
Een Arabisch gedicht voor de 5e zondag van de Vasten (Marcus 10,32-45): de zonen van Zebedeüs vragen om rechts en links van Christus in zijn heerlijkheid te zitten. Jezus spreekt hen over de bittere beker en herinnert eraan dat wie de grootste wil zijn dienaar moet worden, zoals Hij die kwam om te dienen en zijn leven te geven.
Een Arabisch gedicht voor de 1e zondag van de Vasten, zondag van de Orthodoxie (Johannes 1,43-51): Filippus vertelt Natanaël dat hij degene heeft gevonden over wie Mozes sprak, Jezus van Nazaret. Eerst sceptisch, belijdt Natanaël Jezus als Zoon van God en koning van Israël nadat Jezus hem onder de vijgenboom had gezien, en Jezus belooft hem grotere dingen te zien.
Het artikel stelt Exodus 90 voor, in 2011 ontstaan bij een Amerikaanse priester in een seminarie en daarna door James Baxter opengesteld voor alle mannen, met vandaag meer dan 50.000 mannen in meer dan 70 landen. Zijn ‘Exodus-vasten’ van 40 dagen rust op drie pijlers: dagelijks gebed en Bijbellezing, ascese (slaap, soberheid, beperkt schermgebruik, vasten) en broederschap in wekelijkse kleine groepen.
De vreugde in de hemel om een terugkeer na verlies
Door Bahaa Cheikh Hanna
Een meditatie over twee parabels uit Lucas 15: het verloren schaap en de verloren drachme. De herder en de vrouw kunnen hun vreugde niet voor zich houden en roepen vrienden en buren om die te delen. De auteur ziet daarin de vreugde in de hemel om één zondaar die zich bekeert, en nodigt uit om vreugde rondom zich te verspreiden.
Namens de Myroforen vertelt de auteur over het doopsel van een nieuwe zuster, gevierd door pastoor Antoine Tannous op zondag 6 februari, na de rozenkrans van de eerste zondag van de maand. Ze beschrijft het evangelie van de zaligsprekingen dat de dopeling ontving, de zalvingen, de processie met de kaars en de eerste communie. Ze ziet er het beeld in van de barmhartige Vader die het teruggekeerde kind onthaalt.
Een vastengebed van pastoor Antoine Tannous, gericht tot de Vader, de Heilige Geest en Jezus: de zondaar vraagt God hem bij zich terug te brengen, zijn stenen hart weg te nemen en hem op te richten. Hij smeekt de Geest hem te vergezellen in de woestijn van het vasten en de olie van vreugde over hem uit te gieten, en belijdt Jezus als zijn Redder. Het eindigt door de weg van het heil aan Maria toe te vertrouwen.
Beste broeders en zusters: een maand om de Liefde opnieuw te beleven
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara vertelt hoe moeilijk het is elke maand het bulletin samen te stellen en vraagt de parochianen artikels in te sturen. In deze gezondheidscrisis, waarin mondmaskers ons de blik van de ander ontnemen, nodigt ze uit de ander en de Liefde van Christus opnieuw te ontdekken. Ze moedigt aan terug te komen naar de parochie en de Goddelijke Liturgie, en wenst een maand van broederlijkheid, gebed en vreugde.
Het kruisteken, vaak uit gewoonte gemaakt, vat het christelijk geloof samen: het mysterie van de Drie-eenheid en dat van de dood en verrijzenis van Christus. Het artikel citeert pater Michel Walckenheid en geeft een gedicht van pater Jean Debruynne dat elk gebaar begeleidt: God schrijven op onze gedachten, Hem planten in ons hart en de Geest laten waaien van de ene schouder naar de andere.
Het artikel stelt Valentijn van Terni voor, een wonderdoende priester die rond 269 in Rome de marteldood stierf, en de verspreiding van zijn verering, onder meer in Beieren. Het bespreekt de hypothesen over het verband tussen de heilige en het feest van de verliefden, dat rond de 14de eeuw opduikt, en herinnert eraan dat 14 februari in 1969 het feest van de heiligen Cyrillus en Methodius werd. Het eindigt met een gebed tot Sint-Valentijn voor koppels.
Vertrekkend van Romeinen 13,8-10 vraagt André Wénin zich af hoe liefde een schuld en een gebod kan zijn. Hij toont dat de liefde waarover Paulus spreekt een wilsengagement is dat de ander geen kwaad doet, en dat begeerte de ander al ontkent, zoals in het verhaal van David en Batseba. Zo beschermen de Wet en haar verboden de liefde tegen haar karikaturen (Rivages, 2018).
In deze korte tekst getuigt Gandhi dat het gebed zijn leven heeft gered en hem innerlijke vrede gaf te midden van beproevingen. Hij beschrijft het als de sleutel van de ochtend en de grendel van de avond, een heilig verbond tussen God en de mensen.
Een gedicht van een onbekende auteur dat zegt dat geluk heel klein en heel dichtbij is: in het lied van de natuur, de blik van een kind, het gedeelde brood en de uitgestoken hand. Wie het zoekt in rijkdom en comfort, vindt het niet. Een slotnoot nodigt uit het te vinden, te bewaren en elke dag te verzorgen als een broze bloem.
Pastoor Antoine Tannous geeft echtgenoten drie praktische middelen: de ander zeggen wat je goeds over hem of haar denkt, het goede dat je bedenkt meteen doen zonder op Valentijn te wachten, en zelf veranderen wanneer je iets anders wilt. Hij nodigt de man uit zijn vrouw te omringen met tedere woorden en de vrouw om haar man te bevestigen en aan te moedigen. De tekst eindigt met een gebed opdat elk koppel God op de eerste plaats houdt, tot aan het kruis en de verrijzenis.
Een Arabisch rijmgedicht voor de 17de zondag na het Kruis (Lc 15,11-32). Het vertelt over de zoon die zijn erfdeel verkwist, in armoede belandt en om vergeving vragend terugkeert naar zijn vader, en over de vreugde van de vader die hem onthaalt. Het vermeldt ook de woede van de oudste broer en het antwoord van de vader: je broer was dood en is weer tot leven gekomen.
Een Arabisch gedicht voor de zondag van het Vleesverbod (Mt 25,31-46). Het beschrijft de Zoon die in heerlijkheid komt, omringd door engelen, en de schapen van de bokken scheidt. De Heer erkent als aan Hem gedaan: het onthaal van de vreemdeling, het bezoek aan de gevangene en de zieke, het voedsel en de kleding voor de minste van zijn broeders.
Een uit het Midden-Oosten gevlucht koppel vraagt zich af of het genoeg weerbaarheid heeft tegen ziekte, epidemieën, migratie en een nieuwe cultuur. Het stelt vast dat onze kwetsbaarheid gevaarlijk wordt wanneer we enkel op eigen kracht rekenen, ver van God, en vergeten dat Jezus in de boot zit. Het stelt drie pijlers voor het huwelijksleven voor: zelfrespect bewaren, durven vergeving vragen en schenken, en leren danken.
‘De man verlaat zijn vader en moeder en hecht zich aan zijn vrouw’
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous legt het Hebreeuwse werkwoord uit Genesis 2,24 uit, dat zich hechten, aankleven, maar ook iemand vurig achternagaan betekent. De man is geroepen zijn vrouw steeds opnieuw te zoeken, zonder te denken dat hij haar hart voorgoed veroverd heeft, zoals verliefden alles doen voor hun geliefde en zoals Jakob veertien jaar voor Rachel werkte. Liefde moet onderhouden worden zoals een tuin, en pastoor Antoine Tannous stelt voor alle koppels te zegenen op zondag 13 februari, de dag voor Valentijn.
Bij de feestdagen herinnert Arlette Gebara eraan dat alles tijdelijk is en nodigt ze uit om van het huidige moment te genieten. Ze deelt een tekst van Boucar Diouf, ontvangen van een vriend uit Canada, over de tijd die voorbijvliegt en de valkuil van ‘later’: de koffie wordt koud, de kinderen worden groot, beloften worden vergeten. Ze besluit met wensen voor een zalig Kerstmis en een gelukkig nieuwjaar.
Vertrekkend van de opdracht van Jezus in de Tempel stelt de auteur een vorm van voorspraakgebed voor: de mensen en situaties die ons dierbaar zijn eenvoudig bij naam aan God voorstellen. Dat gebaar van vertrouwen laat de Goede Herder beslissen wat goed is, en schenkt ons, zoals Simeon, de vrede van de Heer (Magnificat, februari 2017).
Een prefatie uit de Ambrosiaanse liturgie viert de doop in de Jordaan, waar de Vader zich laat horen, de hemel opengaat en de Geest als een duif verschijnt. Ze bezingt het doopwater dat bevrijdt van de oude vloek en de gelovigen tot aangenomen kinderen maakt, teruggebracht naar de hemelse heerlijkheid (Hymnes au Christ d'avant l'an mille).
De tekst legt uit dat het woord doopsel ‘onderdompelen’ betekent en dat dit ritueel een nieuwigheid was van Johannes de Doper, in de Jordaan, de rivier van de doortocht naar het Beloofde Land. Jezus, zonder zonde, ontvangt het uit solidariteit met de zondaars, en voortaan doopt Hij zelf in de Geest en het vuur. Onze onderdompeling laat ons door de dood gaan om deel te hebben aan de verrijzenis (Magnificat, januari 2019).
De benedictijnse monnik Anselm Grün beschrijft de rol van de vader: het kind vertrouwen geven om het leven in te gaan, het openen voor de wereld en helpen een moreel geweten te vormen. Hij toont de wonden die een afwezige of gewelddadige vader nalaat, ook in ons godsbeeld. De parabel van de verloren zoon en het vaderschap van God, dat elk menselijk beeld overstijgt, kunnen helpen genezen.
Door de heilige Augustinus (ingeleid door Guy Ruelle)
De tekst neemt het beroemde gebed uit de Belijdenissen van Augustinus over, ‘Laat heb ik U liefgehad, schoonheid zo oud en zo nieuw’, waarin hij belijdt God buiten zichzelf te hebben gezocht terwijl Hij binnenin was. Guy Ruelle (Rivages, september 2017) stelt deze zondaar voor die bisschop van Hippo werd, en wiens ervaring een boodschap van hoop blijft voor zinzoekers.
Een Chinees wijsheidsverhaal, toegeschreven aan Lao Tse: een man verdenkt de zoon van zijn buren ervan zijn bijl te hebben gestolen en ziet in hem alle trekken van een dief, tot hij de bijl terugvindt. De commentaar verbindt het verhaal met de oproep van Jezus om niet te oordelen en met liefde naar de ander te kijken (Rivages, januari 2016).
Een gebed van de protestantse theoloog Karl Barth voor het nieuwe jaar. Het vraagt vergeving voor wat verzuimd werd, en daarna licht, nieuwe moed, groter geloof, vastere hoop en vuriger liefde. Het eindigt met de vraag aan God, trouw gisteren, vandaag en morgen, om dicht bij ieder van ons te zijn.
In dit gebed bekent Thomas Merton dat hij niet weet waar hij heen gaat, noch of hij werkelijk Gods wil volbrengt. Toch gelooft hij dat zijn verlangen om God te behagen God behaagt, en hij vertrouwt zich helemaal aan Hem toe, zonder vrees, zelfs in de schaduw van de dood.
Voorgesteld door J.J., subdiaken van de parochie, beschrijft deze ‘mijmering’ van een Libanese priester de aankomst in de hemel: het onthaal door ouders en vrienden, de beschermengel, de heiligen die men op aarde aanriep, de Maagd Maria, Onze-Lieve-Vrouw van Libanon, die in het Libanees groet, en dan Christus, de Geest en de Vader. Een glimlachende tekst vol hoop op het eeuwige leven.
Vertrekkend van het ‘Vrees niet’ in de kerstverhalen, gericht tot Zacharias, Maria, de herders en Jozef, onderscheidt de tekst godsvrees, die bestaat uit eerbied en vertrouwen en tot de gaven van de Geest behoort, van de angst die verlamt. Hij herinnert aan de oproep van de heilige Johannes Paulus II om niet bang te zijn en nodigt uit de Geest ons van angst te laten bevrijden, op voorspraak van Maria en Jozef.
Boodschap van paus Franciscus voor de Werelddag van de Vrede 2022
Voor de 55e Werelddag van de Vrede koos paus Franciscus het thema ‘Dialoog tussen generaties, opvoeding en werk: instrumenten om een duurzame vrede op te bouwen’. Tegenover oorlogen, pandemieën en de klimaatcrisis ziet hij vrede als een gave van boven en als vrucht van gezamenlijke inzet. Hij stelt drie wegen voor: dialoog tussen generaties, opvoeding en werk ten dienste van de menselijke waardigheid.
Arabisch gedicht van Saïd Kajjo voor de 15e zondag na Kruisverheffing (Lc 19,1-10). Het vertelt over Zacheüs, de rijke tollenaar van Jericho, die in een vijgenboom klimt om Jezus te zien, Hem vreugdevol ontvangt en belooft terug te geven wat hij nam. Jezus antwoordt dat Hij gekomen is om zondaars leven te geven, niet om hen te straffen.
Arabisch gedicht van Saïd Kajjo voor de 17e zondag na Pinksteren (Mt 15,21-28). Het toont de Kanaänitische vrouw die Jezus smeekt haar dochter te genezen, blijft aandringen ondanks zijn zwijgen en schijnbare weigering, en antwoordt dat de hondjes de kruimels eten die van tafel vallen. Jezus prijst de grootheid van haar geloof.
Voor 2022 werden de teksten van de Gebedsweek voorbereid door de Raad van Kerken in het Midden-Oosten rond het thema ‘Wij hebben zijn ster in het Oosten gezien en zijn gekomen om Hem te aanbidden’ (Mt 2,2). Het comité werkte online, tegen de achtergrond van de pandemie, het onrecht in de regio en de explosie in Beiroet. De week wordt gevierd van 18 tot 25 januari.
‘Maria tot u nemen’ (Mt 1,20) en Jozef de rechtvaardige
Door pastoor Antoine Tannous
In het vervolg van zijn bezinning over de heilige Jozef in het Matteüsevangelie verbindt pastoor Antoine Tannous de aankondiging aan Jozef met Genesis: Jozef moet Maria ‘tot zich nemen’, dat wil zeggen haar ontvangen als gave van God. Hij mediteert over de dromen waarlangs God in de Bijbel spreekt, over de vertrouwvolle slaap en over de houding van de rechtvaardige die Maria niet te schande wil zetten. Hij trekt er lessen uit voor oosterse gezinnen in België en vertelt de anekdote van paus Franciscus en zijn beeld van de slapende Jozef.
Beste broeders en zusters: Kerstmis en de kinderen van Jabboulé
Door Arlette Gebara
Nu Kerstmis nadert, herinnert Arlette Gebara eraan dat veel arme gezinnen of mensen in oorlogslanden geen feest kunnen vieren. Ze stelt het weeshuis van Jabboulé in Libanon voor, waar zusters met weinig middelen kinderen uit zeer arme gezinnen opvoeden, en legt uit hoe duur hun schooltijd is, nog verzwaard door de pandemie. Pastoor Antoine Tannous en de parochieraad besloten de kerst- en paascollecte aan dit weeshuis te schenken.
Christine Ponsard legt uit dat de advent geen geboorte voorbereidt die al heeft plaatsgevonden, maar ons laat gedenken dat Jezus zich vandaag aan ons geeft en dat we zijn komst in heerlijkheid verwachten. Als tijd van boete en onthechting geeft de advent ook zin aan aankopen en geschenken die met liefde gekozen worden. Ze geeft ideeën om hem als gezin te beleven: adventskrans, kerststal, wenskaarten, een bezoek aan een alleenstaande (Familles chrétiennes, 1996).
Een gebed over de kerststal die voor iedereen openstond, terwijl Maria en Jozef alleen gesloten deuren vonden. Het vraagt Jezus om vandaag in alle huizen en harten geboren te worden en zijn vrede aan de wereld te geven.
Na een kort gebed herinnert Ornella Nasrallah eraan dat Kerstmis, voorbij versiering en cadeaus, vooral een feest van delen is, zeker voor de armsten die de eenzaamheid sterker voelen. Ze stelt voor ongebruikte kleren weg te geven, het goede nieuws van Christus' geboorte te delen en iedereen zonder vooroordelen te onthalen, zoals Maria. De tekst staat ook in het Arabisch in het bulletin.
Het bijzondere Jozefjaar, op 8 december 2020 geopend met de apostolische brief Patris Corde van paus Franciscus, wordt op 8 december 2021 afgesloten. De tekst overloopt de vaderlijke trekken die de paus beschrijft: geliefd, teder en gehoorzaam, onthaalt hij Gods wil, moedig en creatief, werker, en vader in de schaduw wiens geluk in zelfgave ligt (Paroisses de Nivelles).
Een gebed van de heilige Johannes Eudes (1601-1680) dat Jozef begroet als voorbeeld van armoede, zachtmoedigheid en nederigheid. Het zegent zijn ogen, oren, handen en armen die het vleesgeworden Woord zagen, hoorden en droegen, en daarna de Drie-eenheid en Maria, zijn bruid.
Een gebed van kardinaal Vingt-Trois dat het leven van Maria overloopt, van de Boodschap tot Pinksteren, langs de Visitatie, Kana en het Kruis. Bij elke stap vraagt het Maria ons te leren bidden, danken, voorspreken, en over de gezinnen te waken.
Een fragment uit Le porche du mystère de la deuxième vertu (1912) waarin God zich verwondert over de hoop. Naast het Geloof als bruid en de Liefde als moeder is de Hoop een klein meisje, geboren met Kerstmis, dat de anderen draagt en de werelden zal doorkruisen.
De tekst stelt het ideale beeld van Kerstmis tegenover de uitsluiting van migranten, de eenzaamheid van ouderen en de armoede. De eenvoud van de geboorte van de Verlosser nodigt uit tot soberheid en delen, tekenen van de waarheid van dit gebeuren. Kerstmis stelt twee vragen: wie is God dat Hij ons zo liefheeft, en wat is de mens dat Hij aan hem denkt (Missel des dimanches 2019).
Een gebed uit de Syrische liturgie dat Christus viert, beeld van de Vader, geboren uit de Maagd Maria en geëerd door herders en engelen. Het vraagt het feest te beleven met werken van gerechtigheid en zegent de Kerk, haar herders, de zieken en alle christenen.
Een toewijdingsgebed aan Jezus, Maria en Jozef om naar de Drie-eenheid geleid te worden en zachtmoedigheid, nederigheid en vergeving te beoefenen. Het vertrouwt het eigen gezin toe, opdat het een kleine huiskerk wordt, verlicht door de Heilige Geest.
De heilige Johannes Chrysostomus beschouwt het kerstmysterie waarin engelen een God op aarde en de mens verheven in de hemel bezingen. Hij toont hoe koningen, vrouwen, kinderen en zondaars elk Christus herkennen. Hij wil het feest meevieren, niet met instrumenten, maar door de doeken van Christus te dragen, zijn hoop en zijn heil.
Een uitgebreide bijbelstudie over de heilige Jozef: zijn plaats in de evangeliën, de betekenis van zijn naam sinds de aartsvader Jozef, en de stambomen van Matteüs en Lucas die hem verbinden met het huis van David en de stam Juda. Het artikel schetst de geschiedenis van die stam en toont dat Jozef, een gewaardeerde timmerman uit een koninklijk geslacht, weet waar hij vandaan komt. Het nodigt uit anders naar Jozef te kijken, een sterke figuur die onze geschiedenis tot heilsgeschiedenis maakt.
Het artikel onderzoekt de verzen van Matteüs en Lucas over de ontvangenis van Jezus door de Heilige Geest en de betekenis van de gebruikte Griekse woorden. Het bespreekt het mitochondriaal DNA dat via de moeder wordt doorgegeven en verwerpt het idee dat Maria slechts draagmoeder was, want Jezus stamt van haar af. Het besluit dat de Bijbel geen antwoord geeft en nodigt met Paulus uit het mysterie van de menswording nederig te aanvaarden.
Vertrekkend van de voornamen in onze families legt het artikel uit dat een naam in de Bijbel nooit willekeurig is: hij drukt de zending en het wezen van de persoon uit, vandaar het ontzag voor Gods naam JHWH, die alleen de hogepriester uitsprak. Het onderscheidt ingegeven namen (Ismaël, Isaak, Johannes, Jezus), veranderde namen (Abraham, Sara, Petrus), nieuwe namen (Maria ‘begenadigde’) en bijnamen zoals Boanerges.
Een gedicht van Saïd Kajjo voor de zondag van de Voorvaderen (Lc 14,16-24; Mt 22,14) dat de parabel van het grote feestmaal op rijm zet. De genodigden verontschuldigen zich met een akker of ossen, en de heer laat armen en kreupelen komen, terwijl wie weigerde niet van het maal zal proeven.
Een gedicht van Saïd Kajjo voor de zondag van de Stamboom (Mt 1,1-25), dat de lijn van Abraham, Isaak en Jakob tot Maria, dochter van David, doorloopt. Een tweede deel, ‘Maria de Maagd en Jozef’, bezingt de twijfel van Jozef, de aankondiging van de engel in de droom en de zuiverheid van Maria die de Verlosser draagt.
Pastoor Antoine Tannous vertrekt van de reeks Roots van Alex Haley en zijn eigen stamboomonderzoek sinds 2012 om uit te leggen waarom velen in een onzekere wereld hun voorouders zoeken. Hij waarschuwt voor het idee dat het verleden beter was en voor een vastgeroeste identiteit. Voor de christen is identiteit open en groeit ze door het doopsel en de nieuwe naam die God ons zal openbaren; hij wenst de parochie een zalig Kerstmis en een mooi 2022.
Beste broeders en zusters: mgr. Milad Jawish, bisschop van Montreal
Het bulletin meldt met vreugde dat paus Franciscus pater Milad Jawish, acht jaar pastoor van Sint-Jan Chrysostomus, benoemd heeft tot bisschop van de melkitische eparchie Sint-Verlosser van Montreal. Het schetst zijn levensloop: basiliaanse monnik van de Heilige Verlosser, priester in 2000, studies in Rome en een doctoraat in bijbelse theologie in Leuven, daarna pastoor in Brussel en in Mieh Mieh. Op vraag van pastoor Antoine Tannous is het novembernummer gewijd aan getuigenissen over hem.
Een gebed van de heilige Theresia van het Kind Jezus die, ondanks haar kleinheid, de zielen wil verlichten en het Evangelie over heel de wereld wil verkondigen. Eén zending volstaat haar niet: ze had het willen zijn van bij de schepping tot het einde der tijden.
Subdiaken Jean-Jacques blikt terug op de acht jaar waarin hij pater Miled diende, die de rust in de parochie herstelde en de kerk deed vollopen. Hij prijst zijn eenvoudige en diepe preken, zijn humor, zijn beschikbaarheid op elk uur en zijn afkeer van kwaadsprekerij. Samen met zijn vrouw Maria vertrouwt hij zijn nieuwe taak als bisschop in Canada, genade en kruis tegelijk, aan God toe.
Arlette dankt de hemel dat de parochie een priester met een diep geloof kreeg, wiens preken voedsel gaven voor de hele week. Ze herinnert aan de gebedsgroepen die hij oprichtte, de groei van het koor en zijn persoonlijke steun in tijden van ziekte. Ze wenst hem vreugde in zijn nieuwe zending, zonder te vergeten af en toe te rusten.
Antoine beschrijft pater Miled als een herder met een goedig en zacht gelaat, die activiteiten voor alle leeftijden organiseerde. Hij benadrukt zijn aanstekelijke spiritualiteit, zijn toegankelijke uitleg van de Schrift en zijn onthechting als monnik. Hij dankt hem voor acht jaren die de parochie opbouwden en die pastoor Antoine Tannous voortzet.
Toufiq Hadid, voorzitter van de vzw Communauté Melkite, schetst in dertien punten het portret van pater Milad sinds zijn aankomst in 2011: verantwoordelijkheidszin, doctoraat aan de UCL, publicaties en conferenties over Vaticanum II en de encyclieken. Hij prijst zijn monastieke vorming, zijn goed beheer van de kerkgoederen en de groepen voor jongeren, koppels en vluchtelingen, en besluit dat hij werkelijk waardig is: Axios.
Nadia Chamoun, die door pater Milad als secretaris werd gekozen, feliciteert de nieuwe bisschop en herinnert aan de begroeting die hij altijd gebruikte. Ze vertelt over zijn preken, zijn evangelieavonden, het uur van aanbidding, het kerstrecital van het koor en de voorbereiding op de communie. Ze getuigt ook van zijn discrete bezoeken aan zieken en zijn vrijgevigheid, onder meer bij de oprichting van de broederschap van de Myroforen.
Namens de Myroforen vertelt Bahaa Cheikh Hanna hoe zij, gevlucht voor oorlog en ontheemding, in pater Milad een gids en steun vonden die hen leerde de Schrift te smaken en naar de Heilige Geest te luisteren. Ze herinnert aan gedeelde maaltijden, aan haar eerste artikel na een programma in het Sint-Charbelklooster in Brussel, en richt haar wensen tot de nieuwe bisschop, gewijd op 30 oktober 2021.
Saïd Kajjo vertelt hoe hij na zijn vlucht in Brussel in deze kerk de melkitische Byzantijnse ritus en de stem van pater Milad ontdekte. Hij prijst zijn zachtheid, zijn nederigheid, zijn zorg voor nieuwkomers en de aanmoediging van zijn gedichten in het bulletin. Hij feliciteert de eparchie van Montreal met haar nieuwe bisschop.
Vertrekkend van een lied van Fairuz vraagt Reem Marachli zich af wat pater Milad in haar hart heeft achtergelaten. Haar antwoord: eenvoudige liefde die luistert zonder te oordelen, een leven van delen en van persoonlijke band met Jezus, een geleefd Evangelie eerder dan tradities. Tekst in Libanees dialect.
Voor Sawsan Bsilis was de verkiezing van pater Milad tot bisschop geen verrassing, zo geworteld is hij in de Schrift, nederig en zacht. Als vluchteling in België aangekomen vond ze bij hem een familie en sloot ze zich aan bij het koor. Ze benadrukt dat hij van de parochie een grote familie maakte waar ieder, van elk dialect en elke afkomst, een plaats vindt om te dienen.
Mina Naameh vertelt hoe ze, verloren in de leegte van de ballingschap, in de kerk de blik van pater Milad kruiste, het begin van een nieuw geestelijk leven. Ze vergelijkt hem met zout, met een ster en met een reddingsboei, een echte visser van mensen die hen door het Woord weer tot leven bracht. Ze besluit met het vers uit Matteüs over de goede en trouwe dienaar.
Hayat Francis ziet in de komst van pater Milad, die voor drie jaar kwam en acht jaar bleef, een beloning na een crisis in de parochie. Hij veranderde niets aan de regels, maar voegde evangelieavonden toe, comités voor vrouwen, gezinnen, jongeren en kinderen, en bedevaarten zoals naar Medjugorje. Ze vertelt ook hoe hij ging bidden aan het bed van een jonge, stervende koptische zieke.
Brigitte, Elias en Reem herinneren aan het gebod van de liefde en zien in pater Milad iemand die het beleefde tegenover klein en groot. Hoe kort ook, hun ontmoeting met hem gaf hun een voorbeeld van toewijding, nederigheid en edelmoedigheid. Ze bieden hem hun beste wensen aan.
De parochie Sint-Jan Chrysostomus van 2011 tot 2019
Door Chahnaz Marmeh
Shahnaz Marmeh herinnert zich de zondagspreken en de maandelijkse geestelijke conferenties waarin pater Milad in groepen verzen liet uitleggen. Ondanks zijn doctoraat bezocht hij zieken, ouderen en gezinnen en stond hij studenten bij. Op de dag van zijn afscheid droegen de jongeren hem op hun schouders.
Gedicht over het evangelie van de rijke jongeman (Lc 18,18-27), gelezen op de 13de zondag na Pinksteren, 28 november 2021. De rijke die de geboden onderhield gaat bedroefd weg wanneer Jezus hem vraagt alles aan de armen te geven; maar wat voor mensen onmogelijk is, is mogelijk bij God.
Gedicht over de parabel van de barmhartige Samaritaan (Lc 10,25-37), gelezen op de 8ste zondag na het Kruis, 14 november 2021. De priester en de leviet lopen de gewonde voorbij, terwijl de Samaritaan hem verzorgt, naar de herberg brengt en voor hem betaalt.
Homilie van mgr. Milad Jawish op de dag van zijn bisschopswijding
Door mgr. Milad Jawish
Mgr. Milad vat zijn leven en zijn bisschopsambt samen in één woord: het Woord, van de roeping ‘Volg Mij’ tot ‘Hoed mijn schapen’. Hij beschrijft een bisschopsambt gekroond met Gods Woord, met een eucharistisch hart, dat ademt met twee longen, de priesters en de gelovigen, en bestaat uit liefde en waakzaamheid. Daarna dankt hij patriarch Youssef Absi, paus Franciscus, zijn basiliaanse orde, zijn familie, de parochies die hij diende, waaronder Brussel, en zijn toekomstige gelovigen in Canada.
Beste broeders en zusters in Christus: oktober, maand van de missie
Door Arlette Gebara
Na de lockdown en de hervatting van het parochieleven dankt Arlette Gebara pastoor Antoine Tannous voor de liturgieën die men van thuis kon volgen, en herinnert ze eraan dat missionaris zijn ook betekent dichtbij helpen en eenzaamheid doorbreken. Ze vertelt waarom de paus de naam Franciscus koos, de man van armoede en vrede. Ze meldt het nieuwe rekeningnummer van de parochie en roept op tot giften voor het weeshuis van Jabboulé.
De tekst legt uit hoe elk deel van de Goddelijke Liturgie het leven van Christus in herinnering brengt. De Prothesis verwijst tegelijk naar Bethlehem en naar het Lijden, de liturgie van de catechumenen naar zijn verborgen leven en zijn prediking, en de liturgie van de gelovigen naar zijn offer. De anafora, de communie en het terugbrengen van de gaven naar de Prothesis herinneren aan het Laatste Avondmaal, de Verrijzenis en de Hemelvaart.
Een lofprijzing van de franciscaan Guénolé Jousset (tijdschrift Prier, 2006) die God dankt voor allen die Hem zoeken in twijfel of zekerheid, en voor de spirituele mensen van alle landen en godsdiensten. Ze mondt uit in de toejuiching van de God die zich in Jezus openbaarde, voor het Lam.
Een voorstelling van de heilige Lucas, arts van heidense afkomst en medewerker van Paulus, auteur van het evangelie en van de Handelingen van de Apostelen, die Paulus tot in Rome vergezelde. Hij schrijft voor Theofilus, ‘vriend van God’, en via hem voor elke lezer. Zijn evangelie benadrukt het werk van de Heilige Geest, de barmhartigheid van Jezus en de plaats van de vrouwen (naar Ta parole est un trésor, uitg. Tardy).
Franciscus, in 1181 in een rijke familie in Assisi geboren, verandert zijn leven na een ziekte en het horen van het evangelie: hij wordt arm en verkondigt vreugde en vrede. Hij komt op voor de armen en ziet de hele schepping als één grote broederschap, die hij bezingt in het Zonnelied. In 1977 werd hij uitgeroepen tot patroon van de ecologen; zijn feest is op 4 oktober (overgenomen van Franciscain.org).
Diaken Olivier de Boisgelin mediteert over de oogst: anders dan het manna maakt het graan de mens door zijn arbeid tot medeschepper. Van het zaaien in oktober tot de oogst in juni sterft en rijpt de korrel, een beeld dat Christus koos om echte vruchtbaarheid te leren. Gemalen en gekneed wordt hij het brood van het delen en van de eucharistie (tijdschrift Prier, 2012).
Een gebed van pater Thysman dat vraagt om vrede in het hart en verbondenheid met allen die van hun leven een offer van liefde maakten. De bidder verlangt Gods gelaat te zien en wil de rest van zijn weg enkel voor Hem leven.
Vertrekkend van de icoon die in elk orthodox huis hangt, een doorgang naar Gods domein, stelt Charles Singer dat ieder mens zelf een icoon van God is. Die icoon wordt geschilderd met heel het leven, met gebaren, aarzelingen en liefdes, en vraagt dat men het model lang beschouwt.
In deze voornemens voor één enkele dag neemt paus Johannes XXIII zich voor te leven zonder heel zijn leven te willen regelen: hoffelijk zijn, lezen, in stilte een goede daad stellen en op de Voorzienigheid vertrouwen. Hij hoedt zich voor haast en besluiteloosheid en weigert angst (overgenomen uit Contacts, parochies van Nijvel, 2020).
In dit gebed zegt de jezuïet Jean Galot dat tijd die aan God of aan anderen gegeven wordt nooit verloren is. Echt verloren tijd is die van egoïsme, hoogmoed en beuzelarijen. Hij vraagt om voortaan elk ogenblik met liefde te vullen.
Dit gebed van vijf seconden kan je leven veranderen
Door Philip Kosloski
Voor wie moeilijk tijd vindt om te bidden, neemt het artikel de raad van Franciscus van Sales over: de hele dag door korte ‘liefdespijlen’ naar God zenden. Eenvoudige woorden als ‘Ik hou van U, Jezus’ of ‘Dank U, Jezus’ volstaan, zoals kleine berichtjes tussen geliefden (Aleteia, 2019).
Voorstelling van het boek ‘Un moine en otage’ (Éditions de l'Emmanuel), waarin de Syrische priester en monnik Jacques Mourad aan Amaury Guillem vertelt over zijn vijf maanden gevangenschap bij Islamitische Staat in 2015. Zijn getuigenis verheldert de oorlog in Syrië en is een oproep om vrede te bouwen.
Herboren worden door de Vader, de Zoon en de Heilige Geest
Door Ornella Nasrallah
Ornella Nasrallah vertelt over het doopsel van de catechumene Jeanne, op 19 juni gevierd in de gemeenschap van Saint-Julien-le-Pauvre na twee jaar voorbereiding. Jeanne, geboren in een niet-praktiserend moslimgezin, zocht een gids nadat ze de Bijbel had gelezen. Haar doopsel nodigt ieder uit het eigen doopsel te herontdekken en voor het toen ontvangen licht te kiezen. De tekst staat ook in het Arabisch (p. 20).
Voor hun feest op 22 oktober schetst het artikel (naar Wikipedia en een tekst van Émilie Neuve-Église) het verhaal van de zeven jonge christenen van Efeze die onder Decius in een grot werden ingemetseld en lang daarna ontwaakten. Het volgt de overlevering van Jacob van Serugh tot de Legenda Aurea en vergelijkt het verhaal met de soera De Grot uit de Koran. Tot slot vermeldt het de islamitisch-christelijke bedevaart die Louis Massignon in Le Vieux-Marché, in Bretagne, begon.
Voor de 3e zondag na het Kruis (10 oktober 2021) vertelt Saïd Kajjo op rijm het evangelie van Lucas 7,11-16: Jezus, ontroerd door de tranen van de moeder, houdt de rouwstoet tegen en wekt haar enige zoon op. De menigte wordt door ontzag gegrepen en verheerlijkt God, en Jezus' faam verspreidt zich.
Een Arabisch gedicht van Saïd Kajjo dat voorschriften uit de Bergrede op rijm zet: niet God en het geld dienen, een schat in de hemel verzamelen, ja of nee zeggen, de andere wang toekeren en de mantel geven. Christus nodigt er de vermoeiden uit tot Hem te komen en roept op de vijanden lief te hebben en te vergeven.
Vertaalde samenvatting van een hoofdstuk uit een proefschrift psychologie van de Universiteit Lyon 2 over de vraag waarom partnergeweld vooral van mannen uitgaat. Biologische, sociologische en feministische verklaringen volstaan niet: de tekst onderzoekt de rol van jeugdtrauma's, innerlijke kwetsbaarheid en verlatingsangst. Hij beschrijft ook verschillende gewelddadige persoonlijkheidsprofielen, zoals narcistische, paranoïde en psychopathische.
Pastoor Antoine Tannous deelt de vreugde van de parochie over de verkiezing van pater Milad tot bisschop voor Canada. Hij legt de roeping van de bisschop uit: een gave van de Heilige Geest ten dienste van de gemeenschap, borg voor het geloof van de apostelen en voor de eenheid, en vooral het middelpunt van de ene eucharistische gemeenschap waartoe de parochies behoren. Hij wenst de bisschop vele jaren in zijn nieuwe dienst.
Beste broeders en zusters in Christus: het gemeenschapsleven hernemen
Door Arlette Gebara
Na de vakantie is Arlette Gebara blij parochianen terug te zien die door de coronamaatregelen elders waren gaan kerken, en ze nodigt iedereen uit terug te keren naar de parochie en de koffie na de liturgie. Ze herinnert aan de feesten van de maand, de Geboorte van de Maagd op 8 en de Kruisverheffing op 14 september, en citeert Paulus over wederzijdse vergeving en eenheid. Ze dankt pastoor Antoine Tannous voor zijn aanwezigheid de hele zomer lang.
Aan de hand van het Liturgicon van mgr. Edelby overloopt de auteur de delen van de Goddelijke Liturgie, van de bewieroking en de grote litanie tot de slotzegen, via de kleine intocht, het Trisagion, de grote intocht, het Credo, de anafora en de epiclese. Ze legt de betekenis uit van elk gebaar en symbool, zoals de wierook, de fakkels of de zeon. Ze vraagt de gelovigen te wachten tot het koor ter communie is geweest voor ze de kerk verlaten.
In een kapel legt de bidder zijn vreugde en verdriet aan de voeten van Maria en durft hij haar zijn moeilijkste geheimen en vragen toe te vertrouwen. Hij erkent haar kracht om voor te spreken en te genezen, en vertrouwt haar toe wat in hem gestorven is, opdat het opnieuw tot leven komt (tekst overgenomen uit het weekblad Dimanche).
Verheffing van het eerbiedwaardige en levendmakende Kruis: aanroeping van het heilig Kruis
Voor het feest van de Kruisverheffing biedt het bulletin een litanie aan waarin elke bede begint met ‘Heilig Kruis van Jezus Christus’. Ze smeekt om ontferming, hoop, bescherming tegen het kwaad en tegen ongevallen, en de weg van het heil, ter ere van het kostbaar Bloed en de Menswording (bron: catholique.fr).
Benedictus XVI legt uit dat het geloof een gave is, omdat God het initiatief neemt om ons te ontmoeten, en een antwoord dat het leven verandert. De geloofsdaad is persoonlijk, zoals het ‘Ik geloof’ bij het doopsel, maar ontstaat in een dialoog met Jezus en wordt ons doorgegeven door de gemeenschap van de Kerk. Ons geloof is pas echt persoonlijk als het ook gemeenschappelijk is (tekst overgenomen uit het blad Contacts van de parochies van Nijvel).
Deze tekst, voorgesteld als ‘een heel mooi gebed’, begint met een boodschap waarin Jezus iedereen zegt dat Hij van hem houdt en bij hem blijft. Daarna volgt een gebed tot de hemelse Vader om zegen voor het gezin, in de brede zin van allen die geloven en hopen, en om dank voor ontvangen en toekomstige genaden.
In een slam die hij op zijn 23e schreef, denkt Dylan Delperdange terug aan zijn kindertijd, toen men gaf zonder iets terug te verwachten en eensgezind leefde, zonder onderscheid van huidskleur, hand in hand met God. Hij erkent dat hij, net als anderen, die hand heeft losgelaten, en nodigt uit ze stap voor stap weer vast te nemen met kleine dagelijkse gebaren (tekst verschenen in Dimanche, oktober 2020).
Gebed om je vrienden aan de Heer toe te vertrouwen
Door pater Ludovic Lécuru
Pater Ludovic Lécuru, benedictijner monnik, beschrijft echte vrienden als een schat die ons begrijpt en steunt, en stelt voor voor hen te zorgen door gebed. Zijn gebed dankt voor vriendschappen, vraagt te leren dienen zonder jaloezie en trouw te blijven ondanks de afstand, en vrienden te durven vragen voor ons te bidden (tekst overgenomen uit het blad Contacts van de parochies van Nijvel).
De auteur, afkomstig uit Maghdouché bij Saida, legt uit waarom de Kerk de geboorte van de Maagd viert, die uit de apocriefe traditie bekend is, en maakt het onderscheid tussen ‘naissance’ en ‘nativité’. Hij schetst de geschiedenis van het feest, ontstaan in Jeruzalem in de 5e eeuw, en de drie lezingen van de vespers (de ladder van Jakob, de gesloten poort van Ezechiël, de Wijsheid die haar huis bouwt), die de maagdelijkheid en het moederschap van Maria aankondigen. Joachim en Anna, een onvruchtbaar paar, worden een beeld van hoop en van de waarde van elk mensenleven.
Don Bosco, opvoeder en geestelijk begeleider van zijn jongeren
Door kardinaal Ángel Fernández Artime
In een uittreksel uit zijn jaarboodschap van 2018 toont de generale overste van de salesianen het nauwe verband tussen de opvoedende zending van Don Bosco en de geestelijke begeleiding van jongeren. Don Bosco schiep een gastvrije omgeving en deelde met hen spel, werk en gebed, zodat vertrouwen en vriendschap vanzelf ontstonden. Zijn geestelijk vaderschap, zijn goedheid en zijn aandacht voor details openden de harten, zoals de bekering van de jonge Michel Magon laat zien.
Johannes de geliefde, een adelaar in de hemel van de Heer
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous vertelt hoe zijn klas, toen hij als kind in het seminarie was, de heilige evangelist Johannes als patroon koos, aangetrokken door het beeld van de leerling die aan de borst van Jezus rust. Hij schetst het leven van de apostel volgens de evangeliën, de Handelingen en de traditie: zoon van Zebedeüs, getuige van de Gedaanteverandering, trouw tot aan het kruis, verbannen naar Patmos en gestorven in Efeze. Hij verklaart het symbool van de adelaar en nodigt ieder uit zich af te vragen wie zijn patroonheilige is en wat die hem leert.
Een gedicht van Saïd Kajjo over het evangelie van de eerste zondag na het Kruis (Lucas 5,1-11). Het vertelt over de menigte aan het meer, de boot van Petrus, de nacht zonder vangst en de volle netten op het woord van de Heer. Petrus erkent dat hij een zondaar is, en Jezus kondigt aan dat hij een visser van mensen zal worden.
Een gedicht van Saïd Kajjo over het evangelie van de zondag na het Kruis (Marcus 8,34 tot 9,1). Het herneemt de oproep van Jezus om zichzelf te verloochenen en Hem te volgen, en de vraag wat de hele wereld waard is als men zijn ziel verliest. Het eindigt met de belofte dat sommigen het Rijk van God zullen zien komen.
In deze septembermaand wenst pastoor Antoine Tannous wie naar familie was gereisd een goede terugkeer en groet hij wie hier bleef en een diploma behaalde of een gezin stichtte, in de hoop op een pastoraal jaar met minder verstoring door de gezondheidsmaatregelen. Hij herinnert eraan dat in de Bijbel de terugkeer uit de ballingschap in Babylon samenging met bekering en geestelijke vernieuwing, en dat Jezus zijn zending begon met een oproep tot bekering. Hij nodigt ieder uit om, bij de terugkeer naar huis, werk en parochie, ook terug te keren naar de Heer.
Beste broeders en zusters in Christus: opnieuw leren leven als gemeenschap
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara hoopt op het einde van de pandemie, die families scheidde en gezichten achter maskers verborg, hier en ook in Syrië en Libanon, en vraagt zich af of sommigen de weg naar de kerk kwijt zijn. Ze dankt pastoor Antoine Tannous, de cantors en wie de vieringen van de Goede Week uitzond. Met de vakantie in zicht nodigt ze uit om de gemeenschap en de vreugde van de heilige communie terug te vinden.
Waarom worden Petrus en Paulus samen gevierd op 29 juni?
De tekst schetst de heel verschillende achtergrond van de Galilese visser Simon en de geletterde farizeeër Saulus van Tarsus, die beiden door Christus zo geraakt werden dat ze een nieuwe naam kregen. De ene is het fundament van de Kerk, de andere brengt het Evangelie naar de heidenen, en beiden sterven als martelaar in Rome. Met Augustinus wordt uitgelegd dat ze samen gevierd worden omdat hun zending elkaar aanvult.
De geboorte van Johannes de Doper, gevierd op 24 juni, is samen met die van de Maagd Maria de enige geboorte van een heilige die gevierd wordt, zes maanden voor Kerstmis, wanneer de dagen korter worden. Augustinus ziet daarin het woord van de Voorloper: Christus moet groter worden en hij kleiner. De tekst eindigt met het troparion van het feest.
Vertrekkend van het verhaal van het Laatste Avondmaal bij Lucas stelt de tekst de vier instellingsverhalen in het Nieuwe Testament voor, en de rede over het Brood des levens bij Johannes. Tijdens de joodse paasmaaltijd geeft Jezus zijn leven als voedsel en sluit hij het Nieuwe Verbond. Het breken van het brood wordt het kenmerkende gebaar van de eerste christenen, bron en hoogtepunt van het christelijk leven.
Fragment uit een preek van Johannes van Damascus (676-749) voor het feest van 15 augustus. Hij bezingt de Maagd als levende ark, opgenomen in de hemelse woningen te midden van de engelenkoren. Anders dan Eva kon zij die het Leven droeg niet aan het verderf worden overgeleverd.
Heilige Bernardus van Clairvaux, gevierd op 20 augustus
Bernardus, geboren bij Dijon in 1090, treedt met dertig gezellen in Cîteaux in en redt zo de cisterciënzerhervorming; daarna sticht hij Clairvaux, waar hij bijna veertig jaar abt blijft. Hij wordt geraadpleegd door pausen en vorsten, schrijft veel, onder meer over het Hooglied, en sterft in 1153. Daarna volgt zijn gebed tot de Maagd, het ‘Gedenk’.
Een gebed van een onbekende auteur dat vreugde en zorgen aan God toevertrouwt en hulp vraagt om Hem te zoeken en zijn wil te kennen. Het vraagt om licht om de eigen plaats tussen de anderen en de uitgestippelde weg te zien. Zoals Jezus wil de bidder zeggen: niet wat ik wil, maar wat Gij wilt.
Een gebed van Christine Reinbolt over de dagelijkse jacht op de tijd, tot de uitputting van de avond. Het vraagt de Heer om te leren tijd te nemen om te ademen, te beschouwen, naar zijn woord te luisteren en te bidden, zoals Maria aan zijn voeten. Arlette voegt er een woord aan toe om het tijdens de vakantie te herlezen.
Onze-Lieve-Vrouw van de Karmel, gevierd op 16 juli
De tekst verbindt het feest met de profeet Elia, voorbeeld van de kluizenaars, en met de monniken op de Karmel, die rond 1209 een regel krijgen en hun kerk aan Onze-Lieve-Vrouw wijden. Na het verlies van het Heilig Land trekken de karmelieten naar Europa en verdedigen ze hun titel van broeders van de Maagd. Het feest van 16 juli verschijnt tegen het einde van de 16e eeuw.
De tekst stelt Ars voor, dat jaarlijks een half miljoen pelgrims ontvangt, en daarna het leven van Jean-Marie Vianney, geboren in 1786 en in het geheim gevormd in het geloof tijdens de Revolutie. Vanaf 1818 pastoor van Ars, onvermoeibaar biechtvader en nabij de armen, sterft hij in 1859. Hij wordt in 1925 heilig verklaard en patroon van alle pastoors.
Een gebed voorgesteld door de Congregatie voor de Clerus, gericht tot Christus aanwezig in het Allerheiligste. Het vraagt dat priesters spreken en handelen zoals Hij, de Kerk zonder vrees dienen en met vreugde trouw blijven aan hun roeping. Het vertrouwt die vraag toe aan Maria.
Vertrekkend van de regel van Benedictus toont de benedictijn Anselm Grün dat geloof begint met luisteren naar het Woord. Hij legt uit dat we ook naar toon en bedoeling luisteren, dat vooroordelen ons luisteren vaak vertekenen en dat het ware woord uit het hart opwelt. Hij nodigt uit om luisteren te beleven als een daad van liefde.
Norbert Mallet stelt oefeningen voor de vakantie voor: luisteren naar de geluiden van de natuur en daarna met gesloten ogen naar rustige muziek. Hij herinnert eraan dat zwijgen en niet oordelen voorwaarden zijn om echt te luisteren. Hij besluit met de innerlijke gastvrijheid, die ook God ontvangt die aan de deur van het hart klopt.
Een gebed van de Eucharistische Jeugdbeweging tot Christus, die van gedaante veranderde voor zijn leerlingen. Het vraagt dat Hij zijn heerlijkheid over ons laat stralen en ons geloof en onze hoop op de verheerlijking van ons lichaam aanwakkert. Het eindigt met het verlangen te leven alsof we het onzichtbare zagen.
De jezuïet Paul Favraux ziet de vakantie als een tijd van rust om de natuur en de relaties terug te vinden, niet als een vlucht. De feesten van augustus, de Gedaanteverandering en Maria-Tenhemelopneming, tonen het doel van onze weg. Hij nodigt uit het gebed niet te verwaarlozen en uit te kijken naar Gods sporen.
Fragmenten uit ‘Het portaal van het mysterie van de tweede deugd’ van Charles Péguy. De dichter nodigt uit om zich vrijmoedig tot Maria te wenden wanneer de heiligen niet volstaan. Hij bezingt haar in een reeks tegenstellingen, oneindig hoog en nederig, blij en bedroefd, omdat zij vol genade is.
Johannes Chrysostomus becommentarieert de parabel van de zaaier: Christus zaait zijn woord voor iedereen, zonder onderscheid tussen rijk en arm. Wat in de landbouw zinloos zou zijn, heeft zin voor de zielen, want rots, weg en doornen kunnen vruchtbare aarde worden. Zo opent de tekst een hoop op bekering.
Een wijsheidstekst, voorgesteld als gevonden in een oude kerk in Baltimore. Hij raadt aan rustig door de drukte te gaan, naar anderen te luisteren, zich niet te vergelijken en mild te zijn voor zichzelf. Hij nodigt uit in vrede te blijven met God, want de wereld blijft mooi.
Ornella Nasrallah, parochiaan van Saint-Julien-le-Pauvre in Parijs, vertelt over de Dag van de christenen van het Oosten op 9 mei 2021, waarop haar parochie de Grieks-melkitisch-katholieke Kerk liet ontdekken. Ze beschrijft een liturgie die alle zintuigen aanspreekt, van de wierook tot het gedesemde brood van de eucharistie. Ze roept op die tradities met trots te dragen en westerlingen die oosters geworden zijn te verwelkomen. De tekst staat ook in het Arabisch (p. 28-29).
Een Arabisch gedicht van professor Saïd Kajjo over het evangelie van de 6e zondag na Pinksteren (Mt 9,1-8), gedateerd 4 juli 2021. Het vertelt over de menigte rond Jezus en de dragers van de verlamde, de vergeving die Hij schenkt en de ergernis van de farizeeën. Het eindigt met de verbazing van de menigte.
Een Arabisch gedicht van professor Saïd Kajjo over het evangelie van de 3e zondag na Pinksteren (Mt 6,22-33), gedateerd 13 juni 2021. Het overweegt het oog als lamp van het lichaam en de onmogelijkheid om twee heren te dienen. Het nodigt uit om niet bezorgd te zijn om eten en kleding, naar de lelies van het veld te kijken en eerst het Koninkrijk te zoeken.
Een bijbelstudie over het verhaal van de geboorte van de Voorloper bij Lucas. Ze staat stil bij de betekenis van de naam Johannes, ‘God is genadig’, en van Zacharias, bij de hand van de Heer op het kind en bij zijn leven in de woestijn tot zijn optreden voor Israël. Johannes verschijnt zo als de brug tussen Oud en Nieuw Testament.
Pastoor Antoine Tannous legt uit dat de melkitische Kerk het feest van het Goddelijk Lichaam heeft toegevoegd op de donderdag na de zondag van alle heiligen. Hij schetst het ontstaan van het feest in Luik, met het visioen van Juliana van Cornillon, het wonder van Bolsena en de uitbreiding tot de hele Kerk in 1264, en het melkitische officie die in het Arabisch vertaald werd. Hij verbindt het feest met Pinksteren en met de aanwezigheid van de verrezen Heer in de eucharistie.
Beste broeders en zusters in Christus: Onze-Lieve-Vrouw van de stilte
Door Arlette Gebara
De maand mei verenigt de vreugde om de verrezen Christus, Hemelvaart en Pinksteren, waarbij de Heilige Geest ons helpt de ontvangen gaven vrucht te laten dragen. Arlette Gebara herinnert eraan dat de Heer niet in drukte te vinden is en stelt een gebed van pater Michel Hubaut (weekblad Dimanche) voor tot Onze-Lieve-Vrouw van de stilte, dat vraagt om de stilte van nederigheid, geloof, paasvreugde, aanbidding en waakzaamheid.
Na de lockdowns herinnert een parochiane van Saint-Julien-le-Pauvre in Parijs eraan dat naar de kerk gaan, met de iconostase, de Byzantijnse gezangen, de wierook en de Eucharistie, een genade is. Ze betreurt een wijdverspreide ‘ziekte’: de obsessie met anderen en met de gsm tijdens de mis. Ze stelt een spel in twee rondes voor: de ogen gebruiken om de liturgie echt te beleven, en de mond om te bemoedigen in plaats van te oordelen.
De tekst van de litanie van Onze-Lieve-Vrouw: na de aanroeping van Christus en de Drie-eenheid volgt een lange reeks titels van Maria als Moeder, Maagd en Koningin, telkens met ‘bid voor ons’. De litanie eindigt met het Lam Gods en een gebed om gezondheid van ziel en lichaam op haar voorspraak.
Een gebed tot de Drie-eenheid, op voorspraak van Maria en de heilige Rafaël, om genezing en vergeving voor een zieke vriend of familielid, met verwijzing naar de genezingen die Jezus verrichtte. Het stelt voor Matteüs 9,1-8 te overwegen en eindigt met een voorstelling van aartsengel Rafaël, wiens naam ‘God geneest’ betekent, patroon van genezers en reizigers, met een aanroeping.
Na veertig dagen met de Verrezene staan de apostelen verbijsterd bij de Hemelvaart, en God brengt hen terug naar de werkelijkheid. Pater Sylvain Brison (Magnificat, mei 2018) benadrukt dat het heil eerst ons huidige leven betreft. Hemelvaart nodigt uit om het Evangelie in onze tijd te beleven, met de voeten op de grond en het hoofd al in de hemel.
Mei, de Mariamaand, wordt samengevat in drie sleutels: Maria, liefde, voorspraak. De tekst stelt een persoonlijke litanie tot Maria voor, die ons begeleidt zoals ze Elisabet diende en Jezus tot aan het kruis steunde. Hij herinnert ook aan de apostelen die in mei gevierd worden, Filippus, Jakobus en Mattias, en nodigt uit samen in hoop te gaan (Magnificat, mei 2019).
Met dit gebed straalt Maria's moederliefde over uw huis
Door Philip Kosloski
Naast de zegening van een huis door een priester kan men ook Maria's moederlijke bescherming over het gezin inroepen, want haar liefde overtreft die van een aardse moeder (Mt 23,37). De tekst, overgenomen van de website Aleteia, biedt een kort gebed waarin Maria gevraagd wordt het huis te zegenen en met haar mantel te bedekken.
Een gebed tot de Vader, in de naam van Jezus en op voorspraak van Maria, om genezing in alle dimensies van de persoon: verstand, geheugen, verbeelding, hart, wil en gevoel. Het vraagt ook genezing van wonden die geërfd zijn of opgelopen in de kindertijd en de leefomgeving, om de vruchten te dragen van een hart dat kan liefhebben (tekst van internet, La Victoire de l'Amour).
Tegenover het slechte nieuws vraagt Pasen of we durven geloven in de kracht van het leven. De Verrijzenis wist het lijden niet uit: zoals de Emmaüsgangers ontmoeten we de levende Gekruisigde die ons weer op weg zet. De auteur ziet tekenen van die kracht in solidariteit, liefde ondanks beproeving en de veerkracht van gekwetste kinderen (overgenomen uit het bulletin van de aalmoezenierdienst Saint Luc).
Met Hemelvaart en Pinksteren sluit de paastijd, waarin Jezus zijn leerlingen aan zijn aanwezigheid liet wennen. Hemelvaart is geen droevig vertrek maar een verheerlijking, onderpand van onze overwinning, en Pinksteren vormt de leerlingen om. Dan begint de tijd van de Kerk en de zending, gedragen door de Geest en door Maria (Magnificat, mei 2013).
Een gebed voor de dagen voor Pinksteren, gericht tot de Geest van kracht, zachtheid en barmhartigheid. Het vraagt ons dichter bij Christus te brengen, zijn Woord beter te leren kennen en de parochies en gemeenschappen te zegenen (Paroisses de Nivelles, Contacts).
De hele schepping is Gods werk, en God is uit Maria geboren!
Door de heilige Anselmus van Canterbury
In deze meditatie bezingt de heilige Anselmus Maria, vol van genade, door wie heel de schepping gezegend is. De eniggeboren Zoon van de Vader is ook de Zoon van Maria: God is de Vader van de geschapen wereld, en Maria de Moeder van de herschapen wereld. God wilde zijn schepping niet zonder haar herstellen.
Drie korte wijsheidsverhalen. Een borduurster toont dat de rommelige achterkant van een canvas een prachtige bloem verbergt, beeld van Gods ontwerp in ons leven. Een jongen die een arm verloor wint bij judo dankzij de enige greep die hij beheerst, met Paulus: ‘als ik zwak ben, dan ben ik sterk’. Tot slot toont de duivel dat één druppel honing een vechtpartij kan ontketenen.
Een vader vertelt hoe zijn dochter verbaasd was dat hij een kruisteken maakte bij het verlaten van het huis, omdat in België niemand daarom geeft. Hij herinnert zich zijn moeder die hem die raad steeds herhaalde en vraagt zijn dochter die gewoonte zonder schaamte te bewaren. Met Cyrillus van Jeruzalem en Paulus (Gal 6,14) stelt hij het kruisteken voor als een eenvoudig gebed en een teken van overwinning en hoop.
In 2018 nam paus Franciscus de gedachtenis van Maria, Moeder van de Kerk, op Pinkstermaandag op in de Romeinse kalender, zoals kardinaal Sarah toelichtte. De auteur merkt op dat de lange Byzantijnse pinkstervieringen Maria slechts in drie troparia vermelden, omdat de Maagd daar gezien wordt in het hart van de Kerk, samen met de apostelen. Hij citeert de hymne bij de intrede in de kerk die daaruit komt.
Een gedicht naar het evangelie van Pinksterzondag (Johannes 7), waarin Jezus op het feest uitroept: wie dorst heeft, kome en drinke. Het beschrijft de verdeeldheid in de menigte, de wachters die terugkeren zonder Hem te arresteren en het antwoord van de farizeeën aan Nikodemus: uit Galilea komt geen profeet.
Een gedicht dat de genezing van de blindgeborene (Johannes 9) in verzen vertelt: de leerlingen vragen wie gezondigd heeft, Jezus smeert slijk op zijn ogen en stuurt hem naar Siloam om zich te wassen. Daarna beschrijft het de ondervraging door de farizeeën, de angst van de ouders en de verstoting van de genezen man, tot zijn geloofsbelijdenis voor de Zoon van God.
Het overlijden van mevr. Mayyada Bseliss, zus van onze parochiaan Sawsan, schokte wie van haar stem en persoonlijkheid hield. Haar man, de Syrische componist Samir Kwifati, nam afscheid met ontroerende woorden over hun gedeelde concerten en zijn eenzaamheid. De auteur ziet daarin een christelijk getuigenis van de liefde tussen echtgenoten.
Bewerkt naar een tekst van Jean Marie Kambale Mwamba over de rol van de Heilige Geest in de Kerk volgens de oosterse traditie, stelt het artikel de liturgie voor als dienst van het verzamelde volk en plaats van de koinonia, de trinitaire gemeenschap. De Geest die bij de epiclese wordt aangeroepen heiligt de gaven en de gelovigen en maakt de Kerk in staat Gods plan te verwezenlijken. Het legt ook de zondag van Alle Heiligen na Pinksteren uit en de rol van iconen die naar Christus leiden.
De Heilige Geest in mijn leven en in het leven van de Kerk
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous getuigt dat zijn persoonlijk gebed vooral tot Jezus gaat, maar dat de Geest in hem werkt, via de Kerk en haar gebeden, als een stille energie die hem naar Christus drijft. Met de heilige Athanasius stelt hij dat we zonder de Geest vreemden zijn voor God, en hij beschrijft de synergie tussen menselijke inzet en het werk van de Geest. Zonder de Geest die met Pinksteren werd ontvangen, zou de Kerk niet concreet kunnen bestaan.
Beste broeders en zusters in Christus: de verrijzenis van heel het universum
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous herinnert eraan dat Pasen de zin van het kruis verheldert en dat de Verrijzenis ons pas raakt als wij, gedoopten, een nieuw leven leiden (Rom 6,3-4). Haar licht bereikt zowel de levenden als de overledenen en omvat de hele kosmos, die de lichtende mantel van Christus moet worden. Hij ziet daarvan een aankondiging in de schitterende mantel die Herodes Jezus liet aantrekken (Lc 23,11).
Een gedicht van Edith Stein, uit de bundel ‘Malgré la nuit’, dat de Verrezene beschouwt die bij dageraad in stilte uit het graf treedt. Het licht van zijn wonden dringt door de steen, en de natuur, gezegend door zijn handen, begint te stralen en juicht Christus toe die de mensen tegemoet gaat.
Een hymne uit de Byzantijnse liturgie, overgenomen uit de bundel ‘Hymnes au Christ d'avant l'an mille’. Ze bezingt de boom van het kruis die de bitterheid van de boom uit Eden heelt en het paradijs weer opent, met het refrein ‘Heer, eer aan U’. Ze vraagt Christus, de mensenminnaar, de gelovigen door zijn kruis te redden.
Een gebed van Abbé Pierre dat de Heer vraagt zich de Emmaüsgangers te herinneren, hun neerslachtige harten en het vuur van zijn woorden. Wie bidt, erkent zelf moe en vol twijfel te zijn en vraagt Hem mee op weg te gaan, om daarna de vreugde aan iedereen te gaan verkondigen.
Dit artikel uit Famille Chrétienne herinnert eraan dat ieder mens geroepen is tot liefde, beleefd in een concrete levenskeuze: huwelijk, religieus leven, priesterschap of celibaat. Het stelt voor de eigen roeping te onderscheiden door naar zijn talenten te kijken, te luisteren naar de gebeurtenissen en vooral in gebed. Een roeping rijpt door verzaking en wordt beleefd in dagelijkse trouw, bron van vreugde en vrede.
In zijn commentaar op Johannes 15,1-8 in het blad Dimanche toont abbé Luc Lysy dat het hele paasmysterie samengevat zit in het woord ‘Ik ben de wijnstok, gij de ranken’. Geënt op Christus zijn we geen zwervers of eenlingen en kunnen we vrucht dragen. Maar de oproep om in Hem te blijven is dringend, want de rank die van de stok gescheiden is, verdort.
Een korte notitie over de heilige Marcus, auteur van het evangelie dat zijn naam draagt, leerling van Petrus en Paulus en secretaris van Petrus in Rome. Hij verkondigt het evangelie in Italië, Libië en Egypte en sticht de Kerk van Alexandrië, waarvan hij de eerste bisschop is. Hij is patroon van Venetië en van de notarissen en wordt gevierd op 25 april.
Twee stichtende verhalen. In het eerste legt een vader een aardappel, een ei en koffie in kokend water om zijn dochter te tonen dat ieder anders reageert op de beproevingen van het leven. In het tweede preekt een priester op een stormachtige avond in een lege kerk; jaren later vertelt een jongeman die toen het offerblok wilde stelen, dat dit woord hem bekeerd heeft.
Een Arabisch gedicht van dhr. Saïd Kajjo, geïnspireerd op de proloog van het Johannesevangelie. Het bezingt het eeuwige Woord, beeld van de Vader, door wie de wereld het leven ontving, en de Geest die met hen één is. Daarna gaat het over Johannes de Doper, getuige van het licht, en over genade en waarheid die door Jezus kwamen, voorbij de Wet van Mozes.
Het artikel legt uit waarom Jezus gekruisigd werd en niet gestenigd of onthoofd: hij was geen Romeins burger of soldaat en werd volgens de Wet beschuldigd, maar aan de Romeinen overgeleverd zodat zijn dood vernederend zou zijn en het volk niet zou verdelen. De leiders wilden vooral het woord uit Deuteronomium over de vervloekte gehangene op hem toepassen (Dt 21,23). Met de heilige Johannes Chrysostomus toont het dat het kruis, vroeger een teken van schande, bron van eer en verlossing werd.
Vertrekkend van Johannes 20,6-8 vergelijkt de auteur, een Melkitische priester die in een Latijnse parochie diende, de vertalingen van de doek (soudarion) die ‘op zijn plaats opgerold’ in het graf lag. Hij ziet er de kinband in die op zijn plaats bleef, teken dat het lichaam niet gestolen werd maar in een nieuwe dimensie verrezen is, anders dan Lazarus. Hij verbindt die doek met de doek waarin de knecht uit de parabel zijn talent verbergt, en roept op de Verrijzenis vrucht te laten dragen.
Het artikel geeft historische argumenten voor het lege graf: de begraafplaats van Jozef van Arimatea was bekend, en de Joodse overheid sprak zelf van diefstal van het lichaam. Het getuigenis van de vrouwen, toen weinig geloofwaardig, zou niet verzonnen zijn, en Paulus geeft al in het jaar 55 het geloof van de apostelen door: Hij is gestorven, begraven en verrezen (1 Kor 15,3-5). Het graf is leeg omdat Christus verrezen is en aan velen verscheen.
Pastoor Antoine Tannous erkent dat de tocht van de Vasten tegen het einde moeilijker wordt, als een geestelijke nacht waarin vertrouwen het begrijpen vervangt. Hij herinnert eraan dat de Byzantijnse liturgie het woord vreugde honderden keren herhaalt in de Vasten en met Pasen. Naar het voorbeeld van Jezus die de voeten wast en van de mirredraagsters, nodigt hij uit het evangelie te dragen door aandacht voor de meest behoeftigen.
Beste broeders en zusters in Jezus Christus: het JA van Maria
Door Arlette Gebara
Halverwege de Vasten nodigt Arlette Gebara iedereen uit om in zichzelf te kijken wat nog moet veranderen, na een lockdown die onze gewoonten door elkaar heeft geschud. Het feest van de Aankondiging stelt het vertrouwvolle JA van Maria voor als voorbeeld tegenover ziekte, eenzaamheid en de afstand tot de Kerk. Ze roept ook op de Vastenactie voor de Zusters van Jabboulé in Libanon te steunen.
Dit gebed, door pastoor Antoine Tannous op Facebook gedeeld ter gelegenheid van de Werelddag van de Zieken, vertrouwt in tijden van pandemie ons leven, onze gezinnen en onze gezondheid toe aan het Hart van Jezus. Het gaat over in een lange dankbetuiging aan allen in de parochie die zieken en eenzamen bijstonden met een telefoontje, een kaartje of het brengen van de communie.
Paus Franciscus stelt een innerlijk vasten voor: afzien van kwetsende woorden, woede, pessimisme, zorgen en egoïsme, om vervuld te worden van dankbaarheid, geduld, gebed en vergeving. Als iedereen zo vast, wordt het dagelijks leven vol vrede en wederzijds vertrouwen. Tekst doorgegeven door zuster Noémi.
De eerste zondag van de Grote Vasten viert sinds 843 de overwinning op de beeldenstorm en het herstel van de verering van iconen. De tekst schetst de geschiedenis van de crisis, van Leo III tot het berouw van Theophilus en het optreden van keizerin Theodora. Omdat het weigeren van de icoon neerkomt op het weigeren van de menswording, herinnert het feest er ook aan dat vasten een ascese van de blik is (Lc 11,34).
Het feest van de Heilige Relieken, 2e zondag van de Vasten
Door E.H. L. Jaud
Deze tekst uit de ‘Vie des saints pour tous les jours de l'année’ verdedigt de verering van relieken van heiligen tegen protestantse kritiek, met een beroep op het concilie van Trente en op het gebruik van de Kerk sinds de eerste eeuw. De lichamen van de heiligen waren tempels van de Geest en wachten op de glorievolle verrijzenis. De auteur nodigt uit relieken te vereren en bedevaarten naar graven van heiligen te maken.
Gebed tot het Heilig Kruis, door paus Leo III aan Karel de Grote gezonden
Dit gebed, dat in 802 gevonden zou zijn en door paus Leo III aan Karel de Grote werd gestuurd, herhaalt de aanroeping ‘Heilig Kruis van Jezus Christus’ om ontferming, hoop, bescherming tegen het kwaad en de weg van het heil te vragen. Het eindigt ter ere van het Kostbaar Bloed en de menswording van de Heer (overgenomen van Site Catholique de France).
Aanroeping van het ‘Heilig Kruis van Jezus Christus’
Het feest van het Kruis komt drie keer terug in het liturgisch jaar, waaronder op de 3e zondag van de Vasten. De tekst legt het zeer oude ritueel van de kruisverering uit, dat uit het Oosten komt: de dood kwam binnen door een boom en het leven ontsprong aan een andere boom. Niet het hout redt, maar de volkomen liefde van Christus die zijn leven geeft (overgenomen van prier.presse.fr).
De auteur, emeritus bisschop van Limoges, richt zich tot Jozef, de rechtvaardige en zwijgzame, als tot een vriend. Hij vraagt hem hem in donkere tijden te leiden en te zeggen waar de Heer te vinden is in werk, beproeving, hoop en vriendschap. Hij bidt om God in het dagelijks leven te leren herkennen en een open hart te bewaren.
Een meditatie in drie stappen over de komst van de engel: het woord dat de nederige dienstmaagd tot de meest vereerde vrouw maakt, de ontsteltenis van Maria en haar ja zonder alles te begrijpen. Na elke stap vraagt de bidder aan Maria, zijn zuster, te leren zijn vreugde in de genade te vinden, vol vertrouwen te gehoorzamen en dienaar van de Heer te zijn (Chemins de Pâques, Éditions du Signe, 1989).
De Latijnse dichter de heilige Paulinus van Nola (353-431) bezingt het Kruis als onuitsprekelijke liefde van God, band van vrede tussen de mens en Christus en ladder naar de hemel. Een commentaar herinnert eraan dat het martelwerktuig het wezenlijke symbool van de christenen werd en de nieuwe levensboom, in plaats van die uit Eden (Prières des premiers chrétiens).
De heilige Johanna Francisca de Chantal (1572-1641) vertrouwt zich toe aan de armen van de Heer, in vreugde en in verdriet. Ze belooft de weg te volgen die God uitstippelt, zonder naar het waarom van de gebeurtenissen te zoeken, met de blik alleen op Hem gericht. Wantrouwig tegenover haar eigen zwakheid steunt ze op zijn goedheid en barmhartigheid.
De paus beschouwt de vreugdevolle intocht van Jezus in Jeruzalem, die de hoop van de eenvoudigen wekte en het barmhartige gelaat van God toonde. Zijn kernwoord is vreugde: een christen kan niet treurig zijn, want zijn vreugde komt voort uit de ontmoeting met een Persoon, Jezus, die met ons meegaat. Hij spoort aan niet naar de ontmoediging te luisteren en zich de hoop niet te laten afnemen.
In zijn humoristische column herinnert Farid Malak eraan dat maart in de eerste plaats de maand van de Vasten is, die hij toegeeft niet altijd na te leven. Hij ironiseert over commerciële feestdagen, de planeet Mars en de wedloop van farmabedrijven om het vaccin tegen Covid-19. Hij besluit met alle onzekerheden rond lockdown en pandemie.
Gedicht van Saïd Kajjo over de opwekking van Lazarus: het huis in Betanië, de ziekte van Lazarus, het wachten van Jezus, de ontmoeting met Marta en daarna de wenende Maria (Joh 11). Het beschrijft de tranen van de Heer, de roep ‘Lazarus, kom naar buiten!’ en het naar buiten komen van de dode, waardoor sommige Joden geloven en anderen hun haat voeden.
Bahiyya Cheikh Hanna beschrijft een lentemorgen: de zon in de kamer, de bloeiende tuin, vlinders en vogels. Een teruggekeerde trekvogel lijkt de terugkeer van de lente aan te kondigen, het seizoen van vernieuwing, gave en zegen.
Oud-studenten die succesvol zijn geworden, klagen bij hun oude professor over stress; hij schenkt hen koffie in allerlei soorten kopjes. Hij merkt op dat ze allemaal de mooiste kozen: als het leven de koffie is, zijn werk, geld en status slechts kopjes. Het verhaal nodigt uit van het leven te genieten zonder anderen te benijden (Fil 4,11).
In dit gedicht prijst Saïd Kajjo de heilige Jozef, de zuiverste der echtgenoten, zwijgzame beschermer van de Maagd en het Kind. Hij beschrijft zijn twijfels, weggenomen door de droom waarin de engel hem het mysterie van de menswording onthult, en zijn leven van nederige arbeid en kuisheid. Het eindigt met een bede om zijn voorspraak in het uur van de dood.
Het artikel omschrijft emotionele afhankelijkheid als een overdreven gehechtheid waarbij men alles opoffert voor de ander, tot zijn vrijheid en overtuigingen toe, en beschrijft de symptomen: besluiteloosheid, extreme emoties, manipulatie. Het toont dat ze verhindert God en de naaste echt lief te hebben, en stelt naast therapieën het licht van het geloof voor: onthechting (Mt 18,9), gebed en de eenzaamheid met Jezus, die leert zichzelf te zien zoals God ons ziet.
Pastoor Antoine Tannous legt uit hoe het feest van 25 maart ontstond, negen maanden voor Kerstmis en bij de lente-equinox, en waarom de Kerkvaders er het begin van het heil in zien. Hij herinnert eraan dat het concilie in Trullo (692) toeliet de liturgie van het feest ook in de Vasten te vieren. Tot slot stelt hij de volkse bewerking van de canon van de Aankondiging als dialoog tussen de engel en de Maagd door Saïd Kajjo voor, op Libanese melodieën, met fragmenten.
Beste broeders en zusters: de vasten, tijd van daden
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara stelt de Veertigdagentijd voor als een tijd van concrete daden om met Christus naar het licht van Pasen te gaan, verder dan het zoeken naar welzijn alleen. Vasten volstaat niet: het gaat ook om een innerlijke ‘grote was’, het opgeven van geroddel en kritiek, en het beoefenen van naastenliefde. De vasten begint op 15 februari voor de Byzantijnen, en het bulletin herinnert aan het nieuwe bankrekeningnummer van de parochie, die door de pandemie geen inkomsten had.
De tekst stelt de Akathistos voor, een Byzantijnse hymne tot de Moeder Gods die op de vrijdagen van de vasten staande wordt gezongen, gevoed door de Schrift en de concilies van Nicea, Efeze en Chalcedon. Hij legt de opbouw in 24 strofen uit: het eerste deel volgt de heilsgeschiedenis van de Aankondiging tot de Opdracht in de Tempel, het tweede beschouwt het goddelijk moederschap en de maagdelijkheid van Maria. Tekst overgenomen van de website van de Eparchie Sint-Volodymyr de Grote van Parijs.
Vertrekkend van de encycliek ‘Fratelli Tutti’ van paus Franciscus (3 oktober 2020) noemt de tekst zes adviezen om als broeders te leven: welwillendheid, tijd nemen, het goede voor anderen willen, de zwaksten dienen, openstaan voor belangeloosheid en delen met de armen. Hij citeert de heilige Johannes Chrysostomus, voor wie niet delen met de armen neerkomt op hen bestelen. De auteur stelt deze zes wegen voor als reisroute voor 2021.
Een meditatie, ingestuurd door zuster Noémie, die stelt dat geluk geen leven zonder stormen is, maar de kracht om te vergeven, te hopen en te leren uit mislukking. Gelukkig zijn is ook God elke ochtend danken, durven zeggen ‘vergeef me’ en ‘ik hou van je’, en nooit opgeven wie je liefhebt. De tekst vermeldt ook de oproep van paus Franciscus tot een moment van gebed voor de vrede.
Een gebed van Marcel Weemaes, ingeleid met de gedachte dat vrede begint bij het aanvaarden van het leven zoals het is. De auteur zou de ander in zijn angsten willen dragen, troosten en genezen, maar erkent zijn grenzen. Toch verzekert hij hem dat hij nooit alleen is, want hij heeft een vriend die dag na dag met hem meegaat.
Gebed tot de heilige Gertrudis in tijden van pandemie
Door E.H. Albert-Marie Demoitié
De deken van Nijvel vertrouwt de gezinnen, ouderen en alleenstaanden, jongeren en kinderen die door de pandemie getroffen zijn toe aan de heilige Gertrudis, patrones van de stad. Het gebed vraagt steun voor de zieken, het zorgpersoneel en de rouwende families. Het smeekt ook om solidair te blijven en veranderd uit deze beproeving te komen.
Een gebed in verzen dat God dankt omdat Hij in het hart van de zorgverleners, van de schoonmaker tot de chirurg, het verlangen legde om zieken weer op te richten. Het vraagt voor hen kracht om stand te houden tegen de epidemie, en voor ieder de wijsheid om verstandig te handelen zodat hun taak niet onmogelijk wordt. Het hoopt dat deze beproeving tot bewustwording leidt.
Farid Malak vertelt als een fabel over de schepping van de aarde, door God gekozen voor wezens naar zijn beeld, die de mensen toch zwaar vervuild hebben. Hij roept de Oosterlingen, erfgenamen van het licht uit het Oosten, op de Schepper te smeken en de planeet voor hun nakomelingen te beschermen. Hij denkt aan de Armeniërs van Nagorno-Karabach en citeert een gedicht van Jeghisje Tsjarents.
Als lid van de groep van de Myroforen, die door de pandemie niet meer kon samenkomen, zet de auteur haar zoektocht rond het thema ‘Waar vind ik Jezus?’ schriftelijk voort. Ze doorloopt het Evangelie als getuige: de kribbe, het doopsel in de Jordaan, de Zaligsprekingen, de bruiloft van Kana, het Laatste Avondmaal, het kruis en het graf. Het verhaal eindigt op de paasmorgen met de verkondiging van de Verrijzenis, waarna ze wakker wordt uit wat een droom bleek.
Het bulletin eert pater Ruben Perez de Ayala, 36 jaar, die op 20 januari 2021 omkwam bij de ontploffing van een parochiezaal in Madrid, met een verhaal dat hij over zijn eerste parochie schreef. Hij vertelt hoe Gabriel, een jongetje met het syndroom van Down dat misdienaar werd, ook het altaar wilde kussen. Dat gebaar leerde hem dat harten winnen het werk van Christus is, en sindsdien legt hij zijn wang op het altaar om de kus van de Heer te ontvangen.
Een gedicht van Saïd Kajjo voor de zondag van het vleesderven (zondag van het Oordeel), geïnspireerd op Matteüs 25,31-46. Het beschrijft de Zoon die in heerlijkheid komt, omringd door engelen, en de schapen van de bokken scheidt. De Koning ontvangt wie Hem bezocht, verzorgde, voedde en kleedde in de geringsten van zijn broeders, en het gedicht eindigt met het lot van rechtvaardigen en bozen.
Een gedicht van Saïd Kajjo over het vasten van Jezus in de woestijn na zijn doopsel. Het herneemt de drie bekoringen: stenen in brood veranderen, zich van de tinne van de Tempel werpen en de duivel aanbidden in ruil voor de koninkrijken van de wereld. Telkens antwoordt Jezus met het Woord van God, en het gedicht stelt Hem tegenover het ontrouwe Israël bij de Sinaï, omdat de Zoon het verbond door zijn gehoorzaamheid herstelde.
Het artikel omschrijft hebzucht als een overdreven verlangen naar rijkdom, ruimer dan gierigheid, en legt uit dat goederen dubbelzinnig zijn: ze kunnen dienen voor liefde of voor overheersing, zeker sinds geld een symbool van macht werd. Met verwijzingen naar Johannes Chrysostomus, Cicero en de encycliek ‘Quadragesimo anno’ van Pius XI toont het hoe geld als afgod tot geweld en oorlog leidt. Het stelt zeven remedies voor: bewustwording, gebed, het voorbeeld van Christus, boete en Eucharistie, bezinning, geestelijke begeleiding en aalmoezen, met steun van Franciscus van Sales.
Pastoor Antoine Tannous stelt het Byzantijnse feest van de Opdracht van de Heer in de Tempel voor, of Hypapante, in het Oosten gevierd sinds de 4de eeuw, na de pest van 541 verder verspreid en later ook in het Westen. Hij mediteert over de oude Simeon die, door de Geest geleid, de Verlosser herkent en de lofzang zingt die elke avond in de vespers terugkeert (Lc 2,29-32). Hij stelt dat ook wij Christus zien, in het Evangelie en de Eucharistie, en citeert de eerste brief van Petrus.
Beste broeders en zusters in Christus: meditatie voor een heel bijzondere Kerstmis 2020 en jaar 2021
Door Arlette Gebara, subdiaken Jean-Jacques
Arlette dankt pastoor Antoine Tannous voor het overnemen tijdens haar ziekte, meldt dat ze weer thuis is en wenst alle Antoines een fijn feest op 17 januari. Daarna geeft ze het woord aan subdiaken Jean-Jacques, die erkent hoe moeilijk wensen zijn in dit pandemiejaar. Hij herinnert eraan dat het licht van Kerstmis blijft en dat wie zich voor anderen inzet de echte engelen en Wijzen van vandaag zijn.
Vertrekkend van het goud dat de Wijzen aanboden, toont zuster Anne Lécu, dominicanes, de dubbelzinnigheid van dit metaal in de Bijbel, tussen het altaar uit Exodus en het gouden kalf. De echte schat is het Woord van God waarop het geloof van de mensen antwoordt. Het nederige gebed van onze grijze dagen zou het goud kunnen zijn dat nu al het hemelse Jeruzalem bouwt (1 Pe 1,7).
In dit bekende gebed vraagt kardinaal Newman God hem te leiden door de duisternis, ver van huis. Hij wil niet de hele weg zien: één stap tegelijk is genoeg. Vol vertrouwen in de kracht die hem tot nu toe zegende, laat hij zich leiden tot de nacht voorbij is.
Een gebed dat Maria beschouwt in de stilte van de grot na het vertrek van de herders, en daarna het bezoek van de Wijzen dat het koningschap van het Kind openbaart. Het vraagt te geloven in de tekens die zin geven aan onze grijze dagen. Een commentaar (‘In het dagelijks leven’) nodigt uit het vertrouwen van de Maagd na te volgen in de afwisseling van licht en schaduw.
Een gebed van een onbekende auteur dat God om rust vraagt midden in de drukte van de dag. Het leert kleine pauzes nemen om te bewonderen, te praten of te glimlachen, en herinnert eraan dat beter leven niet sneller leven betekent. Zoals de eik die langzaam groeide, vraagt het diepe wortels in blijvende waarden.
Een smeekbede tot de Maagd voor een wereld die wegzakt in geweld en haat. Ze vraagt Maria een nieuwe adem van liefde in de harten te leggen. Ze bidt dat die liefde gewelddadige geesten verlicht en de wapens doet zwijgen.
De hulpbisschop van Brussel beschrijft zeven geestelijke gevechten in pandemietijd: de kwetsbaarheid aanvaarden, niet achteromkijken, niet bang zijn van de eigen angst, nabij blijven, zichzelf blijven, de eenheid bewaren en de moedeloosheid weigeren. Hij citeert paus Franciscus en de encycliek Fratelli tutti. Hij besluit dat er geen asymptomatische christen bestaat: we moeten besmettelijk zijn met Gods liefde.
Met humor begroet Farid Malak het jaar 2021 met een mondmasker en vraagt hij zich af wat de vaccins zullen brengen. Hij roept op de hoop te bewaren en prijst de moed van subdiaken Jean-Jacques, genezen van covid, van Arlette, van de parochievoorzitter en van Elie Haje, die pastoor Antoine Tannous steunde. Hij hoopt elkaar snel zonder mondmasker terug te zien.
Rond het thema ‘Blijf in mijn liefde en je zult veel vrucht dragen’ (Joh 15,5-9) stelt het bulletin een gebedsweg voor de acht dagen van de Week voor. Elke dag heeft een thema en een vers uit Johannes 15: geroepen door God, innerlijk rijpen, één lichaam vormen, samen bidden, zich laten veranderen door het Woord, de ander onthalen, groeien in eenheid en zich verzoenen met heel de schepping.
Twee stichtende verhalen. Een Amerikaanse grootmoeder van 63 tilt alleen de achterkant van een auto op om de arm van haar kleinzoon te bevrijden en ontdekt dat het geheim van succes is in zichzelf te geloven. Een theekopje vertelt hoe zijn meester het kneedde, draaide, bakte en beschilderde, telkens met ‘nog niet’, tot het een voltooid werk was.
Het begin van Jezus' verkondiging; De genezing van de tien melaatsen
Door Saïd Kajjo
Twee gedichten van leraar Saïd Kajjo bij de zondagsevangelies. Het eerste, voor de zondag na Theofanie (Mt 4,12-17), bezingt het licht dat opgaat over Kafarnaüm en het land van Naftali. Het tweede, voor de 12e zondag na Kruisverheffing (Lc 17,12-19), vertelt de genezing van de tien melaatsen en de dankbaarheid van de ene Samaritaan.
Op 8 december 2020, 150 jaar nadat Pius IX de heilige Jozef tot patroon van de universele Kerk uitriep, opende paus Franciscus een jaar gewijd aan de heilige Jozef, tot 8 december 2021. Hij publiceerde de apostolische brief Patris Corde om de liefde voor deze grote heilige te doen groeien. Jozef verschijnt er als wie ja kon zeggen, zoals Maria, en moedig kon onthalen.
Het artikel stelt acht voornemens voor voor de persoon, het koppel en het gezin: het huis opruimen, elke week tijd voor zijn tweeën nemen, opnieuw contact zoeken met iemand, tijd alleen met elk kind plannen, meer zorg dragen voor de natuur, zich inzetten voor anderen, regelmatig geestelijk voedsel kiezen en de geestelijke afspraken in de gezinskalender noteren. Elk voorstel wordt met concrete voorbeelden uitgewerkt.
Gebedsweek voor de eenheid van de christenen 2021: voorstelling
De Gebedsweek, in de Romeinse ritus traditioneel gevierd van 18 tot 25 januari, herinnert aan het gebed van Jezus dat allen één mogen zijn (Joh 17,21). In 2021 werden de teksten voorbereid door de vrouwelijke kloostergemeenschap van Grandchamp in Zwitserland, rond Johannes 15. Het artikel citeert het beeld van de heilige Dorotheus van Gaza: hoe dichter we bij God komen, het middelpunt van de cirkel, hoe dichter we bij elkaar komen.
Het artikel beschrijft woede als een ziekte van de ziel, geworteld in ongeduld en hoogmoed en gevoed door heerszucht, bezitsdrang en wraakzucht. Het stelt zeven remedies voor: zichzelf helder kennen, niet handelen of spreken in woede, nadenken over de nutteloosheid ervan, fouten snel herstellen, daden van zachtmoedigheid stellen zoals de heilige Franciscus van Sales, waken over de eigen gedachten en anderen goede bedoelingen toeschrijven. Volledige genezing komt van het zachtmoedige en nederige hart van Christus.
Na Kerstmis overweegt pastoor Antoine Tannous Gods keuze om zich als een kwetsbaar kind te tonen: wie het kruis weigert, weigert de menswording. De Kerk, met Christus als hoofd, zet zijn werk voort door de sacramenten en maakt het heil zichtbaar in de wereld, wat het gebed voor de eenheid na het feest verklaart. Hij herleest doopsel, eucharistie, verzoening, ziekenzalving, huwelijk en wijding als deelname aan die zending, want de Heer is meester van de geschiedenis.
Terwijl de coronamaatregelen voor de erediensten streng blijven, nodigt pastoor Antoine Tannous uit om de feesten op een gezonde manier te beleven, in het besef dat velen dierbaren aan de ziekte verloren. Hij prijst de vroomheid van de gezinnen, die de mis en predikanten online volgen, kondigt een eenvoudigere kerststal en een door de kinderen opgenomen kerstconcert aan, en dankt voor de gulle kledinginzameling voor de armen van Brussel. Hij vraagt de Vredevorst ons langs de weg van de armoede naar het hart van de Vader te leiden.
Een adventsgebed dat in Jezus de Ster herkent die klein en groot leidt. Door zijn Evangelie brengt Hij naar het beloofde geluk, door zijn aanwezigheid ontsteekt Hij vreugde in droefheid, en door zijn vriendschap verzacht Hij verharde harten (Chemins d'Avent).
Een gebed van een onbekende auteur dat het leven van Maria doorloopt, van de Aankondiging tot Pinksteren, met telkens de herhaling dat elke stap ‘voor ons’ werd beleefd. Het besluit dat Maria voor altijd het gelaat van Gods welwillendheid toont en waakt over wie door de nacht trekt (Chemins d'Avent).
Kerstmis: het verhaal van het meisje zonder handen
Door Marie Faucher
Een kerstverhaal: Jozef zoekt een vrouw om Maria na de geboorte te helpen en wordt uitgelachen door de dienaars van een rijk huis; alleen de dochter des huizes, geboren zonder handen, gaat mee. Ze komt toch, met water en melk. Wanneer ze het Kind oppakt dat haar de armen toesteekt, krijgt ze voor altijd twee handen (Contes des femmes qui veillent).
In dit gedicht, geschreven na haar doopsel, verwondert Edith Stein zich erover dat ze halverwege haar leven kan herboren worden, bevrijd van het gewicht van haar fouten. Haar hart wordt de kribbe waarin Maria om middernacht het Kind legt, en niets kan haar nog scheiden van de liefde van Christus.
Een tekst uit het Tibetaans boeddhisme, overgenomen uit het tijdschrift Prier, nodigt uit om een grenzeloze liefde voor alle wezens te cultiveren, zoals een moeder haar enige kind beschermt. Wie die liefde elk moment bewust bewaart, bevrijdt zijn hart van haat en hebzucht.
André Sève beschrijft de gezinsvreugde van Kerstmis, met geschenken, lichtjes en een bezoek aan de grootouders. Maar hij vraagt meer: iets van die vreugde brengen naar eenzame en droevige mensen, en voor iemand een kerstengel zijn die laat voelen dat God hem liefheeft.
Laten we het heelal wekken! Mariam Baouardy, de eerste Arabische heilige
Door de heilige Mariam Baouardy, Joachim Bouflet
Na een kort gebed van Mariam Baouardy dat oproept de slapende wereld te wekken om God te loven, vertelt historicus Joachim Bouflet over haar ‘engelachtige bezetenheid’ van vier dagen in de karmel van Pau, waarin een engel de zusters raad gaf. Daarna volgt haar levensloop: geboren in Galilea in 1846, wees, vervolgd om haar geloof, karmelietes onder de naam Maria van de gekruisigde Jezus en stichteres van de karmel van Bethlehem, waar ze in 1878 stierf. Paus Franciscus verklaarde haar in 2015 heilig: ze is de eerste Arabische heilige.
Fragmenten uit de homilie van de heilige Johannes van Damascus over de Geboorte van Maria. Hij begroet de Moeder Gods, dochter van David, als het levende meesterwerk van de Schepper, door wie het plan van de menswording van het Woord en onze vergoddelijking in vervulling gaat. De tekst eindigt met een lofprijzing van de Drie-eenheid.
In dit gebed uit haar Notes intimes bekent de dichteres Marie Noël aan God haar verveling, haar gebrek aan liefde en zelfs aan geloof. Ze vraagt Hem eenvoudig haar in het voorbijgaan aan te kijken en zelf geloof en liefde te brengen, en ze biedt Hem haar zwakheid, haar pijn en haar hoop aan.
De heilige Gregorius van Nazianze verkondigt de grootheid van Kerstmis: de Onstoffelijke neemt vlees aan, de Onzichtbare wordt zichtbaar en de Zoon van God wordt Mensenzoon. Hij nodigt uit de Geboorte en de kribbe van Bethlehem te vereren, die van het kwaad bevrijden en het paradijs heropenen.
De heilige Tichon van Zadonsk vraagt zich af hoe we Christus bij ons thuis kunnen ontvangen. Wie een kribbe niet versmaadde, zal ook onze armzalige woning niet afwijzen als we Hem nederig bidden, zoals de wijzen. In plaats van goud, wierook en mirre stelt hij gebed en werken van liefde voor tegenover de hongerige, de vreemdeling, de zieke en de gevangene.
Voor de jezuïet en theoloog Karl Rahner is de boodschap van Kerstmis dat God naar ons toe is gekomen en zich voorgoed aan de wereld heeft verbonden. Sinds het Woord vlees werd, gaat alles naar het Aanschijn van God, is de tijd al door de eeuwigheid omhuld en heeft God onze tranen bij hun bron gedroogd.
Een gebed van een onbekende auteur dat God dankt omdat Hij de naam Emmanuel, God-met-ons, aannam en zich solidair maakte met heel het menselijk bestaan. Daaruit groeit een stevige hoop om te delen: God heeft zich aan de aarde verbonden en we zijn niet meer alleen (Chemins d'Avent, 1990).
Paus Johannes XXIII richt zich tot het Kind van Bethlehem en vraagt om deel te hebben aan het mysterie van Kerstmis. Hij bidt dat de mensen vrede ontvangen, elkaar beter leren kennen en als broeders leven, verenigd in zijn liefde.
De heilige Augustinus spreekt zijn toehoorder aan: voor hem is God mens geworden, anders was hij voor altijd dood gebleven. God maakte zijn enige Zoon tot mensenzoon om van de mensenzoon een zoon van God te maken.
Aan het einde van het jaar 2020, getekend door de pandemie en de economische crisis, roept Farid Malak op de hoop te bewaren, want God laat de mensen niet in de steek, en hij schrijft die rampen toe aan menselijke keuzes. Hij betreurt dat Kerstmis herleid wordt tot geschenken en gekapte kerstbomen. Hij stelt voor overbodig speelgoed te schenken aan kinderen in nood.
Vier korte verhalen: schoolkinderen die allemaal de naam van een arm klasgenootje opschrijven zodat zij een paar schoenen wint, een vogel die zijn jongen met een giftige tak tegen een slang beschermt, in verband gebracht met de kribbe en het Kruis, en een welgesteld koppel dat een arme moeder in een restaurant veroordeelt, met een les in Egyptisch dialect tegen het oordelen over anderen. Het laatste verhaal vertelt met humor over een mis met meer dan dertig gelovigen tijdens de coronamaatregelen in Frankrijk.
Een Arabisch gedicht van Saïd Kajjo dat de geboorte van Christus vertelt naar Lucas 2,1-20: de volkstelling van keizer Augustus, de moeizame aankomst van Maria en Jozef in Bethlehem en de boodschap van de engel aan de herders. De herders vinden het Kind in de kribbe, en Maria bewaart al die woorden in haar hart.
Een Arabisch gedicht van Saïd Kajjo over het evangelie van de genezing van de kromgebogen vrouw op een sabbat (Lc 13,10-17), gelezen op de 10e zondag na het Kruis. Het beschrijft de vrouw die door Satan gebonden was, haar genezing door Jezus en de verontwaardiging van de synagogeoverste. Jezus antwoordt de huichelaars dat deze dochter van Abraham ook op sabbat bevrijd mocht worden.
In een tekst van 13 oktober 2020 stelt Bahia Cheikh Hanna het gezin voor als de eerste cel van de samenleving, gebouwd op de rots volgens het Evangelie (Mt 7) en geleid door de raad van Paulus aan de Efeziërs. Ze beschrijft de gevaren die jongeren bedreigen: drugs, uiteenvallende gezinnen en minachting voor het sacrament van het huwelijk. Ze stelt samen Bijbellezen, de rozenkrans, dialoog, het parochieleven en trouw aan de waarden van het Oosten voor, in de hoop op de terugkeer van de verloren zoon.
Vertrekkend van de oosterse gastvrijheid aan tafel waarschuwt het artikel voor gulzigheid, zeker in tijden van lockdown en feesten. Het overloopt het denken van Epicurus, Plato en Aristoteles, de woestijnvaders, Gregorius de Grote en Thomas van Aquino, en wijst op de excessen van de hedendaagse cultuur. Het stelt geestelijke, morele en praktische remedies voor, gesteund op de Oefeningen van Ignatius van Loyola: de valse honger herkennen, God weer centraal stellen, vasten en matigheid beoefenen en zich laten helpen.
Mijn geliefden: broederliefde sterker dan het virus
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous wenst Arlette, de redactrice van het bulletin, een spoedig herstel en prijst de toewijding van haar echtgenoot Antoine. Hij herdenkt de parochianen die aan de pandemie zijn overleden, onder wie Imm Fadi, en spreekt over de opgeschorte vieringen ter plaatse. Hij toont hoe de groepen via Zoom, Skype of rond de rozenkrans bleven samenkomen, een teken dat broederliefde en de aanwezigheid van Jezus niet stilvallen.
Heiligheid is niet voorbehouden aan mystici: de goede moordenaar, Petrus of Moeder Teresa tonen dat een heilige vaak een vergeven zondaar is die op Gods liefde rekent. Met de heilige Theresia van Lisieux spreekt het artikel ook over de hel als zelfuitsluiting en over het vagevuur, dat geen verplichte doorgang is. De sleutel is alles uit liefde aan God aan te bieden (tijdschrift Zélie, november 2017).
Een korte meditatie voor het feest van Christus Koning over het kruisigingsverhaal volgens Lucas. De dood van Jezus, een schandaal voor wie een politieke Messias verwachtte, was door de Schriften aangekondigd. Christus Koning is hij die macht weigerde en zijn leven tot het einde gaf (Fêtes et saisons, parochies van Nijvel).
Een gebed dat erkent dat Jezus het lijden niet kwam wegnemen of verklaren, maar vullen met zijn aanwezigheid. Het vraagt om in elke vertrapte waardigheid, geweigerde vrijheid of misprezen mens een gekruisigde en gewonde God te zien. De pagina citeert ook de heilige Catharina van Genua over de vreugde van het vagevuur.
Onze emoties zijn als de wind: krachtige krachten die we nooit volledig kunnen beheersen. Aanvaarden is niet opgeven, want de wind die vernielt, doet ook molens draaien en boten varen. De tekst nodigt uit emoties te onthalen, te begrijpen en te kanaliseren in plaats van ze te verdringen (uit 52 Méditations pour vivre).
Jakobus Intercisus, patroon van het klooster Mar Yakub bij Damascus dat Moeder Agnès Mariam van het Kruis uit zijn ruïnes herbouwde, was een Perzische edelman die zijn geloof verloochende om de koning te behagen. Door een brief van zijn familie en het lezen van de Bijbel keerde hij terug tot Christus en werd hij rond 421 in 29 stukken gesneden, terwijl hij God bij elk lidmaat loofde. Het bulletin geeft zijn laatste gebed voor het vervolgde volk weer; zijn feest is op 27 november.
Wanneer lijden verplettert en bidden onmogelijk lijkt, is de kreet van wie lijdt al een gebed. Zoals de heilige Theresia van Lisieux leerde houden van het geluidje dat haar tijdens het gebed stoorde, kunnen we ons lijden verenigen met dat van Jezus. Volharden zonder iets te voelen is erkennen dat gebed een gave van de Geest is (tijdschrift Prier).
In zijn commentaar op Paulus' gebed over de breedte, lengte, hoogte en diepte van Christus' liefde leest de exegeet Luculentius (5e eeuw) er vier deugden in. De breedte is de liefde die zelfs vijanden bemint, de lengte de volharding, de hoogte de hoop en de diepte het geloof. Alles rust op Gods verborgen barmhartigheid (vertaling van Michel Dujarier).
Het klooster van Chevetogne, een brug tussen Oost en West
Door Anne-Françoise de Beaudrap
De benedictijnengemeenschap van Chevetogne, al 80 jaar in de Ardennen, viert zowel de Byzantijnse Goddelijke Liturgie in het Slavisch als de Latijnse eucharistie. Ze werd door Dom Lambert Beauduin in Amay gesticht om te bidden en te werken voor de eenheid van de Kerken en verhuisde vlak voor de Tweede Wereldoorlog naar Chevetogne. Abt Lambert Vos legt uit dat het bekendmaken van de Byzantijnse liturgie haar bestaansreden is (Dimanche, 1 november 2020).
In deze column hekelt de auteur de oorlog in Karabach en de onverschilligheid van het Westen tegenover de conflicten in het Midden-Oosten, en een samenleving die van elk feest een consumptiemoment maakt en God vergeet. Daarna verheugt hij zich over de nieuwe witte verflaag in de kerk Sint-Jan Chrysostomus en dankt hij de vrijwilligers, het koor en wie voor de kinderen zorgt. Hij moedigt iedereen aan de nieuwe lockdown met burgerzin te doorstaan.
Drie korte Arabische verhalen, overgenomen van het internet, over waarden in het dagelijks leven. Een vader leert zijn zoon Samir dat vriendschap blijkt uit daden; de student Firas offert een examen op om een onbekende te redden, die hem later helpt om in België te gaan werken. Het slot nodigt uit een barmhartige Samaritaan te zijn, want God vergeet geen glas koud water dat uit liefde gegeven werd.
Het artikel vat de encycliek samen die paus Franciscus op 3 oktober 2020 in Assisi ondertekende: de gesloten wereld, de parabel van de barmhartige Samaritaan, een open hart, de beste politiek, dialoog, vrede en vergeving, en de rol van de godsdiensten. Daarna bespreekt het de draagwijdte, de verwijzingen naar de imam van Al-Azhar en het document over de menselijke broederschap, en uit het bedenkingen bij sommige punten. Het benadrukt de actualiteit van de tekst tegenover migratie, populisme en de pandemie.
In het vervolg van de reeks over zware zonden stelt het artikel de duivel voor als vader van de leugen (Joh 8,44) en toont het dat wie liegt zich onder zijn invloed plaatst. Het onderscheidt de leugen, de bedoeling te misleiden, van een vergissing of een gerechtvaardigd geheim, en verwijst naar het afzweren van de geest van leugen in het Byzantijnse doopsel. Tot slot geeft het tien remedies: liefde voor de waarheid, gebed tot Jezus, nederigheid, objectiviteit en waakzaamheid tegenover desinformatie.
De auteur denkt met heimwee terug aan de levendige ochtenden in haar dorp, de spontane bezoeken en de deuren die altijd openstonden voor buren en vrienden. Na het verlaten van haar land vond ze mensen die hun hart openden, maar bang zijn hun deur te openen.
Een Arabisch gedicht voor de 7e zondag na Kruisverheffing (Lc 8,41-56) over Jaïrus, overste van de synagoge, die Jezus smeekt zijn stervende dochter te genezen. Wanneer haar dood wordt gemeld, vraagt Jezus hem alleen te geloven en wekt hij het meisje op, terwijl de spot omslaat in verwondering.
Een Arabisch gedicht voor de 5e zondag na Kruisverheffing (Lc 16,19-31) over de gelijkenis van de rijke man in weelde en de arme Lazarus aan zijn deur. Na hun dood rust Lazarus in de schoot van Abraham, terwijl de rijke man tevergeefs smeekt om verkoeling voor zijn tong en om een waarschuwing voor zijn broers.
In zijn Arabische boodschap vertrekt pastoor Antoine Tannous van een humoristisch gedicht van Saïd Kajjo over het coronavirus om te spreken over het lijden dat het virus in de gemeenschap bracht: rouw, zieken en banenverlies. Hij herinnert eraan dat de geschiedenis leert dat na de nacht de dageraad komt, en dat de migranten al ballingschap hebben doorstaan en hun leven opnieuw zijn begonnen als jonge olijfscheuten. Hij nodigt uit hoop en liefde voor het leven door te geven aan de volgende generatie.
Arlette Gebara kondigt de terugkeer aan in de volledig vernieuwde kerk, dankt wie aan de werken meewerkte en doet een beroep op vrijgevigheid, want de reserves zijn bijna op. Ze stelt vast dat de pandemie veel gelovigen heeft doen wegblijven en herinnert eraan dat oktober de missiemaand is: iedereen wordt uitgenodigd terug te komen en mensen rond het Evangelie samen te brengen. Ze moedigt aan de parochieteams nieuw leven in te blazen en vraagt elke groep een Franse tekst voor het bulletin in te sturen.
Byzantijns gezang als immaterieel erfgoed van de mensheid
Op 11 december 2019 plaatste Unesco, op vraag van Griekenland en Cyprus, het Byzantijns gezang op de lijst van het immaterieel cultureel erfgoed van de mensheid. Dit volledige muzikale systeem, ontstaan in de begintijd van het christendom, draagt de liturgische teksten en blijft verbonden met het geestelijk leven. Het bulletin herinnert eraan dat dit ook ons erfgoed is (bericht uit het blad Dimanche).
Tegenover ziekte en lijden antwoordt God dat Hij het lijden niet uitlegt, omdat Hij er zelf onder lijdt, maar dat het slechts een doorgang is die men doormaakt zonder de liefde achter te laten. Zoals de rups een vlinder wordt, is de mens geroepen tot eeuwig leven. De dood van Christus aan het kruis heeft zijn liefde niet gedood, en zijn verrijzenis toont dat het leven uitmondt in de eeuwigheid.
Een gebed voor wie zieken verzorgt, terwijl ze soms zelf zware lasten dragen. Het vraagt de Heer in hen te wonen, zodat hun zorg een bron van vreugde, hoop en leven wordt. Hun liefde wordt al voorgesteld als een overwinning op de dood (tijdschrift Fidélité).
Het artikel legt uit dat de aanwezigheid van Christus in de Eucharistie geen louter symbool en geen fysieke aanwezigheid is, maar een sacramentele aanwezigheid die de zelfgave van Christus tot in de dood tegenwoordig stelt. Men deelt vooral in het paasmysterie in de viering van de mis, en de aanbidding is alleen te begrijpen als het verlengde daarvan. Wie Christus ontvangt, ontvangt de Vader en geeft zich met Hem aan de Vader en aan de anderen.
De tekst stelt vier geloofservaringen voor: Albert Schweitzer vergelijkt het geloof met een akker die geregeld gewied moet worden, en kardinaal Gianfranco Ravasi beschrijft het als een mengeling van duisternis en twijfel, naar het voorbeeld van Abraham en Job. Martin Luther King vertelt hoe hij, met de dood bedreigd, in zijn keuken een stem hoorde die hem opriep op te staan voor de waarheid. Etty Hillesum schrijft midden in de Shoah dat het aan ons is God te helpen door zijn woning in ons te verdedigen.
In deze tekst, toegeschreven aan Moeder Teresa, spreekt Christus in de eerste persoon: Hij wacht op de kleinste uitnodiging om binnen te komen en belooft telkens te komen als men Hem roept. Hij komt met de gaven van de Geest, zijn barmhartigheid, zijn licht en zijn vrede om het leven te genezen en te veranderen. Hij verzekert dat Hij ieder kent, tot de haren op zijn hoofd.
De heiligen Crispinus en Crispinianus, goed geschoeide missionarissen
Door Rachel Molinatti
De broers Crispinus en Crispinianus, gevierd op 25 oktober, kwamen in de derde eeuw uit Rome naar Soissons, waar ze als schoenmakers hun vak gebruikten om het Evangelie te verkondigen en armen gratis schoenen gaven. Om hun geloof gearresteerd, werden ze op bevel van de keizer gemarteld. Ze werden de patroonheiligen van schoenmakers en alle lederbewerkers.
Heilige Evaristus, paus en martelaar (gestorven in 108)
Evaristus, een Griek van joodse afkomst die priester werd in Rome, werd na het martelaarschap van de heilige Anacletus tot paus gekozen, midden in de vervolging. Hij beschermde de Kerk tegen gnostische dwalingen, preekte zelf en bezocht de parochies van de stad. Onder Trajanus gearresteerd, stierf hij als martelaar in dezelfde tijd als de heilige Ignatius van Antiochië en rust hij in het Vaticaan bij het graf van Petrus (naar sanctoral.com).
Na de tweede brand in de haven van Beiroet klaagt de auteur de onverschilligheid van de Libanese machthebbers aan tegenover het lijden van de inwoners en de ineenstorting van het land. Sinds 2015 in België, zegt hij dat Libanon hem niet heeft losgelaten, en hij prijst de solidariteit van de Libanezen na de explosie van 4 augustus. Hij roept op betrouwbare ngo's te steunen, zoals Caritas, Sint-Vincentius a Paulo, Offre Joie of UNICEF.
De parabel van de zaaier; De genezing van de bezetene
Door Saïd Kajjo
Twee Arabische gedichten van Saïd Kajjo bij de zondagsevangelies: de parabel van de zaaier (Lc 8,5-15), voor de zondag van de Vaders, en de genezing van de bezetene van Gerasa (Lc 8,27-40). Het eerste beschrijft de verschillende bodems waarop Gods woord valt, tot de goede grond die door geduld vrucht draagt. Het tweede toont Jezus die de demonen in de varkens drijft en de bezetene verstand en vrede teruggeeft.
De heilige Lucas, gevierd op 18 oktober, arts en metgezel van Paulus, schreef het derde evangelie en de Handelingen van de Apostelen, in het Grieks voor Theofilus. Het artikel beschrijft zijn leven, de traditie die hem patroon van artsen en schilders maakt en hem verschillende iconen van de Maagd Hodigitria toeschrijft, en de wonderen en parabels die alleen in zijn evangelie staan, zoals de verloren zoon en de barmhartige Samaritaan. Het vat zijn spiritualiteit samen: evangelie van de armen, de vreugde, Maria, het ‘heden’ dat de Byzantijnse hymnen overnemen, en de Heilige Geest.
Vier korte wijsheidsverhalen: een oude kluizenaar leert een jonge monnik omgaan met sprinkhanen, en abba Poemen toont dat men afleiding in het gebed niet kan tegenhouden, net zomin als de wind. Abba Moses, gevraagd een broeder te oordelen, komt met een lekkende zak zand om zijn eigen fouten te tonen. Een fabel over een hyena laat ten slotte zien dat een leugen, vaak herhaald, uiteindelijk door de leugenaar zelf geloofd wordt.
Het artikel onderscheidt de positieve ijver, die de Bijbel toeschrijft aan Elia en aan God zelf, van de natuurlijke jaloezie die, verwaarloosd, afgunst wordt: verdriet om het geluk van anderen, waarvan de Schrift veel voorbeelden geeft, van Kaïn tot de farizeeën. Het beschrijft de gevolgen voor ziel en lichaam, met verwijzing naar de heilige Hildegard, en stelt remedies voor uit de kerkvaders en geestelijke leraars: naastenliefde, waarheid, nederigheid, vreugde en meditatie van het Woord. Het eindigt met woorden van de heilige Johannes Chrysostomus over afgunst, erger dan hebzucht.
Pastoor Antoine Tannous legt uit dat het kerygma, een Grieks woord voor de verkondiging van het geloof, Jezus Christus als gestorven en verrezen aankondigt en oproept tot bekering: het is geen propaganda maar een uitnodiging om een persoon te volgen, afgestemd op wie ze ontvangt. Hij stelt het tegenover proselitisme, dat mensen lokt met materiële voordelen of dreiging. Vertrekkend van het gouden kalf (Ex 32) nodigt hij wie zijn land verliet uit Gods nieuwheid te onthalen en oude afgoden los te laten.
Beste broeders en zusters in Christus: dank en gebed voor Libanon
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara dankt pastoor Antoine Tannous en de vrijwilligers die de Goddelijke Liturgie tijdens de pandemie mogelijk maakten en uitzonden, en kondigt de schilderwerken in de kerk aan. Ze roept op om opnieuw vurig te bidden, deelt een gebed van de heilige Elisabeth van de Drie-eenheid en vraagt gebed en giften voor Libanon na de ontploffing in Beiroet.
De Verheffing van het Heilig Kruis: geestelijke betekenis van het feest
Pasen wist het Kruis niet uit: het is al de heerlijkheid van God en de schat waarover de heilige Andreas van Kreta sprak. Het beeld van een gekruisigde die naar het oosten kijkt, waar de zon opgaat, toont dat wat voor ons een mislukking lijkt een lichtend begin is. Het feest herinnert eraan dat er geen ander waar teken van overwinning is dan het Kruis (tekst overgenomen van het internet).
Abdij van Chevetogne: Verheffing van het Heilig Kruis
Door pater Nicolas Egender (Klooster van Chevetogne)
Vertrekkend van een gezang uit de vigilie van het feest toont pater Nicolas Egender dat het Kruis, dwaasheid voor sommigen en kracht van God voor wie gelooft (1 Kor 1), het hele geloof samenvat. De verheffing van Christus komt voort uit zijn vernedering tot in de dood (Fil 2) en verbindt Kerstmis en Pasen. Elk kruisteken belijdt een barmhartige God, vriend van de mensen.
Johannes de Doper, de nederige voorloper van Christus
De tekst schetst het leven van Johannes de Doper volgens de evangeliën: de aankondiging aan Zacharias, het ascetische leven in de woestijn, de oproep tot bekering en de marteldood onder Herodes. Hij legt uit hoe zijn doop met water de christelijke doop in de Geest aankondigt, en toont Johannes als de man van het verlangen die de weg van de Heer bereidt en dan terugtreedt (Revue Prier, september 2017; croire.la-croix.com).
De Bijbel vergelijkt de rechtvaardige vaak met een boom geplant aan het water (Ps 1, Jer 17). De auteur overloopt de verscheidenheid aan bijbelse bomen, van de ceder van de Libanon tot de moerbeivijgenboom van Zacheüs, en overweegt wortels, takken, bloemen en vruchten als beelden van het geestelijk leven. Ze besluit met de levensboom van het Kruis en van de Apocalyps.
Een korte voorstelling van de bomen in de Bijbel en hun betekenis: de eik van kracht en wijsheid, de acacia van de Ark van het Verbond, de ceder van de Tempel, de olijfboom van de vrede, de wijnstok en vijgenboom uit de parabels, de granaatappel, de amandelboom van Aäron en de palmboom van Palmzondag (ontvangen tekst, herkomst onbekend).
De herfst, het seizoen van vallende bladeren, nodigt uit om los te laten wat de relatie met God en met de anderen belemmert, en ons te laten snoeien door de Heer, de tuinier van ons wezen. Die ontlediging gaat verder in de winter, maar bereidt de lente voor die God in ieder wil laten ontluiken (Magnificat, september 2011).
September, de maand van de herstart, nodigt uit om ons te verenigen met Christus van het glorierijke Kruis en naar buiten te gaan om het Leven te verkondigen en een wereld van gerechtigheid en vrede op te bouwen. De heiligen van de maand, van de Maagd Maria tot de aartsengelen en de apostel Matteüs, tonen dat hun geheim een innerlijk leven is, gevoed door gebed en sacramenten (Magnificat, september 2014).
Een gebed tot de grote aartsengelen in tijden van terreur en rouw
De tekst stelt Michaël de verdediger, Gabriël de boodschapper en Rafaël de genezer voor en richt tot hen een lang gebed voor tijden van verwarring en verdeeldheid: de zwakken verdedigen, luisteren en waarachtig spreken, genezen wat gekwetst is. Hij werd bezorgd door subdiaken Jean-Jacques, die hem via zuster Macrina in Aleteia ontdekte.
Bij de start van het nieuwe werkjaar groet Farid Malak pastoor Antoine Tannous, die een jaar geleden aankwam en door Covid zijn familie niet kon zien, en dankt hem voor de missen die hij de hele zomer verzorgde. Met humor brengt hij hulde aan enkele steunpilaren van de parochie, onder wie Toufic Hadid, Arlette en Antoine Gebara, Elie Hage, het koor en subdiaken Jean-Jacques.
Pastoor Antoine Tannous stelt het priesterschap voor als verbonden met het Kruis: volgens de brief aan de Hebreeën is Jezus de enige hogepriester, die zichzelf gaf voor het heil. Elke gedoopte die met het heilig myron gezalfd is, deelt in dat koninklijk priesterschap (1 Pe 2,9), en gewijde priesters zijn geroepen om nederig te dienen, als voetenwassers en niet als leiders, naar het woord van mgr. Georges Khodr.
Op een huwelijksfeest herinnert een man zijn vroegere onderwijzer eraan dat hij als kind het horloge van een klasgenoot stal, en dat de meester het terugvond door de leerlingen met gesloten ogen te fouilleren, zonder hem ooit te verraden. De oude meester onthult dat hij zelf ook zijn ogen gesloten hield, om geen wrok te koesteren. Het verhaal toont dat de liefde een menigte zonden bedekt (1 Pe 4,8).
Met het oog op het feest van 14 september toont de tekst dat het Kruis de christen zijn hele leven begeleidt, van het doopsel tot de maaltijd, het avondgebed en alle sacramenten, ook het Byzantijnse huwelijk. Hij citeert een homilie van de heilige Johannes Chrysostomus over het Kruis en de goede moordenaar, stelt voor om op maandag 14 september een kruisje op het voorhoofd van de huisgenoten te tekenen en vertelt het getuigenis van een Belgisch echtpaar dat door dit gebaar verzoend werd.
Gedicht van leraar Saïd Kajjo voor de zondag vóór het Kruisfeest (Joh 3,13-17). Zoals Mozes de koperen slang oprichtte die genas, aanvaardt de Zoon van God die uit de hemel neerdaalde de dood aan het Kruis om de mensen vrij te kopen, uit liefde gezonden, niet om te veroordelen maar om te redden.
Gedicht van leraar Saïd Kajjo voor de 2e zondag na het Kruisfeest (Lc 6,31-36). Alleen wie ons liefheeft liefhebben of voorwaardelijk geven, doen ook zondaars; we moeten onze vijanden liefhebben, in het verborgene goeddoen en barmhartig zijn zoals de Vader, met de belofte van een groot loon.
Pastoor Antoine Tannous kondigt het einde van de schilderwerken rond half september aan en prijst de trouw van de parochianen die ondanks mondmasker en hitte kwamen bidden. Hij nodigt uit om het Byzantijnse liturgische jaar, begonnen op 1 september, te starten met een hart dat even vernieuwd is als de kerk. Met een herinnering aan het feest van Maria-Geboorte in zijn dorp Maghdouché en aan Onze-Lieve-Vrouw van Mantara zegt hij dat Jezus op ons wacht om ons als broeders samen te brengen.
Beste broeders en zusters in Christus: na de lockdown
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara blikt terug op de maanden van lockdown, toen de parochiebladen via Facebook verspreid werden en bidden zonder gemeenschap en communie zwaar viel. Ze nodigt uit om lessen te trekken uit die tijd: vertragen, tijd maken voor de kinderen, deze zomer België en de buren ontdekken. Ze vraagt ook respect voor de tuin van de parochie en hoopt dat de liturgieën snel hervatten.
Met het spel van de portretten ‘als ik ... was’ laat de tekst eerst Abbé Pierre, Moeder Teresa en paus Franciscus raden. Daarna wordt het spel toegepast op de Heilige Geest, die een persoon is en geen loutere kracht: duif, vinger van God, adem, wind, levend water, vuur en schaduw die ons overal volgt. Uit Paraboles d'un curé de campagne.
Vertrekkend van de Apocalyps (3,20) en de ontmoeting met Zacheüs toont de tekst God die aanklopt aan de deur van ons hart. Maar wie opendoet, ontdekt dat hij zelf buiten stond, vreemd aan zichzelf, en dat God binnen al op hem wachtte. Overgenomen uit Rive Dieu.
Op 24 juni, zes maanden voor Kerstmis, viert de Kerk de geboorte van Johannes, die Lucas parallel met die van Jezus vertelt: twee menselijk onmogelijke geboorten, twee zendingen in dienst van het heil. Johannes, wiens naam ‘de Heer is genadig’ betekent, staat op de scharnier tussen Oud en Nieuw Verbond. Een tweede tekst legt het verband uit met de zomerzonnewende en de Sint-Jansvuren.
Hildegard van Bingen, geestelijk geweten van haar tijd
Door Anne De Poortere-Schillings
Portret van de benedictijnse kloosterzuster uit de 12de eeuw, door Benedictus XVI in 2012 tot kerklerares uitgeroepen. Als visionaire, aangemoedigd door de heilige Bernardus, schrijft ze de Scivias, sticht ze de kloosters van Rupertsberg en Eibingen en roept ze keizer Frederik Barbarossa tot de orde. Theologe, componiste en geneeskundige, sterft ze in 1179 op 81-jarige leeftijd. Overgenomen uit Rive Dieu.
Als er niets meer te doen is, blijft alles te doen
Door Marcel Weemaes
Met de zieken in gedachten die tijdens de coronaepidemie onvoorbereid heengingen, deelt het parochieblad een gebed van begeleiding. Wie bidt, erkent dat hij de ander niet kan dragen, genezen of alles uitleggen, maar verzekert hem dat hij nooit alleen is: een vriend blijft aan zijn zijde, dag na dag.
Een zomerse overweging langs de heiligen van juli en augustus: Benedictus en Birgitta, Jakobus en de pelgrims, Anna en Joachim voor de grootouders, Jean-Marie Vianney voor de priesters. De Gedaanteverandering en het feest van de Maagd Maria in augustus richten de blik op Pasen. Uit Magnificat, zomer 2016.
Maurice Bellet stelt onopvallende manieren voor om in het dagelijks leven te bidden: rondwandelen in een kerk, lijden onder het niet kunnen bidden, de Schrift openen, naar muziek luisteren, als een kind tot God spreken. Ook schrijven, verlangen naar een andere wereld, met de handen werken of rustig autorijden kan gebed worden. Uit Pastoralia 2013.
Een pelgrim naar Santiago de Compostela denkt na over de zin van het stappen. Vertrekken, zoals Abraham, om te verwonderen, los te laten, zich te bekeren, de ander te ontmoeten en vrede te proeven. Uiteindelijk gaat het er minder om alles te verklaren dan om zijn hart en innerlijke stem te volgen.
De auteur stelt voor de vakantie te maken tot een tijd voor de Heer, gericht op lofprijzing, zegening en dankzegging, terwijl het vraaggebed op de achtergrond treedt. Het hoogtepunt van de zomer zou Maria-Tenhemelopneming zijn: Maria, nederig en volgzaam aan de Geest, gaat ons voor naar de volle eenheid met God. Uit Magnificat, zomer 2015.
Farid Malak neemt met humor zijn rubriek weer op om over de lockdown te vertellen: mondmaskers van grote modehuizen of van oude gordijnen, een mislukte poging om te breien. Ernstiger vermeldt hij de gesloten parochie en pastoor Antoine Tannous die alleen celebreert, en vraagt hij gebed voor hem, voor Libanon in crisis en voor de Syrische vluchtelingen, in afwachting van een redelijke versoepeling.
Een gebed in Arabische verzen van Saïd Kajjo. De bidder vraagt de Heer het licht op zijn weg te zijn, hem vergeving te leren, de haat te doven en hem deel te geven aan zijn lijden. Hij stelt zich voor als de verloren zoon die vraagt als knecht te worden aanvaard, en smeekt om vrede en troost.
Vertrekkend van Deuteronomium (‘kies het leven’) toont het artikel dat het leven in het Johannesevangelie geen abstracte keuze meer is, maar de persoon van Jezus, gekruisigd en verrezen. Het herinnert eraan dat apostelen, martelaren en de christenen van het Oosten van die naam getuigden, en dat ieder geroepen is Jezus te kiezen: in priesterschap, kloosterleven, huwelijk of godgewijd celibaat. Tot slot wordt de wapenspreuk van patriarch Youssef Absi vermeld.
Een gedicht van Saïd Kajjo over de zending van de leerlingen ‘als lammeren tussen wolven’. Het spoort hen aan te helen met liefde, te vergeven, zieken te genezen en weduwen te troosten, en wie hen volgt te vormen tot wijze en goede herders.
Een gedicht van Saïd Kajjo over de verschijningen van de Verrezene, die de twijfel van de leerlingen wegnemen. Voor zijn Hemelvaart belooft Christus hun de Heilige Geest als trooster, wijsheid en kracht die de machtigen beschaamt, en zendt hen uit om te verkondigen, te genezen en van de waarheid te getuigen.
Naar aanleiding van de derde verjaardag van zijn verkiezing op 21 juni legt de tekst de wapenspreuk uit van patriarch Youssef Absi, ‘de waarheid spreken in liefde’ (Ef 4,15), in het Arabisch en het Grieks. Hij beschrijft de symbolen van het wapen: zwaard en sleutels van Paulus en Petrus, de stadsmuur van Damascus, drie lelies van de heilige Jozef, de kroon met iconen, de dubbelkoppige adelaar en het anker van de hoop.
De heilige Johannes Chrysostomus en de Eucharistie
Door pastoor Antoine Tannous
Naar aanleiding van het feest van het Lichaam van Christus, in 1737 ingevoerd bij de katholieke melkieten, put pastoor Antoine Tannous uit het onderricht van onze patroonheilige, ‘leraar van de Eucharistie’ genoemd. Hij ontleedt de overgang van ‘wij’ naar ‘ik’ in de Goddelijke Liturgie, de centrale plaats van Christus die dankt en het ene Lichaam dat de communicanten vormen. Voor Chrysostomus verplicht de liturgie tot zorg voor de armen, een altaar in elke straat.
Beste broeders en zusters in Christus: het geloof bewaren tijdens de lockdown
Door Arlette Gebara
Arlette Gebara beschrijft de beproeving van de lockdown: gesloten kerken, geen missen of communie meer, geïsoleerde parochianen en priesters die alleen vieren. Ze dankt pastoor Antoine Tannous om de paasliturgie op te nemen voor Facebook, en ook de misdienaars en zangers. Ze nodigt uit het geloof niet te verliezen en zich voor te bereiden om met Pinksteren de Heilige Geest te ontvangen.
Een gebed dat Maria onder verschillende gelaten beschouwt: aanwezigheid, nomade, bedelaarster, stilte, armoede en geboorte, van de verwachting tot Bethlehem. Het eindigt met de vraag aan Maria om ons te leren God te dragen en liefde voort te brengen voor onze broeders (tijdschrift Direct, 1998).
In deze Mariamaand stelt de auteur de figuur van Maria voor in de Koran en de islamitische vroomheid: haar toewijding aan God nog voor haar geboorte, haar leven van gebed in de Tempel onder de hoede van Zacharias en de aankondiging van de geboorte van Jezus. Hij wijst erop dat islamitische auteurs over het innerlijk gebed van Maria teksten schreven die ook het gebed van christenen kunnen voeden (tijdschrift Rivages).
Pater Charles Delhez stelt Les Frênes in Warnach (Belgisch Luxemburg) voor: een oude hoeve die twee priesters en twee diakenechtparen omvormden tot een plek van onthaal, gebed, poëzie, dienstbaarheid en zorg voor de natuur. Het huis organiseert bezinningsdagen en werkkampen en wil het hart zijn van een netwerk om het geloof als geestelijke weg te beleven. Het bulletin voegt eraan toe dat de parochie er elk jaar een maaltijd houdt voor het weeshuis van Jabboulé in Libanon, en vraagt dit jaar een gift op de parochierekening met vermelding JABBOULE.
Een tekst toegeschreven aan abbé Pierre, in de vorm van herhaalde voornemens: blijven geloven, liefhebben, bouwen en zaaien, ook als de wereld de hoop verliest. Hij belooft te troosten, vreugde te brengen en de hand te reiken aan wie uitgeput is (overgenomen uit Rive Dieu).
De heilige Faustina vraagt de Heer dat haar ogen, oren, tong, handen, voeten en hart barmhartig worden voor de naaste. Ze onderscheidt drie graden van barmhartigheid: de daad, het woord en, als beide onmogelijk zijn, het gebed (overgenomen uit Rive Dieu).
De auteur beschrijft de Heilige Geest als een stille adem, de Geest van Jezus, een reiziger incognito wiens spoor hij herkent in gelukkige onverwachte gebeurtenissen en menselijke relaties. Hij ziet Hem ook als een beschermer die helpt onderscheiden, en als het tegendeel van machtsverhoudingen, aanwezig in dienstbaarheid, kwetsbaarheid en de keuze voor de armen (Rive Dieu).
Het artikel legt uit waarom de heilige Isidorus van Sevilla, bisschop in de 7e eeuw, werd voorgesteld als patroon van internetgebruikers: zijn encyclopedie, de Etymologieën, rangschikte de onderwerpen alfabetisch. Het schetst zijn Visigotische tijd, de concilies van Toledo en zijn verzoenende rol tussen Hispano-Romeinen en Visigoten. Het besluit dat Isidorus eerst een man van gebed was, voor wie gebed meer waard is dan lectuur (Dimanche).
Waarom bidden orthodoxen tot de heilige Charalampos tijdens epidemieën?
Door Anna Ashkova
De heilige Charalampos, bisschop van Magnesia en op zeer hoge leeftijd gemarteld in de 2e eeuw, bad voor zijn dood dat de streek van zijn relikwieën gespaard zou blijven van honger en ziekte. Daarom roepen orthodoxen hem, in navolging van de Athos, aan tegen epidemieën. Het artikel stelt een kort gebed tot hem voor tijdens de covid-19-pandemie (Aleteia, bezorgd door subdiaken Jean-Jacques).
Maria: volhardend in het gebed met Maria, de moeder van Jezus (Hand 1,14)
Vertrekkend van de Verrijzenis toont het artikel dat elke leer over Maria haar zin krijgt in het licht van Pasen, en dat Maria midden in de gemeenschap bidt zoals in de Bovenzaal. Het trekt er drie lessen uit: geen Kerk zonder gebed, waar de Kerk bidt is Maria aanwezig, en God is het die als eerste in ons bidt. Het legt uit waarom Maria belangrijk is: getuige van heel het mysterie van Christus, geheugen van de Kerk en gids van het vragen naar het smeken om de Heilige Geest.
Maria Magdalena, berouwvolle boodschapster (gedicht)
Door Saïd Kajjo
Een gedicht over de paasmorgen: de vrouwen met de welriekende kruiden vinden de weggerolde steen en een engel in het wit die aankondigt dat de Heer verrezen is. Maria Magdalena weent bij het graf, herkent Jezus wanneer Hij haar bij naam roept en krijgt de zending het aan de leerlingen te gaan vertellen.
Hun ogen werden verhinderd Hem te herkennen (gedicht)
Door Saïd Kajjo
Een gedicht van 26 april 2020 over de verschijningen van de Verrezene: aan de vrouwen, aan de twee Emmaüsgangers die Hem herkennen bij het breken van het brood, en aan de vissende apostelen aan het meer. Het eindigt met de overvloedige visvangst en de maaltijd van vis geroosterd op het vuur.
Een meditatie over de bruiloft van Kana voor de Mariamaand, in tijden van lockdown: Jezus en Maria delen de vreugde en het verdriet van de mensen. Het artikel staat stil bij de blik van Maria die het tekort opmerkt, bij de nood die eenvoudig wordt uitgesproken zoals bij elke voorspraak, en bij het antwoord van Jezus, wiens uur in Kana begint. Het nodigt uit de liefdevolle blik van Christus onze kijk op anderen te laten veranderen.
Een gedicht met wrange humor over de pandemie: een virus dat lichamen aantast, mondmaskers, en omhelzingen en kussen die plaats maken voor een elleboogstoot. De dichter vertelt hoe voorbijgangers verschrikt uit zijn buurt gaan, en eindigt met een bede aan de Heer om de onzen te beschermen.
Een gedicht dat de parabels van het Rijk overneemt: het goede graan zonder onkruid, de verborgen schat, het mosterdzaadje dat een boom wordt voor de vogels en de toevertrouwde talenten. Het eindigt met de koning die de armen en uitgeslotenen uitnodigt op het bruiloftsmaal van zijn zoon wanneer de genodigden weigeren.
Pastoor Antoine Tannous vertrekt van een herinnering: de Belgische ambassade in Beiroet die op een donderdag van Hemelvaart gesloten was. Hij verbindt het feest met Pasen, de Aankondiging en Kerstmis: zonder Hemelvaart bleef de Verrijzenis een gebeurtenis van Jezus alleen, terwijl zijn verrezen lichaam de heerlijkheid van de Vader binnengaat. Door het doopsel zitten wij met Christus aan de rechterhand van de Vader en zijn we geroepen te zoeken wat boven is en als zijn gezanten op aarde te leven.
Beste broeders en zusters in Christus: het innerlijke avontuur
Door Arlette Gebara
Nu de Vasten ten einde loopt en Palmzondag, de Goede Week en Pasen naderen, nodigt het editoriaal iedereen uit zich af te vragen wat deze tijd werkelijk heeft opgeleverd. Het brengt een gebed toegeschreven aan de heilige Johannes van het Kruis, dat God vraagt verlangens, hartstochten en zelfs klachten tot zwijgen te brengen, zodat die stilte een eerbetoon van liefde wordt.
Byzantijns gezang erkend als immaterieel erfgoed van de mensheid
Het artikel, overgenomen uit het weekblad Dimanche, meldt dat Unesco op vraag van Griekenland en Cyprus het Byzantijnse gezang op 11 december 2019 op de lijst van immaterieel cultureel erfgoed heeft gezet. Het stelt dit gezang voor, ontstaan in de begintijd van het christendom en nauw verbonden met de liturgie. De parochie, van Griekse ritus, verheugt zich over de erkenning van een erfgoed dat zij in het Arabisch beleeft.
Maria van Egypte, gevierd op de vijfde zondag van de Vasten, leefde zeventien jaar losbandig in Alexandrië, tot een onzichtbare kracht haar belette de kerk van Jeruzalem binnen te gaan op het feest van de Kruisverheffing. Bekeerd leefde ze zevenenveertig jaar in de woestijn en ontving ze de communie van de monnik Zosimas, die haar een jaar later dood aantrof. De tekst, uit de Vastentriodion, wordt gevolgd door haar gebed tot de Maagd.
Een gebed tot God de Vader, overgenomen uit het tijdschrift Fidélité (Cité Saint-Pierre, Lourdes). Het stelt vast dat er genoeg brood is op aarde, maar dat onrecht, harten van steen en berekening verhinderen dat het iedereen bereikt. Het vraagt enkel dat elke man, vrouw en kind in de waardigheid kan leven die de Schepper wil.
Door Onbekende monnik uit de middeleeuwen (overgeleverd door André Louf)
In deze meditatie van een onbekende middeleeuwse monnik spreekt de verrezen Christus tot Maria Magdalena, die huilt bij het graf. Hij onthult haar dat Hij die ze buiten zoekt, levend rust in haar hart, dat zijn graf en zijn tuin is geworden. Als Hij buiten aan haar verschijnt, is het om haar terug te brengen naar wat ze al in zich draagt.
De Via Lucis of lichtweg, overgenomen uit het tijdschrift Prier (april 2018), volgt in veertien staties de bijbelverhalen na de Verrijzenis. Van het lege graf en de Emmaüsgangers tot het ongeloof van Thomas en de Hemelvaart citeert elke statie een passage uit de evangeliën of de Handelingen. De weg eindigt met Maria die bidt met de apostelen en met Pinksteren.
Door broeder Philippe (gemeenschap Les Frênes, Warnach)
Een poëtisch gebed tot Christus, Zoon van de Vader en broeder van de mensen, met de vraag verblinde ogen te openen en zware stappen los te maken. De bidder wil het paasschort van de dienstbaarheid dragen en, zoals de Emmaüsgangers, vergezeld worden wanneer hij de moed verliest. Het eindigt met de wens dat elke ochtend Pasen mag zijn.
Het artikel, verschenen in het tijdschrift Rivages (april 2017), schetst de oorsprong van het dualisme tussen lichaam en ziel en het geloof van de eerste christenen in de verrijzenis van Christus. De auteur nodigt uit de mens als een geheel te zien, een relationeel wezen dat met heel zijn geschiedenis verrijst, en het hoe als mysterie aan God te laten. Hij wijst ten slotte op de missionaire en gemeenschappelijke dynamiek die uit de ontmoeting met de Verrezene ontstond.
De heilige Lazarus van Betanië, de vriend van Jezus
Door broeder Bernard de Clairvaux (Feu et Lumière)
De tekst, overgenomen van de website Feu et Lumière, stelt Betanië voor als een oase van rust waar Jezus Marta, Maria en Lazarus opzocht, en verdedigt de historische werkelijkheid van de opwekking van Lazarus, met aandacht voor de symbolische betekenis bij Johannes. Hij vermeldt de Lazaruszaterdag bij de oosterse christenen, de legenden die hem bisschop van Cyprus of Marseille maken, en zijn vereerde graf in Betanië. Tot slot gaat hij in op het nageslacht van zijn naam, van de catacomben tot de geneeskunde.
Twee korte verhalen in het Arabisch. In het eerste schenkt een uitgeputte vader zijn dochter woestijnen, sterrenbeelden en schatten, terwijl ze eigenlijk alleen nog één verhaaltje wil. In het tweede kan een jonge ontdekkingsreiziger van Saturnus niet bewijzen dat het water op aarde blauw is, tot een druppel hem uitlegt dat er duizenden druppels samen nodig zijn voor dat blauw.
Een persoonlijk gebed tot Jezus in de vorm van vragen over de seizoenen van het leven: waarom rozen in de lente opnieuw bloeien, waarom de tijd de schoonheid van het gelaat wegneemt, en waarom sommigen jong zijn met een winterhart en anderen oud met een zomerhart. De auteur uit haar vertrouwen in Christus' liefde, die nooit is gedoofd, en wacht op zijn antwoord.
In deze crisistijd stelt de auteur vast dat men zich vooral uit nood tot God wendt, alsof gebed een toverstaf is. Aan de hand van de genezing van de melaatse (Matteüs 8) en van de bloedvloeiende vrouw (Lucas 8) toont ze dat de wonderen in het evangelie altijd verbonden zijn met een geloof zonder enige twijfel en met overgave aan Gods wil. Ze besluit dat geloof ook voltooid wordt in dankbaarheid voor wat we ontvingen.
Een Arabisch gedicht in dialoogvorm waarin verschillende personages, onder wie Nahum, Jona, Judas, Simon de melaatse en Maria, de maaltijd in Betanië becommentariëren. Maria breekt uit liefde de parfumfles over Jezus, tegenover de verwijten van wie over verspilling spreken. Jezus neemt het voor haar op, prijst haar daad en zendt haar in vrede heen met de vraag niet meer te zondigen.
Vertrekkend van de boeteweg van de Byzantijnse Vasten, die begint met de verdrijving van Adam uit het paradijs, leest de auteur Genesis 3,1-5 opnieuw. Hij toont hoe de slang de naam van de Heer vermijdt, Eva aanspreekt in plaats van Adam en haar blik op de verboden boom richt, terwijl Eva het verbod verzwaart en Adam, die erbij is, zwijgt. Hij besluit dat het Kruis, midden in de Vasten, het paradijs heropent en dat de Verrijzenis het leven schenkt.
Tegenover de COVID-19-pandemie die de wereld verlamt, ziet de auteur een lichtpunt: de solidariteit van volkeren over grenzen heen. Op basis van de Romeinenbrief herinnert hij eraan dat de mensheid solidair is in de zonde van Adam en dat Christus, de nieuwe Adam, haar solidair maakte in een heil voor iedereen. Hij nodigt uit deze Vasten te beleven in gebed, vasten en hulp aan wie lijdt.
In dit jaar waarin de paasvieringen door de pandemie zijn opgeschort, prijst pastoor Antoine Tannous de wijsheid van de Kerk die de gelovigen vroeg thuis te blijven, en vergelijkt hij de quarantaine met de terugtrekking van de kluizenaars in de woestijn tijdens de Vasten. Wie geen biecht kan spreken, kan zoals paus Franciscus eraan herinnerde God rechtstreeks om vergeving vragen met oprecht berouw. Naar het voorbeeld van de goede moordenaar nodigt hij uit de naam van Jezus te herhalen om met Christus te verrijzen.
Beste broeders en zusters in Christus: het zout der aarde
Door Arlette Gebara
Vertrekkend van het woord van Jezus ‘Gij zijt het zout der aarde, gij zijt het licht der wereld’ (Mt 5,13-16) nodigt Arlette Gebara uit om kritische gedachten los te laten en open te staan voor anderen, zodat Gods liefde doorgegeven wordt. Ze stelt voor de Vastentijd te gebruiken om echte leerlingen te worden, ondanks de moeilijkheden onderweg. Ze dankt pastoor Antoine Tannous voor de nieuwe adem die hij geeft aan een parochie die zich naar buiten opent.
Een gebed dat de parabel van de verloren zoon in de ik-vorm herneemt: het vertrek ver van de Vader, het verspillen van zijn gaven en de innerlijke honger van de zonde. Dan volgt de terugkeer, en de Vader die toeloopt, omhelst zonder vragen en het feest voorbereidt. Het eindigt met een dankgebed voor een Vader die wil dat zijn kind leeft (tijdschrift Direct).
Vertrekkend van het verhaal van Marcus (Mc 1,9-13) toont de auteur hoe Jezus na zijn doopsel in de woestijn een lange retraite houdt, in het spoor van Mozes en van het volk dat veertig jaar beproefd werd. Ze onderscheidt de beproeving die van God komt van de bekoring door Satan, die ons altijd aanzet onze grenzen te weigeren. De beproeving doorstaan betekent die grenzen nederig aanvaarden en er een levensweg van maken die openstaat voor genade (tijdschrift Rivages, 2018).
Een kort gebed bij het aansteken van een kaars in de kerk. Het vraagt dat de kaars licht is om beslissingen te verhelderen, vuur om egoïsme weg te branden en vlam om te leren liefhebben. Zo zet de kaars het gebed voort van wie niet lang kan blijven (tijdschrift Direct, 2005).
In een homilie voor het feest van de Aankondiging in de kapel van het Santa Marta-huis beschrijft paus Franciscus een ‘keten van ja-woorden’ van Abraham, Mozes, Jesaja en Jeremia tot Maria. Het ja van Maria opent de deur voor het ja van Jezus, die tot aan het kruis het ja van God wordt. Hij nodigt ieder uit zich af te vragen of hij een man of vrouw van het ja is (bron Radio Vaticaan).
Mgr. Bruno Feillet, bisschop in Reims, stelt Maria voor als model van de leerling en van heel de Kerk, in elke fase van haar leven: de Aankondiging, de Visitatie, Kana, het kruis en Pinksteren. Hij benadrukt haar nederigheid als dienstmaagd, die uitnodigt elke verantwoordelijkheid als dienst te beleven. Hij besluit met de heilige Louis-Marie Grignion de Montfort: Maria is geen omweg maar een kortere weg naar Christus.
Een gebed toegeschreven aan de Spaanse mysticus Johannes van het Kruis (1542-1591), dat God vraagt de ziel met zijn stilte te vervullen. Het smeekt om verlangens, grillen, klachten en onrust te laten zwijgen, tot zelfs het gebed. Die stilte wordt zo een beweging van liefde naar God.
Een icoon van Onze-Lieve-Vrouw van Smarten, Troosteres van het Syrische volk, gezegend door paus Franciscus, trekt door Syrië om voor vrede te bidden, op initiatief van Kerk in Nood. Vertrokken uit Damascus wordt ze in een oecumenisch elan door vele Kerken ontvangen, onder wie de Grieks-melkieten. In Homs, de stad van iconenschilder Spiridon Kabbash, verblijft ze bij de jezuïeten waar pater Frans van der Lugt begraven ligt, vermoord in 2014 (Dimanche, februari 2020).
Drie korte wijsheidsverhalen. Een machtige heer toont zijn zoon alles wat hij zal bezitten, terwijl een arme boer de zijne leert te beschouwen, en die laatste vindt vreugde. Een indiaanse grootvader vertelt over de twee wolven die in ons strijden, en de kolibrie die enkele druppels water op de bosbrand draagt herinnert eraan dat ieder zijn deel moet doen.
Kardinaal Godfried Danneels, gewezen aartsbisschop van Mechelen-Brussel, overleden in maart 2019, geeft tien concrete tips voor de Vastentijd: het Onzevader en het Weesgegroet bidden, een zin uit het zondagsevangelie overwegen, delen met armen, elke dag iets goeds doen, zwijgen bij een belediging of de televisie uitzetten. Hij waarschuwt dat die tips niets betekenen als ze ons niet dichter bij God en de anderen brengen.
In een homilie becommentarieert de heilige Basilius de Grote Jezus' woord over het vasten (Mt 6,16-17): men moet niet met een droevig gezicht vasten. Hij vergelijkt de huichelaar met een acteur die een masker draagt en toont dat wat gedaan wordt om gezien te worden niet verder reikt dan de lof van mensen. Hij nodigt uit de gaven van het vasten, die altijd nieuw zijn, met vreugde te ontvangen.
Het artikel stelt de Aankondiging voor als een volksfeest, waarvan de naam door veel kerken en personen gedragen wordt, en als de dag waarop de Zoon van God vlees aanneemt in de schoot van de Maagd. Het legt de vereniging van beide naturen uit zonder vermenging of verwarring, met verwijzing naar de heilige Johannes van Damascus en de hymne ‘Eniggeboren Zoon en Woord van God’. Het toont dat het ja van Maria de menselijke natuur verheft en dat dit feest, vaak midden in de Vasten, zijn licht ontvangt van Pasen.
Christus vivit: de apostolische exhortatie aan de jongeren en aan heel het volk van God
Voorstelling van de exhortatie ‘Christus vivit’, door paus Franciscus gepubliceerd op 25 maart 2019, die de parochie aan haar jongeren aanreikt na de ontmoeting van de melkitische patriarchale jeugd in augustus. De tekst herinnert eraan dat een jonge Kerk zich laat vernieuwen door het Woord, de Eucharistie en het luisteren naar jongeren, en wijst op de gevaren van de digitale omgeving. Hij gaat ook in op een synodale jongerenpastoraal, werkloosheid, misbruik en het belang van onderscheiding van de roeping.
Een selectie berichten die paus Franciscus tussen 15 en 20 februari 2020 publiceerde. Ze gaan over een gebed dat zich niet beperkt tot onze noden, over de herinnering aan de weldaden van de Heer als remedie tegen een verhard hart, en over de keuze voor de armsten. Ze vatten het volgen van Jezus ook samen in drie stappen: naar Hem toe gaan, Hem erkennen als Zoon van God en de weg van nederigheid aanvaarden.
Een gedicht-gebed in Arabische verzen van professor Saïd Kajjo. Het vraagt God om een vrijgevig hart, dat de dorstige laaft, de vreemdeling opvangt en de wees, de gevangene en de bedroefde troost. Het eindigt met de vraag om geloof, licht en een goed levenseinde.
Het artikel herinnert aan de gehechtheid van oosterse christenen aan de Grote Vasten, zonder vlees en zuivel, terwijl de Latijnse Kerk die beperkt heeft tot Aswoensdag en Goede Vrijdag. Het stelt halfvasten voor, dit jaar op woensdag 18 maart, en het Assyrische gebruik van het ‘kada’-brood waarin een stukje hout verstopt wordt, verwant aan de driekoningentaart. Het ziet daarin een teken van wat Oost en West verbindt en hoopt dat christenen ooit samen Pasen vieren.
Een poëtische tekst in Libanees dialect, geschreven in aanloop naar Moederdag. De auteur brengt hulde aan alle moeders, levend of al overleden, die zij heilig ziet in de ogen van de hemel. Ze verwijst ook naar de Maagd, Moeder van de hemel die Christus de Verlosser baarde.
Een gedicht-gebed in Arabische verzen van professor Saïd Kajjo, gericht tot de heilige Heer, toevlucht en burcht. Het smeekt om barmhartigheid en vergeving door het bloed dat voor de zondaars vergoten werd. Het vraagt niet aan bekoring te worden overgeleverd en de Geest van de Heer nabij te hebben in het uur van de dood.
Pastoor Antoine Tannous legt uit dat het vasten een doel heeft, als een geneesmiddel volgens de heilige Johannes Chrysostomus, en niets baat als men meteen terugvalt in overdaad. Niet het voedsel is slecht, maar onze verhouding ertoe, en het vasten betreft alle zintuigen en de tong, zoals de heilige Basilius, de heilige Athanasius en de Vaders leren. Hij nodigt uit Pasen voor te bereiden met kleine vergevingen, door elkaar bij elke liturgie de hand te reiken in de vrede van de verrezen Christus.
Beste broeders en zusters in Christus: op weg naar de Vasten
Door Arlette Gebara
Na de feestdagen herinnert Arlette eraan dat februari de Opdracht van Jezus in de tempel brengt, de week van de Farizeeër en de Tollenaar, en op 24 februari het begin van de Vasten. De Vasten is een tijd van concrete daden om ons stenen hart te veranderen, gierigheid, wrok en individualisme los te laten en een bron van vrede te worden. Ze dankt ook wie haar helpt de trappen van de kerk op te komen.
De veertig dagen van de Vasten worden voorgesteld als een tocht door de woestijn, beeld van beproevingen en donkere nachten van de ziel waarin men Christus aanroept met het Jezusgebed. God laat water opwellen in de woestijn, en de tocht wordt een pelgrimage naar de innerlijke mens en naar Christus, bron van levend water. De tekst, uit het bulletin van de aalmoezenierdienst van Saint-Luc, steunt op Angelus Silesius en de heilige Bruno.
De Opdracht van Jezus in de tempel (Lucas 2,22-32)
Door Dominique Morin
Een commentaar op het verhaal van Lucas, dat zowel de verankering van Jezus in de wet van Mozes als de universaliteit van het heil benadrukt. Simeon, een rechtvaardige door de Geest geleid, herkent de Messias en noemt Hem licht voor de volken, in navolging van Jesaja. De tekst verklaart ook de reiniging, het offer van de armen en de lofzang ‘Nunc dimittis’.
Een korte voorstelling van de Vasten als tijd van gebed, verdieping en onthechting, met soberder eten. Ze vergelijkt de Latijnse Vasten, van Aswoensdag tot Pasen, met de Byzantijnse Grote Vasten, voorafgegaan door een voorbereidingstijd en lopend van Schone Maandag tot de vrijdag vóór Lazaruszaterdag.
Een gebed tot Maria, vrouw uit Galilea die in het Oosten leefde, om haar de vrouwen van het Nabije en Midden-Oosten toe te vertrouwen: kinderen, meisjes, alleenstaande, gehuwde en oudere vrouwen. Het vraagt dat zij teken van Gods tederheid en bouwers van vrede zijn voor een gewond land (tijdschrift Prier, februari 2011).
Een gebed tot de Heer Jezus, die de wegen van ballingschap, pelgrimage en verkondiging ging en de berg opging om te bidden. De bidder vraagt uit zijn comfort gehaald te worden om pelgrim te worden, zoals Abraham in hoop te gaan en met heel de schepping naar God te trekken. Het bulletin reikt het aan voor de Vastenweg, gevolgd door een gedachte van Chiara Lubich over opnieuw beginnen.
In een toespraak tot de culturele jezuïetentijdschriften waarschuwt paus Franciscus voor wie beweert alle antwoorden over God te hebben: nederigheid laat ruimte voor twijfel. Hij citeert de heilige Augustinus over het eindeloze zoeken naar God. Hij bevestigt zijn zekerheid dat God aanwezig is in elk mensenleven, ook het meest gehavende.
Drie korte wijsheidsverhalen: een inwoner van Bagdad die vijf broden koopt om zijn ouders terug te geven en zijn kinderen te lenen, een engel die in de winkel van het geluk alleen zaden verkoopt, en een Indisch verhaal. Daarin geeft een gevangen kanarie een jager drie waarheden over spijt, goedgelovigheid, hebzucht en jaloezie.
Het feest van de Ontmoeting, feest van de nederigheid
Door pastoor Antoine Tannous
Pastoor Antoine Tannous stelt het Byzantijnse feest van de Ontmoeting (Hypapante) voor, ontmoeting van Oud en Nieuw Testament, en vertelt over zijn vreugde om zoals Simeon de kinderen van de parochie naar het altaar te dragen. Hij toont hoe Jezus, Maria en Jozef zich nederig aan de Wet onderwerpen zonder uitzondering te zoeken. Hij plaatst die nederigheid tegenover wie zich boven de wet waant en citeert Paulus over echt onderscheidingsvermogen.
Een meditatieve tekst die de klachten tegen God omkeert tot vragen: wat zou waarheid waard zijn zonder leugen, of hoop zonder ontgoocheling? Zoals in de wiskunde het product van twee negatieve getallen positief is, geven beproevingen waarde aan het goede. De auteur nodigt uit God te danken, zelfs voor verdriet en mislukking.
In Libanees dialect herinnert de auteur bij het feest van de liefde eraan dat liefde soms pijn doet, maar dat Jezus haar overwinning toonde op de schouders van het kruis. Ze beschrijft de vele vormen van liefde en nodigt uit eerst Jezus te zoeken, die de volle liefde is. Het volstaat onze kruiken met water te vullen: indien nodig verandert Hij het in wijn.
Verzen van de heilige Efrem de Syriër herinneren eraan dat vasten van brood niets baat als het hart vol jaloezie blijft en de tong kwaadspreekt. Ze roepen op ook van het kwaad te vasten, elkaar lief te hebben en van het vasten een bron van aalmoezen en zegen te maken voor armen en vreemdelingen.
Het vasten in de hymnen van de heilige Efrem van Nisibis
Het artikel, vertaald uit L'Osservatore Romano (1 maart 2012), stelt de tien vastenhymnen van de heilige Efrem voor, die vertrekken van het vasten van Christus in de woestijn, overwinning op wie Adam met de vrucht had verslagen. Efrem ontleent beelden aan de natuur en het dagelijks leven, hekelt het hypocriete vasten dat anderen onderdrukt en ziet het vasten als leermeester in de geestelijke strijd die het hart zuivert om God te zien.
Geïnspireerd door zijn huisbezoeken bij de parochianen denkt pastoor Antoine Tannous na over de ontmoeting: de ander onthalen vraagt luisteren, respect en discretie, en wat de priester wordt toevertrouwd, gaat Gods hart binnen. Gods bezoek aan de mensen lijkt op dat van een arts aan een zieke. Zoals Jezus die de tempel binnengaat, beleeft hij elk bezoek als een pelgrimstocht, want God woont in onze huizen.
Beste broeders en zusters in Christus: een jaar om te vullen
Door Arlette Gebara
Na een lange afwezigheid vergelijkt Arlette Gebara het nieuwe jaar met een wit blad dat we met mooie dingen moeten vullen, zonder egoïsme of moedeloosheid in een onrustige wereld. Ze herinnert eraan dat God geen supermarkt is, en nodigt uit tot regelmatig gebed en tot kijken naar het licht van Kerstmis. Ze dankt pastoor Antoine Tannous, de jongeren voor de kerststal en de koren voor hun optreden.
De auteur ziet een eerste Kerstmis in het ontstaan van het heelal door Gods wil, en een tweede in de menswording van Christus, arm geboren in een grot en al op weg naar het kruis. Hij stelt dat God rampen niet als straf stuurt, maar de kracht geeft om ze te dragen. Hij nodigt uit de grot van ons hart voor te bereiden, zodat de Heer daar geboren wordt en er zijn tempel van maakt.
In het programma ‘Une question à la foi’ legt Christophe Herinckx uit dat Epifanie, Grieks voor ‘verschijning’, ouder is dan Kerstmis en een heidens zonnewendefeest kerstende. Hij verklaart de symboliek van de wijzen uit het Oosten en hun geschenken: goud voor de koning, wierook voor God en mirre die naar de dood verwijst. Hij roept christenen op de zin van Kerstmis te blijven getuigen tegenover de commercialisering en de meest kwetsbaren te onthalen (overgenomen van Cathobel, weekblad Dimanche).
Bij dageraad ontdekt de auteur in een klein station migranten die slapen in de tunnel en op het perron, en reist ze met hen naar Rijsel, vol angst voor controles. Dit verhaal doet haar de eigen tegenslagen relativeren tegenover de nood van wie ver van huis is. Met Kerstmis in zicht vraagt ze zich af wat we concreet voor hen kunnen doen.
Een voorstelling van de heilige Johannes de Voorloper, neef van Christus, wiens geboorte door de aartsengel Gabriël aan Zacharias werd aangekondigd. De tekst beschrijft zijn sobere leven in de woestijn, zijn boeteprediking aan de Jordaan en de doop van Jezus, waarbij de Geest als een duif neerdaalt. Zijn zending eindigt wanneer hij zijn leerlingen het Lam Gods aanwijst (overgenomen van een orthodoxe website).
De feesten van januari nodigen uit onze horizon te verruimen: Epifanie toont God die zich zelfs aan heidenen openbaart, en de doop toont Jezus solidair met elke zondaar. De bekering van Paulus en de gebedsweek voor de eenheid van de christenen wijzen op een heil dat confessionele grenzen overstijgt. De tekst verwijst naar de oproep van paus Franciscus om Christus' licht naar de periferieën te brengen (Magnificat).
Wilfred Monod (Silence et prière, 1904) plaatst het gebed als klaagzang tot een god die vermurwd moet worden tegenover de houding van de christen die zeker is van zijn verlossing in Christus. Hij stelt voor elke dag te beginnen met een geloofsdaad die dankt en bevestigt in plaats van smeekt. Dat geloof wordt een schild tegen pijn, kwaad en angst (tekst bezorgd door subdiaken Jean-Jacques).
In dit gedicht spreekt God en overschouwt Hij de schoonheid van zijn schepping: de sterren, de seizoenen, de zee en het hart van de mens. Maar niets raakt Hem zo als een klein kind dat biddend inslaapt onder de vleugel van zijn beschermengel en het Onzevader en het Weesgegroet door elkaar haalt.
Kikkers houden een wedstrijd om de top van een toren te bereiken, onder ontmoedigende commentaren van het publiek, en geven het een na een op. Slechts één bereikt de top: hij was doof. De les is zelfvertrouwen te hebben en doof te blijven voor negatieve kritiek om je doel te bereiken.
Waarom werd Christus gedoopt? En waarom worden wij gedoopt?
Door de heilige Cyrillus van Alexandrië
In zijn elfde preek over het Lucasevangelie (vertaald uit het Engels) legt de heilige Cyrillus van Alexandrië uit dat het Woord, heilig en zonder zonde, de doop niet nodig had. Hij ontving hem voor ons, als ons voorbeeld, zodat de hemel openging en de Heilige Geest ook op de mensen neerdaalt. Hij weerlegt wie het Woord scheidt van de mens Jezus en nodigt uit tot volhardend gebed na de doop.
Tussen Theofanie en het begin van de Vasten vernieuwt de gebedsweek voor de eenheid van de christenen (18 tot 25 januari) onze doopbeloften. Het artikel schetst de geschiedenis: het initiatief van Paul Watson in 1908, abbé Paul Couturier in 1933 en zijn gebed dat nog steeds gebeden wordt, de ontmoeting van de paus en de patriarch van Constantinopel in Jeruzalem in 1964 en de gemeenschappelijke tekst sinds 1968. Het thema voor 2020 is ‘Zij bewezen ons ongewone menslievendheid’ (Hand 28,2).
In deze achtste hymne over de Geboorte (vertaald uit het Engels) verwondert de heilige Efrem zich over de Maagd die tegelijk maagd en moeder is. De Heer, het Woord en de Almachtige treden in haar binnen en komen er nederig, arm en stil uit. Hij beschouwt de voorafbeeldingen uit het Oude Testament die in het Kind vervuld worden, en de liefde waarmee Hij zich aan allen geeft, rijk en arm.
Een boetegedicht waarin de zondaar voor God staat en bekent onrechtmatig rijkdom te hebben vergaard en de goddelozen te hebben gevolgd. Hij smeekt om barmhartigheid eerder dan gerechtigheid. Daarna klinken de verwijten van het laatste oordeel: de hongerige, de dorstige, de naakte en de gevangene die men niet heeft geholpen (Mt 25).
Een poëtische tekst vanuit het perspectief van een dopeling: ondergedompeld in het water als in een donkere zee denkt het kind te sterven, en voelt dan zijn ziel geboren worden en vol worden van de Geest van de Vader. In het wit gekleed, omringd door blije ouders, ontdekt het dat het kind van God is geworden, bevrijd van de zonde. Het doopsel leert het zuivere en onvoorwaardelijke liefde.
De auteur vergelijkt Kerstmis in Aleppo, zonder kerstmarkt maar beleefd in elk huis, met de familie en in de nachtelijke liturgie, met Kerstmis in Europa, gekenmerkt door markten en verlichting zoals de lichtshow op de Brusselse Grote Markt. Ze besluit dat men in Aleppo zelf feest maakt, terwijl men in Europa op de straatversiering wacht om de sfeer te voelen.
Na de eindejaarsfeesten stelt de auteur vast dat de routine en de zinloosheid van het dagelijks leven snel weer de bovenhand nemen. Ze nodigt uit de heilige waarden van familie, liefde en vriendschap te herontdekken. Ze roept op het nieuwe jaar met vreugde en hoop te begroeten, want God, die ons kent sinds de moederschoot, is met ons.
Een gebed in Libanees dialect, geïnspireerd door het evangelie van de zondag na Kerstmis (Mt 2,13-23). Het beschouwt Jozef die zonder aarzelen gehoorzaamt aan het bevel het kind en zijn moeder te nemen, naar Egypte te vluchten en terug te keren. Het vraagt een nieuwe Jozef te worden voor het kind en de ontwortelde mens van vandaag.
Pastoor Antoine Tannous legt uit dat alle Kerken de doop van Christus vieren, door de Byzantijnen Theofanie en door de Syriërs Denho genoemd, terwijl de Latijnse Epifanie verwijst naar de ster van de wijzen. Hij onderscheidt meerdere verschijningen: de geboorte van het Woord, de ster, de doop die de Drie-eenheid openbaart en de heerlijkheid van Jezus op de bruiloft van Kana. Hij wenst dat elke liturgie van de parochie in 2020 als een bruiloft is, een hernieuwde ontmoeting met Jezus.